According to Tabnak, citing Etemad, the number of attacks within a 10-minute period was high; some have described it as up to 14 consecutive explosions. The intensity of the explosion in Dieselabad, Kermanshah was so great that many initially thought that Farabi Hospital of the province had been targeted by military attacks. Images and videos published from Kermanshah indicated serious damage to the hospital, and the provincial University of Medical Sciences announced that some of the hospital equipment was damaged, causing broken windows and injuries to some patients hospitalized in the wards. It is also said that the mega ICU ward of Farabi Hospital of Kermanshah suffered serious damage in the attack. In the early minutes, Fars News Agency reported, based on field observations, that a truck exhibition in Dieselabad, Kermanshah, was targeted in the attack and at least one citizen was injured. Residential houses near this area were also damaged. Israeli media claimed that the area was targeted as a location for the IRGC’s defense or logistics systems, but this claim was not confirmed by Iranian officials.
Reminiscences of the Iran-Iraq War
In this explosion, not only Farabi Hospital but also some other buildings around the area, including a branch of the Kermanshah Social Security Administration, were seriously damaged. The shock and terror of these few days of war also reminded Farzaneh, a social security employee in Kermanshah, of the Iran-Iraq War. A woman who was almost a year old at the beginning of that war and is now about 46 years old. On Monday morning, while she was working at her desk like the rest of her colleagues in the office, she heard the sound of the first explosion and was thrown towards the wall by the blast.
She went through difficult conditions and moments, and now, a few hours later, she describes the incident to “Etemad” as follows: “When they hit Dieselabad, we were sitting at our desks and each of us was thrown in a different direction by the blast wave. Our office has many windows, and some of them were blown out of shape by the blast waves, and some of the windows were broken. There were about 60 of us who, hearing a terrible sound, went to the exit of the hall together to get out, but when we got there, another explosion occurred, and for a few minutes we were walking back and forth to the entrance door and the hall several times under the influence of the explosions. There were about 14 explosions, and each time we were faced with terrible tremors. At that moment, I screamed so much that my voice is now completely lost, because the number of explosions was so high that at times we could not even reach the door. A tall glass completely broke and fell on all of us. At the same time, the doctor and nurses of the social security clinic next to our office came into the basement, and 100 of us stayed there for about 10 minutes until the attacks ended. The attacks lasted no more than about 10 minutes, but the intensity and pressure were so great that it felt like a hundred years had passed. "When the explosions first happened, I thought they were happening where my sister lives, but then I saw that they weren't, the explosions were near the office." Farzaneh immediately called her family. Her husband headed to their office in the traffic and hustle and bustle, and her sister went to the basement with the children: "The children were also scared and crying. We experienced war once again, and every tremor and explosion brings back all those bad memories. Everything that has happened these days is tense. Since Friday, when the Israeli war with Iran began and hit different parts of Iran, I've probably slept for two hours."

He says about one of his colleagues that he is a child on welfare and has a severe disability, and that at that time, he endured the most difficult conditions among the other people, because he was not able to get up in those conditions: "One of my colleagues is completely disabled and from the morning when he comes into the office with the help of several colleagues and sits on a chair until noon, he cannot get up at all. Several people always have to help this dear colleague of ours to sit at the desk, and then when he wants to leave, they help him leave. Imagine that in this situation, he was left behind by the rest of the crowd and the escape and fell. A very sad scene happened to him. After they took us to the basement, several of my colleagues returned to the hall and brought him back to the basement with them. Of course, no one was injured in this process, but two of the children lost their balance and another one of them seemed to be affected by the blast wave and had problems and ringing in his ears. I myself have not been feeling well since the airstrikes started two days ago. One side of my body is shooting, and since the morning when Dieselabad exploded, I have had pain in the back of my head and I hear a buzzing sound in my head. We were thrown and it was very scary. All the windows in Farabi Hospital were broken and the patients were evacuated. One or two people were injured and received outpatient treatment, and of course, some people were hit by the blast wave. It is still good that information was given before the explosion and Dieselabad was evacuated, otherwise the number of casualties would have been very high. Dieselabad is an area full of heavy machinery workshops, ironworks, woodworking workshops, and agricultural equipment. I have no idea what this area had to do with the military or nuclear facilities that were hit. They hit a garage that is related to heavy machinery and has nothing to do with military equipment. Right now (around 2 p.m.), the city is quiet, but there is a rumor that Israel is planning to bomb the oil company in the evening, and our house is close to the oil company, so we are worried and stressed.” Farzaneh, however, started Sunday with the same anxiety at the office, saying: “We were dealing with explosions from 6 a.m. on Sunday when we went to work. We haven’t been able to sleep at night for the past few days. Unfortunately, despite all these threats, not only did they not close us, they refused to arrange shifts for the office employees, even though we have the option of working remotely, but they also don’t do this so that if something happens, we can at least be close to our families. Now, my husband works on one side of the city, I work on one side of the city, and we brought the children to the other side of the city and left them at our mother’s house. In fact, each member of our family is on one side.” She has two children, one 18 and the other 9: “My eldest daughter is fine and is controlling her youthful pride, but my youngest daughter cries a lot. You wouldn’t believe how they were when I got home today. When I walked in the door, they were crying. Anyway, it’s a war situation and it’s for everyone, but maybe the situation is a little harder for women, but our boss in the office says it doesn’t matter and everyone should be the same.”
She also tells the story of the 24-year-old son of one of her colleagues, a fourth-semester medical student who was hit by a drone while going shopping on Friday: “On Friday, he was going out to shop, but as soon as he put his hand on the gear, the drone hit the roof of the car and now not only is his hand severed from the elbow, but all his legs are shattered and he is now hospitalized.”
Some other stories: Another woman from Kermanshah, Fereshte, lives further away from the Dieselabad area, but she heard the explosion. In an interview with Etemad, she described the situation as terrible: "The sound of the explosion that reached us was, of course, low, but the windows still shook. My sister called and, while she was very scared and screaming, told me to take the children to the basement. Of course, there were explosions in Kermanshah on Sunday, but on Monday there were more explosions, so much so that I could hear the sounds from 4:30 in the morning. At that moment, my whole body, arms and legs, were frozen and I couldn't lift the children at all. It was as if I had a seizure from the stress. My crisis management is also terrible, and at those moments my whole body was shaking." When the children woke up, they were very scared of the sounds. I really didn’t know what to do. On the one hand, I was worried about my sister who was near the explosion area, and on the other hand, I was anxious and afraid that this area would be targeted as well. My daughter was also scared when she heard the explosions and said, “Mom, what will happen? I don’t want to go to war.” In response, I said, “Don’t worry, there’s nothing to worry about as long as we’re all together.” When I talked to her, she calmed down, but overall, it’s a very scary situation.” Ahmad Agha, whose job is writing, lives about 3 kilometers from the Dieselabad area and Farabi Hospital in Kermanshah. Despite this, he heard the sounds, but he didn’t go out to find out what the situation was like in the city. He told Etemad: “People don’t talk about these issues much because of the government’s warnings about espionage.” Arman, who just arrived in Kermanshah from Tehran this morning, says about the conditions in the city that many people are stressed due to the bombing, and of course, everyone is in their homes: "The city has not been hit yet, the houses have not been bombed, and the barracks were targeted. The atmosphere in the city is unsafe, and they have warned people to avoid military sites and not leave their homes as much as possible." At around 6:55 a.m. on Sunday, June 15, Israel targeted a stable for keeping race horses in the Kermanshah Olympic Village. In this attack, three sheds belonging to the horse breeding center were hit by projectiles. As a result of this attack, 50 horses were killed and 20 others were injured, and its blast wave destroyed part of the Imam Reza (AS) Hospital in Kermanshah. On Saturday, the Imam Hassan (AS) barracks in Kermanshah in Mahidasht, parts of the city of Ashtarinan, and an automobile manufacturing company in this province were also targeted by Israel.

به گزارش تابناک به نقل از اعتماد، تعداد حملات در فاصله ۱۰ دقیقه زیاد بود؛ برخی آن را تا ۱۴ انفجار پی در پی عنوان کرده‌اند. شدت انفجار در دیزل‌آباد کرمانشاه به قدری زیاد بود که ابتدا بسیاری تصور کردند بیمارستان فارابی استان هدف حملات نظامی قرار گرفته است. تصاویر و فیلم‌های منتشر شده از کرمانشاه حکایت از صدمات جدی به بیمارستان داشت و دانشگاه علوم پزشکی استان اعلام کرد که بخشی از تجهیزات بیمارستان آسیب دیده و موجب شکستن شیشه‌ها و آسیب برخی بیماران بستری در بخش‌ها شده است. همچنین گفته می‌شود که بخش مگا آی‌سی‌یو بیمارستان فارابی کرمانشاه در این حمله با آسیب جدی روبه‌رو شده است. خبرگزاری فارس در همان دقایق اولیه با توجه به مشاهدات میدانی از هدف گرفتن یک نمایشگاه کامیون در دیزل‌آباد کرمانشاه در این حمله و زخمی شدن حداقل یک شهروند خبر داد. همچنین منازل مسکونی در نزدیکی این منطقه هم دچار خسارت شدند. رسانه‌های اسراییلی مدعی شدند که این منطقه به عنوان محل استقرار سامانه‌های  پدافندی یا  لجستیکی سپاه هدف قرار گرفته، اما این ادعا  از سوی مقامات ایرانی تایید  نشد.  
تداعی جنگ ایران و عراق 
در این انفجار نه تنها بیمارستان فارابی که برخی دیگر از ساختمان‌های اطراف این منطقه از جمله یکی از شعبات اداره تامین اجتماعی کرمانشاه هم دچار آسیب جدی شد. تکانه‌ها و وحشت این چند روز از جنگ، فرزانه از کارمندان تامین اجتماعی کرمانشاه را هم به یاد جنگ ایران و عراق انداخته است. زنی که در آغاز آن جنگ، تقریبا یک‌سال داشت و حالا حدودا ۴۶ ساله است. صبح دوشنبه در حالی که مانند بقیه همکاران خود در اداره، پشت میز مشغول کار بود صدای نخستین انفجار را شنید و با موج آن به سمت دیوار پرتاب شد.
شرایط و لحظات سختی را پشت سر گذاشت و حالا چند ساعت پس از آن واقعه را این‌طور برای «اعتماد» شرح می‌دهد: «وقتی دیزل‌آباد را زدند ما پشت میزهایمان نشسته بودیم و با موج انفجار هر کدام به سمتی پرتاب شدیم. اداره ما پنجره‌های زیادی دارد و بعضی از این پنجره‌ها بر اثر امواج انفجار از قالب در آمدند و شیشه‌های برخی هم شکست. حدودا ۶۰ نفر بودیم که به واسطه شنیدن صدای مهیب با هم به سمت خروجی سالن رفتیم تا خارج شویم، اما به آنجا که رسیدیم انفجار دیگری رخ داد و تا چند دقیقه ما چندین بار تحت تاثیر انفجار‌ها به سمت در ورودی و سالن در رفت و برگشت بودیم. حدودا ۱۴ انفجار رخ داد و هر بار با تکان‌های وحشتناکی روبه‌رو می‌شدیم. در آن لحظات به قدری جیغ زدم که حالا صدایم به‌طور کامل گرفته است، چون تعداد انفجار‌ها هم زیاد بود و ما در لحظاتی حتی نمی‌توانستیم خود را به در برسانیم. یک شیشه قدی به‌طور کامل شکست و روی همه ما ریخت. همزمان دکتر و پرستاران درمانگاه تامین اجتماعی هم که کنار اداره ماست به داخل زیرزمین آمدند و ما ۱۰۰ نفر حدود ۱۰ دقیقه آنجا ماندیم تا حملات تمام شود. زمان حملات حدود ۱۰ دقیقه بیشتر نبود، اما شدت و فشار آن به قدری زیاد بود که انگار صد سال گذشت. همان ابتدا هم که انفجار‌ها رخ داد من تصور کردم در محل زندگی خواهرم این انفجار رخ داده است بعد دیدم نه، انفجار‌ها نزدیک اداره است.»  فرزانه همان موقع با خانواده تماس گرفت. همسرش در آن ترافیک و شلوغی به سمت اداره آنها حرکت کرد و خواهرش هم همراه بچه‌ها به زیرزمین رفتند: «بچه‌ها هم دچار ترس شده بودند و گریه می‌کردند. ما یک‌بار دیگر جنگ را لمس کردیم و هر تکان و موج انفجاری حالا تمام آن خاطرات بد را برمی‌گرداند. همه اتفاقات این روز‌ها تنش است، از روز جمعه که جنگ اسراییل با ایران شروع شده و نقاط مختلف ایران را مورد اصابت قرار داده، شاید کلا دو ساعت خوابیده باشم.»

او از یکی از همکارانش می‌گوید که از بچه‌های بهزیستی است و معلولیت شدیدی دارد و در آن زمان در میان سایر افراد، شرایط سخت‌تری را تحمل کرده است، چراکه اصلا توان اینکه در آن شرایط از جای خود بلند شود را نداشته: «یکی از همکاران من معلول کامل است و از صبح که با کمک چند تن از همکاران به داخل اداره می‌آید و روی صندلی می‌نشیند تا ظهر اصلا نمی‌تواند بلند شود. چند نفر همیشه باید به این همکار عزیز ما کمک کنند تا پشت میز بنشیند و بعد هم که می‌خواهد برود، کمک می‌کنند که برود. فکر کنید او در این شرایط از بقیه جمعیت و فرار جا ماند و زمین خورد. صحنه بسیار ناراحت‌کننده‌ای برای او پیش آمد. بعد از اینکه ما را به زیرزمین بردند چند تن از همکارانم به سالن برگشتند و دوباره او را با خود به زیرزمین آوردند. البته در این جریان هیچ کس زخمی نشد ولی دو تن از بچه‌ها تعادل خود را از دست دادند و یکی دیگر از آنها هم انگار تحت تاثیر موج انفجار قرار گرفت و گوش‌هایش دچار مشکل و وزوز شد. خودم از دو روز پیش با شروع حملات هوایی، حالم خوب نیست. یک طرف بدنم تیر می‌کشد و از صبح هم که دیزل‌آباد منفجر شد، پشت سرم درد گرفته و توی سرم صدای وز می‌شنوم. ما پرتاب شدیم و این خیلی وحشتناک بود. در بیمارستان فارابی هم همه شیشه‌ها شکسته و بیماران را هم تخلیه کردند. یکی، دو نفر هم زخمی شدند که تحت درمان سرپایی قرار گرفتند و البته افرادی را موج انفجار گرفته بود. باز هم خوب است که قبل از انفجار اطلاع‌رسانی انجام شد و دیزل‌آباد را تخلیه کردند و‌گرنه تعداد تلفات بسیار بالا بود. دیزل‌آباد منطقه‌ای پر از کارگاه ماشین‌آلات سنگین، آهن‌آلات و کارگاه‌های چوب و ادوات کشاورزی است. اصلا نمی‌دانم این منطقه چه ربطی به تاسیسات نظامی یا هسته‌ای داشت که آن را مورد اصابت قرار دادند. گاراژی را زدند که مربوط به ماشین‌های سنگین است و هیچ ربطی هم به ادوات جنگی ندارد. الان (حدود ۲ ظهر) فعلا شهر آرام است، اما شایعه‌ای وجود دارد که اسراییل عصر هم می‌خواهد شرکت نفت را بزند و خانه ما هم به شرکت نفت نزدیک است برای همین هم دچار نگرانی  و  استرس هستیم.» 
فرزانه، اما روز یکشنبه را هم همین‌طور با اضطراب در اداره شروع کرده و می‌گوید: «از همان ساعت ۶ صبح روز یکشنبه که سر کار رفتیم درگیر انفجار‌ها بودیم در این چند روز اصلا نتوانستیم شب‌ها بخوابیم. متاسفانه با وجود تمام این تهدیدات نه تنها ما را تعطیل نکردند که حاضر نشدند کارمندان اداره را شیفت‌بندی کنند در حالی که ما حتی امکان دورکاری هم داریم، اما این کار را هم نمی‌کنند تا اگر اتفاقی هم افتاد دست‌کم نزدیک خانواده‌هایمان باشیم. الان شوهرم یک طرف شهر کار می‌کند من یک طرف شهر و بچه‌ها را هم آوردیم یک سمت دیگر شهر و گذاشتیم خانه مادر و در واقع هر کدام از اعضای خانواده ما یک طرف هستند.»  دو بچه دارد یکی ۱۸ ساله و دیگر ۹ ساله: «دختر بزرگم حالش خوب است و تحت تاثیر غرور جوانی خود را کنترل می‌کند، اما دختر کوچکم خیلی گریه می‌کند. باورتان نمی‌شود وقتی امروز به خانه رسیدم چه حالی داشتند. وقتی از در خانه وارد شدم، گریه می‌کردند. به هر حال شرایط جنگی است و برای همه است، اما شاید شرایط برای زنان کمی سخت‌تر باشد، اما رییس ما در اداره می‌گوید فرقی ندارد و همه  باید یکسان  باشند.» 
او قصه پسر ۲۴ ساله یکی از همکارانش را هم روایت می‌کند که دانشجوی ترم چهارم پزشکی است و روز جمعه در حال رفتن به خرید مورد اصابت پهپاد قرار گرفته است: «جمعه برای خرید از خانه بیرون می‌رود، اما به محض اینکه دستش را روی دنده ماشین می‌گذارد پهپاد به سقف خودرو اصابت کرده و حالا نه تنها دستش از آرنج قطع شده است که تمام پاهایش هم ترکش خورده و حالا در بیمارستان بستری  است.» 
چند روایت دیگر 
فرشته زن دیگر کرمانشاهی است که خانه‌اش فاصله بیشتری با منطقه دیزل‌آباد دارد، اما با وجود این صدای انفجار را شنیده است و در گفت‌و‌گو با «اعتماد» اوضاع را افتضاح توصیف می‌کند: «صدای موج انفجاری که به ما رسید البته کم بود، اما باز هم شیشه‌ها لرزید. خواهرم هم تماس گرفت و در حالی که خیلی ترسیده بود و فریاد می‌زد گفت که بچه‌ها را به زیرزمین ببرم. البته روز یکشنبه هم در کرمانشاه انفجار‌هایی رخ داد ولی روز دوشنبه انفجار‌ها بیشتر بود به‌طوری که از ساعت ۴ و نیم صبح صدا‌ها را می‌شنیدم. در آن لحظه کل وجودم و دست و پایم یخ کرده بود و اصلا نمی‌توانستم بچه‌ها را بلند کنم. انگار از شدت استرس دچار تشنج شده بودم. مدیریت بحران من هم افتضاح است و در آن لحظات تمام تن و بدنم می‌لرزید. بچه‌ها هم وقتی بیدار شدند خیلی از صدا‌ها می‌ترسیدند واقعا نمی‌دانستم چه کار کنم، از طرفی نگران خواهرم بودم که نزدیک منطقه انفجار بود و از طرفی خودم دچار اضطراب شده بودم و می‌ترسیدم این منطقه را هم مورد هدف قرار بدهند. دخترم هم با شنیدم صدای انفجار‌ها می‌ترسید و می‌گفت مامان چه می‌شود؟ من نمی‌خواهم جنگ شویم. من هم در جوابش می‌گفتم نگران نباش تا زمانی که همه کنار هم هستیم جای نگرانی ندارد. وقتی با او صحبت کردم آرام شد، اما در کل خیلی شرایط ترسناکی است.»  
احمد آقا که کارش نوشتن است خانه‌شان حدود ۳ کیلومتر با منطقه دیزل‌آباد و بیمارستان فارابی کرمانشاه فاصله دارد با وجود این، صدا‌ها را شنیده، اما از خانه بیرون نرفته تا بداند شرایط شهر چطور است. او به «اعتماد» می‌گوید: مردم هم به دلیل هشدار‌های دولت درباره مسائل جاسوسی خیلی درباره این مسائل حرف نمی‌زنند. آرمان هم که تازه امروز صبح از تهران به کرمانشاه رسیده است درباره شرایط این شهر می‌گوید که بسیاری از مردم تحت تاثیر بمباران، استرس دارند و البته همه در خانه‌هایشان هستند: «فعلا شهر را نزده و خانه‌ها بمباران نشده و پادگان‌ها مورد هدف بودند. فضای شهر ناامن است و هشدار داده‌اند که مردم از تردد در اماکن نظامی خودداری کنند و در حد امکان از خانه بیرون نیایند.»  حوالی ساعت ۶ و ۵۵ دقیقه روز یکشنبه ۲۵ خرداد هم اسراییل یک اصطبل نگهداری اسب‌های مسابقه در دهکده المپیک کرمانشاه را مورد هدف قرار داد. در این حمله ۳ سوله مربوط به مرکز پرورش اسب‌ها مورد هجوم پرتابه‌ها قرار گرفت. بر اثر این حمله ۵۰ راس اسب تلف و ۲۰ راس دیگر زخمی شدند و موج انفجار آن باعث تخریب بخشی از بیمارستان امام رضا (ع) کرمانشاه شد. روز شنبه نیز پادگان امام حسن (ع) کرمانشاه در ماهی‌دشت، بخش‌هایی از شهر اشترینان و یک شرکت خودروسازی در این استان مورد هدف اسراییل قرار گرفته بود.