Arbaeen of the Blossoms of Azerbaijan; In memory of the flight of two little angels in Tabriz, amidst the tears of mothers and the silence of fathers, Arbaeen of two blossoms filled with flowers from the flower garden of childhood was held; Taha and Alisan, children who went to heaven instead of school and whose names became immortal among the verses of the Quran and the hatred of a nation. Fars News Agency - Tabriz, Sometimes the sky does not want to remain calm... Sometimes its hatred bursts and pours a rain of sorrow on the earth. Today, the holy courtyard of Imamzadeh Seyyed Hamzeh in Tabriz was not only the host of mourners, but also the host of silent tears of mothers who still carry the scent of their children's breath in their arms. The "Arbaeen of the Blossoms of Azerbaijan" ceremony was held in memory of the two little angels with the presence of the families of the child martyrs, the provincial education officials and the grieving people of Tabriz; Taha Behrouzi and Alisan Jabbari, children who never had the chance to open their homework notebooks, but their names were recorded in the sky's notebooks. Two stars who had not yet entered the first grade, but the classroom taught us all the lessons of patience, faith and oppression. A blind attack, innocent victims In a blind and merciless attack by the child-killing Zionist regime on civilian areas, 34 Iranian students were martyred in cities such as Tehran, Qom, Isfahan, Khorramabad and Tabriz; and among them, two children from Azerbaijan did not even get the chance to go to school once. They had only registered for the first grade, they wished to buy a bag and a notebook, and they still eagerly asked about the first day of school... but they never reached that day. The students of the Quran, the children of Nurtaha and Alisan, were not only the most playful children on the street; they were students of the Quran and light. In one of the cultural and Quranic institutions of Tabriz, they were whispering divine verses in their childish voices, and now, those voices have reached the sky. A mother's story; he died in my arms. Alisan's mother has not yet forgotten the last moment; wounded but standing, with a broken heart and a look that will never return from the emptiness of her child. She says: My seven-year-old, unaware of the enemy's evil world, was playing when the attack began... She was hit in the head, I bent down to hug him, and at that moment I was wounded too... I took the child into the yard, we both rolled in blood... and he died in my arms. They were neither warriors nor soldiers; just children. They were neither soldiers nor warriors; just two small hearts, full of childish innocence and overflowing with the light of God. But in the storm of resentment and hatred, their pure hearts stood still forever and their smiles were extinguished. Which mother can get through this moment? What words can describe the second when a small heart stands silently in its mother's arms? Unfulfilled desires; Flying to the sky Alisan wanted to become a pilot... His heart wanted to fly. And what flight could be more magnificent than this? A flight to heaven, to the point where there is no more debris, rubble, or tears. The memory of oppression, the manifestation of authority In this ceremony, mourning and honoring the families of the martyrs were held with the servants of the Razavi Shrine; prayer stations were set up, and the memory of the martyrs of authority was also honored alongside the student martyrs, with the presence of the student children of those martyrs. Taha and Alisan; Lights in the heart of darkness Dear Taha and Alisan... You are no longer among us, but every morning when the sound of the Quran rises from a school, every time a child looks at the sky, and every time a mother sheds tears for her child, your name will come back to life. You are gone, but you were a light; A small, bright flame in the heart of darkness, which will expose the darkness. Sleep in peace, you birds of the sky; the earth was not worthy to hold you.21:38 - 30 July 2025

اربعین شکوفه‌های آذربایجان؛ به یاد پرواز ۲ فرشته کوچکدر تبریز، میان اشک مادران و سکوت پدران، اربعین دو شکوفه پرپرشده از گلستان کودکی برگزار شد؛ طاها و علیسان، کودکانی که به‌جای مدرسه، راهی آسمان شدند و نامشان در میان آیات قرآن و بغض یک ملت، جاودانه گشت.خبرگزاری فارس _ تبریز، گاهی آسمان دلش نمی‌خواهد آرام بماند... گاهی بغضش می‌ترکد و بارانی از غم را بر سر زمین فرو می‌ریزد. امروز، صحن مقدس امام‌زاده سید حمزه در تبریز، نه‌تنها میزبان عزاداران، که میزبان اشک‌های بی‌صدای مادرانی بود که هنوز بوی نفس‌های کودکانشان را در آغوش دارند.مراسم «اربعین شکوفه‌های آذربایجان» با حضور خانواده‌های شهدای کودک، مسئولان تعلیم و تربیت استان و مردم داغدار تبریز، به یاد دو فرشته کوچک برگزار شد؛ طاها بهروزی و علیسان جباری، کودکانی که هرگز فرصت باز کردن دفتر مشق را پیدا نکردند، اما نامشان در دفتر آسمان ثبت شد. دو ستاره‌ای که هنوز کلاس اولی نشده بودند، اما کلاس درس صبر، ایمان و مظلومیت را به همه ما آموختند.حمله‌ای کور، قربانیانی معصومدر حمله‌ای کور و بی‌رحمانه از سوی رژیم کودک‌کش صهیونیستی به مناطق غیرنظامی، ۳۴ دانش‌آموز ایرانی در شهرهایی چون تهران، قم، اصفهان، خرم‌آباد و تبریز به شهادت رسیدند؛ و در میان آن‌ها، دو کودک از دیار آذربایجان حتی یک‌بار هم فرصت مدرسه رفتن نیافتند. تنها در کلاس اول ثبت‌نام کرده بودند، آرزو داشتند کیف و دفتر بخرند، و هنوز با شوق از اولین روز مدرسه می‌پرسیدند... اما هیچ‌گاه به آن روز نرسیدند.شاگردان قرآن، فرزندان نورطاها و علیسان، تنها بازیگوش‌ترین بچه‌های کوچه نبودند؛ آنان شاگردان قرآن و نور بودند. در یکی از مؤسسات فرهنگی ـ قرآنی تبریز با صدای کودکانه‌شان آیات الهی را زمزمه می‌کردند و حالا، آن صداها به آسمان پر کشیده است.روایت یک مادر؛ جان داد در آغوشممادر علیسان هنوز لحظه آخر را از یاد نبرده است؛ زخمی اما ایستاده، با قلبی تکه‌تکه و نگاهی که هیچ‌گاه از جای خالی فرزندش باز نخواهد گشت.می‌گوید: هفت‌ساله‌ام، بی‌خبر از دنیای پلید دشمن، مشغول بازی بود که حمله شروع شد... از ناحیه سر مورد اصابت قرار گرفت، خم شدم بغلش کنم، همان لحظه خودم هم زخمی شدم... بچه را بردم توی حیاط، هر دو در خون غلتیدیم... و در آغوشم جان داد.نه جنگجو بودند، نه سرباز؛ فقط کودکنه سرباز بودند و نه جنگجو؛ فقط دو دل کوچک، که پر از معصومیت کودکانه و لبریز از نور خدا بودند. اما در تندباد کینه و نفرت، قلب‌های پاکشان برای همیشه ایستاد و لبخندهایشان خاموش شد.کدام مادری می‌تواند از این لحظه عبور کند؟ کدام واژه، توان توصیف ثانیه‌ای را دارد که قلبی کوچک، بی‌صدا در آغوش مادرش می‌ایستد؟آرزوهای ناتمام؛ پرواز به آسمانعلیسان دوست داشت خلبان شود... دلش می‌خواست پرواز کند. و چه پروازی باشکوه‌تر از این؟ پروازی تا ملکوت، تا جایی که دیگر خبری از ترکش و آوار و اشک نیست.یادمان مظلومیت، تجلی اقتداردر این مراسم، عزاداری و تجلیل از خانواده‌های شهدا با همراهی خادمان حرم رضوی انجام شد؛ ایستگاه‌های صلواتی برپا شد و یاد شهدای اقتدار نیز در کنار شهدای دانش‌آموز، با حضور فرزندان دانش‌آموز آن شهیدان، گرامی داشته شد.طاها و علیسان؛ چراغ‌هایی در دل تاریکیطاها و علیسان عزیز...شما دیگر در میان ما نیستید، اما هر صبح که صدای قرآن از مدرسه‌ای بلند شود، هر بار که کودکی به آسمان نگاه کند، و هر زمانی که مادری برای فرزندش اشک بریزد، نام شما دوباره زنده خواهد شد.شما رفتید، اما چراغ شدید؛ شعله‌ای کوچک و روشن در دل تاریکی، که ظلمت را رسوا خواهد کرد.بخوابید در آرامش، ای پرنده‌های آسمانی؛ زمین لیاقت نگه‌داشتن شما را نداشت.21:38 - 30 July 2025