It was Sunday, June 15, when their house collapsed on them. A house on Fifth Avenue, Sabunchi Street. “We were living a normal life when suddenly there was an explosion. There was smoke, darkness, fire, and dust. There was also gas, so you couldn’t breathe. We were all trapped and trapped. May God help all the people.” Sahar’s mother was saved by a passing motorcyclist, and she would like to see her again: “She stayed with me until the last moment. The fire was in front of us, but she didn’t leave me and stayed by my side. I will never forget her.” Sahar and her mother are currently living at a friend’s house in Lavasan, but their house was completely destroyed and they can’t return there. Sahar’s car was also destroyed, and they have no means of transportation. It is still unclear which institution will pay for the damage to the house and car and how. The Housing Foundation and the Crisis Management Headquarters came to their house, filled out forms, and said they would contact them. Sahar's mother had been saying since the day the war started that she was comfortable in her own home. That's why Sahar had gone to her mother's house, which was on the ground floor and had a yard, with her two cats. They thought these were advantages to being safer. They thought nothing would happen to their house, and when her aunt and cousin called them that day to go to Hashtgerd with them, they said they would stay home. Half an hour later, at around 3:30 in the afternoon, the house collapsed. Her mother was sitting on a sofa in a corner, under three main pillars of the house, with her back to the wall. They had just had lunch, and she had only unplugged her cell phone five minutes earlier. She was texting her friends and her mother was watching TV. Her cats were sleeping on either side of her when suddenly there was an explosion in the distance. The cats jumped in fear and ran under the table. Behind Sahar, there are two tall mirrors on the wall, and behind the mirrors, two large old windows. She bends down to comfort her cats, and the same cats save her. Her head was on the table, completely crushed inside herself, when suddenly there was an explosion. Her ears started to whistle from the loudness of the sound, and she was only glad that she had her mobile phone in her hand: “I couldn’t see anything. There was dust all around me, and I couldn’t see my mother, who was sitting two or three meters away from me.” The gas pipe had burst due to the explosion, and they could smell the gas: “Mom, don’t breathe deeply. Just breathe as much as you need to.” She turns on her mobile phone’s flashlight, but she can only see 10 centimeters in front of her. She sees her foot, which is bare, and the carpet slipper that she was wearing has come out of it. She walks on broken glass and tries to reach her mother. Her mother's body was shaking, and she checks her body with the light of a flashlight and realizes that she is not injured. She hears the sound of things being thrown from the house and the walls, and the smell of gas fills her nose. Sahar asks her mother to get up from the sofa, go behind a pillar, and put her hands on her head. Then she starts calling her friends and acquaintances, but her cell phone has no antenna. Finally, she manages to call one of her friends, but they don't hear her either. She hears only one word from her words: "Help, help." Face to face with fear. Sahar finally decides to do something herself. She holds the flashlight to her mother's body and realizes that her legs are bloody. She is scared. Her mother is a 78-year-old diabetic, overweight, and has recently had knee surgery. She lifts her mother’s shirt but sees no wounds: “My mother was pointing at me and screaming.” She turns the flashlight on herself and sees that her shirt is covered in blood: “I didn’t feel any pain at all. I looked and saw blood gushing out of my thigh.” The smell of gas is getting stronger and she is reaching the point of despair at the thought that they might burn in the fire: “My phobia is death by fire, and I wish something had hit me in the head, I would have passed out and not realized I was burning.” She hands her mother a handkerchief and asks her to breathe only when she needs to. She also picks up one of the sheets on the sofa, shakes it, and throws it over her mother's head: "My mother was so scared she couldn't walk. If she could, she would have followed me." Sahar picks up a cloth bag, wraps it around her bare feet, and walks toward the front door of the house: "I was walking 10 centimeters by 10 centimeters. I couldn't see what I was stepping on." Later, when they saw the house, her friend asked her how she had walked over all that broken glass. Sahar walks toward the front door, but there is no door. Two door panels had been torn off and thrown out: "I was able to see a little bit of daylight there." Their yard was covered in Iranian tar, and Sahar's car was in the corner of the parking lot: "The car had been thrown onto the exit door of the stairs by the blast wave, debris had fallen on the car, and the road was completely blocked." The smell of gas still lingers in his nose, and he keeps talking to his mother: “Mom, I’m going back. There’s no way here. The ground is full of broken glass.” He finds his shoes through the dirt and glass and puts them on. “I was bleeding so much that the shirt I was wearing couldn’t hold it in anymore, and it was pouring out onto my feet.” In the midst of the fire, dirt, and darkness, Sahar says, he remembered something from the crisis that saved him: “A few years ago, at the orphanage, because the children were getting so many injuries, we asked the emergency room to teach us first aid. At that time, they explained to us that wherever there was bleeding, we had to press firmly and bandage it with a cloth, stop the bleeding so we wouldn’t pass out, and the cleanliness and dirtiness of the cloth didn’t matter; because the infection could be controlled later. But bleeding from the thigh is different from everywhere else. "You shouldn't tie the thigh tightly, and if the blood doesn't reach the thigh, they'll have to amputate the leg." Sahar remembers this in those moments under the rubble: "I wanted to tear the sheet and tie my leg, but I remembered that I shouldn't tie it." The entire way she held her mother's arm to get her out of the house, blood trails remain with every step she takes. When they reach the reception, they see that there is a fire in front of them. Her mother's screams of "fire, fire" reach the sky: "I kept pressing my thigh and I was holding my mother too." Two men climb the wall of the house and shout, "Is anyone in this house?" and Sahar and her mother shout, "Help, help, we're here.", but they are not heard. Sahar had recently overcome cancer, breast and ovarian cancer, and she shouldn’t lift heavy weights. But she had to jump over the rubble of the sofas with her injured leg and scream louder so that they could hear her and come to help her: “They were telling me to come out, it was on fire there, and I was begging them to come help us. I couldn’t take my mother out of there alone.” The two of them jumped over the wall into the house. The small door, which they hadn’t used for years, had broken glass and the metal frame at the bottom of the door had been torn off. Finally, Sahar and her mother got out of the door and into the yard. My mother is behind the wall. It was then that the security guards came and saw that the house next door was on fire and its flames were reaching their house as well. Everyone wanted her to leave the house, but Sahar shouted, “My mother is behind the wall.” The paramedics asked her to go to the end of the alley, saying that the firefighters would come and save her mother. She refused, and at the same time, one of them picked up a very dirty sheet from the floor and held it towards Sahar, asking her to cover herself: “They wouldn’t let people come to help me, they held them back, and they kept saying that her clothes were covered in blood. Look where she was bleeding.” They told Sahar to go, promising that they would save her mother. But Sahar saw that no one was going beyond the wall and that everyone was following her. Sahar stood in the alley and started screaming, “I won’t go to any cemetery until you bring my mother beyond the wall. Is this your zeal to cover me?” They asked Sahar and her mother to walk to the end of the alley. They took them to the oil company pension office building until the rescue forces arrived. They were there when a woman suddenly saw an object embedded in Sahar’s chest: “What is this? Is the glass in your heart? I had never seen it before.” Sahar’s left chest was cut open and blood was all over her clothes. The woman who saw this scene was so shocked that she had a nosebleed and left. Finally, the emergency services arrived and pulled the glass out of Sahar’s leg: “The hands of the boy who was on duty in the emergency department were shaking. He put a bandage on my leg and asked me to press it and said if I had someone to tell, come and go with him to the hospital.” Sahar's ex-husband, who had called her after the explosion, reached them and took her and her mother to Mehrad Hospital: "When we were leaving, some people were chanting slogans and security guards were firing shots in the air." They arrived at Mehrad Hospital's emergency room, and Sahar was transferred to the emergency outpatient surgery room. Her mother was also taken to another room. Sahar needed stitches, a glass removal, and surgery: "I was getting stitches when the critically ill people arrived at the hospital from under the rubble. The emergency room was shocked to see us. They had only heard the explosion." The glass was removed from Sahar's body, and she had eight stitches on her leg and four stitches on her left chest. Her left leg also had a 10-centimeter scratch that was closed with gauze and a bandage, and it bled for several days. They did a CT scan and X-ray of her head and entire body to make sure the glass wasn't hidden somewhere or had damaged her lungs. Her mother's blood sugar was also 200, but she was in a lot of shock from the incident. One of the nurses who was doing the anesthesia for Sahar was shaking and crying, and Sahar asked her what happened: "My wife and 9-month-old baby are on Sabalan Street. Did they hit them there?" Sahar asked her to call her husband, but the nurse told her that her husband was not answering, and she called him back at that moment and said that her husband was “screaming”: “He said I had to be on shift tonight and stay in the hospital. My husband is not well.” Sahar says that a large piece of glass was removed from her leg, which damaged her nerve, but it did not rupture and will require a long time to repair. The blast wave also damaged the houses behind them. No one except Sahar and her mother lived in the four-story building. The other residents had left their homes in the days and hours before the accident. Sahar and her mother’s house suffered the most damage, because it was on the ground floor and parallel to where the explosion occurred. On the upper floors, the windows were broken and window frames were thrown into the house. Sahar says: “If they had been houses, the shards of glass could have entered their bodies.” Sahar, her mother, and her aunt are currently living in a friend's house in Lavasan. Undeterred by their life, the Crisis Headquarters and the Ministry of Housing had put a piece of paper on the collapsed wall of the house and wrote: "Dear owner, we came but you were not there, call this number." All the neighbors made an appointment and went there. They told the Crisis Headquarters that they were there now and wanted to come visit. That day, she saw one of her lost cats under the destroyed cabinets, but it was so scared that it wouldn't come out: "It finally escaped from us." For the first 48 hours, security guards wouldn't let them into the house, but they finally let them in. Sahar and her friends left food and water for her two cats to find, and about a week later, neighbors saw one of her cats and called her. He goes to the house to find his cat and collect their documents and papers, but is again denied entry. That day, he discovers that one of the water pipes in the house has burst and flooded the house. Water has been entering the house for 24 hours, and now the roof of all floors has collapsed. Finally, a street sweeper who was cleaning the alley closes the water valve: “The electrical wires there were also connected and were hanging, and the water was flowing in its own way. I don’t know how that municipal service worker had the courage to go there and close the water valve? No one helped him. We called the fire department and said that a pipe had burst on the fourth floor and that there was 15 centimeters of water on the third floor. But the fire department said that they wouldn’t come to the scene to drain water below 30 centimeters; Because if 15 centimeters of water enters the structure, nothing will happen, but now the roofs of all the houses have collapsed.” Since the day the house was destroyed, no one has come to Sahar, her mother, and the other residents of that house to ask where they are staying now: “I was young during the previous war, but I remember that they housed war refugees in schools, mosques, and hotels, but this time they didn’t sound the siren or build a shelter. They hadn’t paid my unemployment benefits for three months, and they hadn’t paid my mother’s pension either.” Sahar was told that her car had been scrapped and that she needed a traffic police report for body insurance. She called 110 police several times, and eventually a representative from the Housing Foundation and the 110 police arrived together. She answered both of their questions, and this was very difficult. The Housing Foundation tried to drag her to the office, and she asked the Housing Foundation representative to stay there and show her all the documents. The police tell Sahar that this is the tenth car he has visited since that morning to file a report of its being buried under rubble: “The police told me that one of the car owners called the body insurance company and told him that a car that was destroyed by war has nothing to do with them and that the government should pay for it.” The police tell her not to waste her time and not to seek insurance. The Crisis Headquarters has also recorded all the damage to their house and car, and when Sahar asks what they should do, he says, “I am responsible for recording the damage. You should go and follow up.” Sahar says they were not given any receipts and were not allowed to take photos of the forms: “The Housing Foundation representative told us that they would call us, but they did not give us a number where we could call them.” Join the Telegram channel of Ham Mihan

یکشنبه ۲۵ خردادماه بود که خانه بر سرشان آوار شد. خانه‌ای در خیابان پنجم خیابان صابونچی. «ما در حال زندگی معمولی بودیم که یک‌باره انفجار رخ داد. دود بود و تاریکی و آتش و خاک. گاز هم بود که نمی‌شد نفس کشید. همه درگیر و دربه‌در شدیم. خدا به داد همه مردم برسد.» جان مادر سحر را یک مرد موتورسوار رهگذر نجات داده و دوست دارد دوباره او را ببیند: «تا آخرین لحظه با من ماند. آتش جلویمان بود ولی او مرا ترک نکرد و کنار من ماند. هرگز او را فراموش نمی‌کنم.»

سحر و مادرش این روزها ساکن خانه یکی از دوستان‌شان در لواسان‌اند اما خانه آنها به طور کامل تخریب شده و دیگر نمی‌توانند به آنجا برگردند. ماشین سحر هم زیر آوار مانده و وسیله‌ای برای جابه‌جایی ندارند. خسارت خانه‌ و ماشین را هنوز معلوم نیست چه نهادی و چگونه می‌خواهد پرداخت کند. بنیاد مسکن و ستاد مدیریت بحران به خانه آنها آمدند و فرم‌هایی پر کردند و گفتند، با آنها تماس خواهند گرفت. 

مادر سحر از روز شروع جنگ می‌گفت، در خانه خودش راحت است. به همین دلیل هم سحر به همراه دو گربه‌اش به خانه مادرش که در طبقه همکف بود و حیاط داشت، رفته است. فکر می‌کردند اینها مزیت‌هایی برای امن‌تر بودن است. آنها تصور می‌کردند برای منزل مسکونی‌شان اتفاقی نمی‌افتد، وقتی خاله و پسرخاله‌اش همان روز با آنها تماس می‌گیرند که همراه‌شان به هشتگرد بروند، می‌گویند در خانه می‌مانند.

نیم ساعت بعد، حدود ساعت سه‌ونیم بعدازظهر، خانه آوار می‌شود. مادرش روی مبلی نشسته بود که در یک کنج و زیر سه ستون اصلی خانه پشت به دیوار است. کمی قبل آنها ناهار خورده بودند و او تنها پنج دقیقه قبل موبایل‌اش را از شارژ کنده بود. در حال ارسال پیام به دوستانش بوده و مادرش در حال تماشای تلویزیون. گربه‌هایش در دوسویش خوابیده بودند که ناگهان صدای انفجاری از دور می‌آید. گربه‌ها از ترس می‌پرند و زیر میز می‌روند. 

پشت‌سر سحر، دو آیینه قدی بزرگ به دیوار است و پشت آیینه‌ها، دو پنجره قدیمی بزرگ. او خم می‌شود که به گربه‌هایش دلداری دهد و همان گربه‌ها او را نجات می‌دهند. سرش پشت‌میز قرار گرفته بود و کاملاً در خودش مچاله شده بود که ناگهان انفجار رخ می‌دهد. گوش‌هایش از شدت صدا شروع به سوت‌زدن می‌کند و تنها خوشحال بود که موبایل در دست‌اش مانده است: «هیچ‌چیز نمی‌دیدم. تمام دور و برم خاک بود و مادرم که در فاصله دو، سه متری من نشسته بود، برایم قابل دیدن نبود.» 

لوله گاز براثر انفجار ترکیده بود و آنها بوی گاز را استشمام می‌کردند: «مامان نفس عمیق نکش. فقط در حدی که لازم داری نفس بکش.» او چراغ‌قوه موبایل‌اش را روشن می‌کند اما تنها ۱۰ سانتی‌متر جلوتر از خودش را می‌توانست ببیند. پایش را می‌بیند که برهنه است و دمپایی روفرشی که پایش بوده از آن درآمده است. روی شیشه‌خرده‌ها راه می‌رود و تلاش می‌کند خودش را به مادرش برساند. بدن مادرش در حال لرزیدن بود و او با نور چراغ‌قوه بدنش را چک می‌کند و می‌فهمد که زخمی نشده است.

صدای ریختن وسایل خانه و دیوارها را می‌شنود و بوی گاز مشام‌اش را پُر کرده است. سحر از مادرش می‌خواهد از روی مبل بلند شود، پشت ستون برود و دست‌هایش را روی سرش بگذارد. پس از آن شروع به زنگ زدن به دوستان و آشنایاش می‌کند اما موبایل‌اش آنتن ندارد. درنهایت موفق می‌شود یکی از دوستانش را بگیرد اما او هم صدایش را نمی‌شوند. از میان حرف‌هایش تنها یک واژه را می‌شنود: «کمک، کمک.» 

چهره در چهره ترس

سحر درنهایت تصمیم می‌گیرد خودش کاری بکند. چراغ‌قوه را روی بدن مادرش می‌گیرد و متوجه می‌شود پاهایش خونی شده است. می‌ترسد. مادرش زنی ۷۸ ساله، بیمار دیابتی است که وزن بالایی دارد و به‌تازگی زانوهایش را جراحی کرده است. پیرهن مادرش را بالا می‌زند اما زخمی نمی‌بیند: «مادرم با دست مرا نشان می‌داد و جیغ می‌کشید.» چراغ قوه را به‌سمت خودش برگرداند و دید تمام پیراهنش خونی است: «من اصلاً درد را حس نکرده بودم. نگاه کردم و متوجه شدم از ران پایم خون به بیرون فواره می‌زند.»

بوی گاز بیشتر و بیشتر می‌شود و او از تصور اینکه آنها ممکن است در آتش بسوزند، به‌ مرز استیصال رسیده است: «فوبیای من مرگ با آتش است و آرزو می‌کردم کاش چیزی در سرم خورده بود، بیهوش شده بودم و سوختنم را نمی‌فهمیدم.» او دستمالی به مادرش می‌دهد و از او می‌خواهد فقط زمانی که نیاز دارد نفس بکشد. یکی از ملافه‌های روی مبل‌ را هم برمی‌دارد، می‌تکاند و روی سر مادرش می‌اندازد: «مادرم انقدر ترسیده بود که نمی‌توانست راه برود. اگر می‌توانست دنبال من می‌آمد.» سحر یک کیسه پارچه‌ای برمی‌دارد، دور پایش که لخت است، می‌کشد و به سمت در ورودی خانه می‌رود: «۱۰ سانتی‌متر ۱۰ سانتی‌متر جلو می‌رفتم. نمی‌دیدم پایم را روی چه چیزهایی می‌گذارم.» بعدتر که خانه را دیدند، دوستش از او پرسیده چطور از روی این همه شیشه‌خرده رد شده است. سحر سمت در ورودی می‌رود، اما دری وجود ندارد. 

دو لنگه در از جا کنده و پرت شده بودند: «آنجا توانستم کمی نور روز را ببینم.» حیاط خانه آنها با ایرانیت مسقف شده بود و ماشین سحر در گوشه حیاط پارک بوده است: «ماشین با موج انفجار روی درگاه خروجی راه پله پرت شده بود، آوار روی ماشین ریخته بود و راه کاملاً بسته شده بود.» بوی گاز همچنان در مشامش پیچیده و او مدام در حال صحبت با مادرش است: «مامان وایسا من برمی‌گردم. اینجا راه نیست. زمین پر از شیشه‌خرده است.» او از میان خاک و شیشه کفش‌هایش را پیدا می‌کند و می‌پوشد. «جوری از بدنم خون می‌رفت که پیرهنی که تنم بود دیگر نمی‌توانست خون را در خودش بکشد و نگه دارد و روی پایم می‌ریخت.»

در میانه آتش و خاک و تاریکی

سحر می‌گوید، چیزی را در بحران به یاد آورده که همان باعث نجات او شده است: «چندسال پیش، در خانه کودک به این دلیل که بچه‌ها خیلی دچار آسیب می‌شدند از اورژانس خواستیم به ما کمک‌های اولیه یاد دهد. آن زمان به ما توضیح دادند که هرجا خون می‌آید را باید محکم فشار دهیم و با دستمال ببندیم، جلوی خونریزی را بگیریم که از حال نرویم و تمیزی و کثیفی پارچه مهم نیست؛ چون می‌توان عفونت را بعدتر کنترل کرد. اما خونریزی ران پا با همه‌جا فرق دارد. نباید ران را محکم بست و اگر خون به ران پا نرسد، مجبور می‌شوند پا را قطع کنند.» سحر در همان لحظه‌های زیر آوار این را به یاد می‌آورد: «می‌خواستم ملافه را پاره کنم و پایم را ببندم، اما یادم آمد که نباید آن را ببندم.» 

تمام مسیری که او زیر بغل مادرش را گرفته بود تا او را از خانه خارج کند، رد خون در هر قدمی که برمی‌داشته به‌جا می‌مانده است. به پذیرایی که می‌رسند، می‌بینند روبه‌رویشان آتش گرفته است. فریادهای مادرش که می‌گفت «آتیش، آتیش» به آسمان می‌رسد: «من مدام ران پایم را فشار می‌دادم و مادرم را هم گرفته بودم.» دو مرد از دیوار خانه بالا می‌آیند و با فریاد می‌پرسند؛ «کسی در این خانه هست؟» و سحر و مادرش فریاد می‌زنند «کمک، کمک، ما اینجاییم.»، اما صدایشان را نمی‌شنوند.

سحر کمی پیش‌تر سرطان را پشت‌سرگذاشته، سرطان پستان و تخمدان و نباید وزن سنگین را بلند کند. اما مجبور می‌شود از روی آوار مبل‌ها با پای زخمی بپرد و فریادش را بلندتر کند که صدایش را بشنوند و برای کمک بیایند: «آنها به من می‌گفتند بیرون بیایید، الان آنجا آتش می‌گیرد و من التماس می‌کردم که به کمک‌مان بیایند. من نمی‌توانستم مادرم را به تنهایی از آنجا ببرم.» آن‌دو از روی دیوار به داخل خانه می‌پرند. درِ کوچکی که سال‌ها بود از آن استفاده نمی‌کردند، شیشه‌هایش شکسته بود و قاب فلزی پایینِ در از جا کنده شده بود. بالاخره سحر و مادرش از آن در خارج می‌شوند و به حیاط می‌رسند. 

مادرم پشت دیوار است

پس از آن بود که ماموران امنیتی آمدند و دیدند خانه بغلی آتش گرفته و زبانه‌هایش به خانه آنها هم می‌رسد. همه از او می‌خواستند از خانه دور شود و برود، اما سحر فریاد می‌زد: «مادرم پشت دیوار است.» مامواران از او خواستند به سمت ته‌کوچه برود و گفتند، آتش‌نشان‌ها می‌آیند و مادرش را نجات می‌دهند. او قبول نکرده و در همین حین یکی از آنها یک ملافه بسیار کثیف را از روی زمین برمی‌دارد و به سمت سحر می‌گیرد و از او می‌خواهد خودش را بپوشاند: «نمی‌گذاشتند مردم به کمک من بیایند، آنها را عقب نگه داشته بودند و آنها مدام می‌گفتند روی لباس‌هایش پر از خون است. ببینید کجایش خونریزی دارد.»

آنها به سحر می‌گویند، برود و قول می‌دهند که مادرش را نجات دهند. اما سحر می‌بیند که کسی آن سوی دیوار نمی‌رود و همه دارند پشت‌سر او می‌آیند. سحر در کوچه می‌ایستد و شروع به جیغ‌زدن می‌کند: «تا مادرم را از آن‌طرف دیوار نیاورید، من هیچ قبرستانی نمی‌روم. غیرت شما همین است که مرا بپوشانید؟» 

از سحر و مادرش خواستند پیاده تا ته‌کوچه بروند. آنها را به ساختمان اداره بازنشستگی شرکت نفت می‌برند تا نیروهای امدادی برسند. آنجا بودند که زنی ناگهان می‌بیند، جسمی در سینه سحر فرو رفته است: «این چیه؟ شیشه در قلبت رفته است؟ من تا آن زمان آن را ندیده بودم.» بالای سینه چپ سحر شکافته بود و خون تمام لباسش را گرفته بود. زنی که این صحنه را دیده، چنان شوک شد که خون‌دماغ شد و از آنجا رفت. بالاخره اورژانس از راه می‌رسد و شیشه را از پای سحر بیرون می‌کشد: «دست‌های پسری که مامور اورژانس بود، می‌لرزید، یک گاز روی پای من گذاشت و خواست آن را فشار دهم و گفت اگر کسی را دارم بگویم، بیاید و همراهش به بیمارستان بروم.»

همسر سابق سحر که پس از انفجار با او تماس گرفته بود، به آنها می‌رسد و او و مادرش را به بیمارستان مهراد می‌برد: «زمانی که داشتیم می‌رفتیم، برخی از مردم شعار می‌دادند و ماموران امنیتی هم تیر هوایی می‌زدند.» آنها به اورژانس بیمارستان مهراد می‌رسند و سحر به اتاق جراحی سرپایی اورژانس منتقل می‌شود. مادرش را هم به اتاق دیگری می‌برند. 

سحر نیاز به بخیه، تخلیه شیشه و جراحی داشت: «من در حال بخیه خوردن بودم که آدم‌های بدحال از زیر آوار به بیمارستان رسیدند. اورژانس با دیدن ما شوکه شد. آنها فقط صدای انفجار را شنیده بودند.» شیشه‌ها را از بدن سحر خارج کردند و پایش هشت بخیه و روی سینه چپ‌اش چهار بخیه خورده بود. پای چپ او هم خراشی ۱۰ سانتی‌متری داشته که با گاز و پانسمان آن را بستند و تا چندروز خونریزی داشته است. سر او و تمام بدنش را سی‌تی اسکن و رادیولوژی کردند که شیشه در جایی پنهان نمانده باشد یا به ریه او آسیبی نرسانده باشد. قند مادرش هم ۲۰۰ بوده، اما بر اثر حادثه بسیار شوکه شده بود.

یکی از پرستارانی که کارهای مربوط به بی‌حسی سحر را انجام می‌داد دستانش می‌لرزید و گریه می‌کرد و سحر از او می‌پرسد، چه اتفاقی افتاده: «زن و بچه ۹ ماهه من در خیابان سبلان‌ هستند. آنجا را هم زدند؟» سحر از او خواسته با همسرش تماس بگیرد اما پرستار به او می‌گوید، همسرش جواب نمی‌دهد و همان موقع دوباره با او تماس گرفت و گفت، همسرش «ضجه» می‌زند: «می‌گفت من امشب باید شیفت باشم و در بیمارستان بمانم. حال همسرم خوب نیست.» سحر می‌گوید شیشه‌ای بزرگ را از پای او درآوردند که باعث شده عصب‌اش آسیب ببیند اما پاره نشده و نیاز به زمان طولانی برای ترمیم دارد.

موج انفجار باعث آسیب به خانه‌های پشت آنها هم شده بود. در ساختمان سحر و مادرش که چهار طبقه است، هیچ‌کس جز آنها ساکن نبوده است. بقیه ساکنان در روزها و ساعت‌های پیش از سانحه خانه‌هایشان را ترک کرده بودند. بیشترین آسیب را خانه سحر و مادرش دیده، چون در طبقه همکف و به موازات جایی بوده که انفجار در آن رخ داده است. در طبقات بالایی، شیشه‌ها شکسته و قاب پنجره به داخل خانه پرتاب شده بود و سحر می‌گوید: «اگر خانه بودند، ممکن بود خرده‌شیشه‌ها در بدن‌هایشان فرو برود.» در حال حاضر سحر، مادرش و خاله او در خانه یکی از دوستانش در لواسان زندگی می‌کنند. 

بی‌نشانی از زندگی

روی دیوار فروریخته خانه، ستاد بحران و وزارت مسکن یک کاغذ زده‌ و نوشته بودند: «مالک محترم آمدیم حضور نداشتید، با این شماره تماس بگیرید». همه همسایه‌ها قرار گذاشتند و به آنجا رفتند. آنها به ستاد بحران گفتند الان در محل هستند و خواستند برای بازدید بیایند. همان روز بود که یکی از گربه‌های گمشده‌اش را زیر کابینت‌های تخریب‌شده دیده اما انقدر ترسیده بود که بیرون نیامد: «آخر هم از دست‌مان فرار کرد.» 48 ساعت اول ماموران امنیتی آنها را به محدوده خانه راه نمی‌دادند، اما بالاخره اجازه دادند داخل خانه بروند. سحر و دوستانش برای پیدا شدن دو گربه‌اش غذا و آب می‌گذاشتند و نزدیک یک‌هفته بعد یکی از گربه‌هایش را همسایه‌ها دیدند و با او تماس گرفتند.

او برای پیدا کردن گربه‌اش و برداشتن اسناد و مدارک‌شان به خانه می‌رود اما باز هم با ممنوعیت ورود مواجه می‌شود. آن روز متوجه می‌شود که یکی از لوله‌های آب خانه هم ترکیده و خانه را آب برداشته است. 24 ساعت آب وارد خانه‌ای شد که از انفجار پایین نیامده بود، اما حالا سقف همه طبقاتش ریخته است. درنهایت رفتگری که کوچه را تمیز می‌کرد، شیر فلکه آب را می‌بندد: «سیم‌های برق‌ آنجا را هم وصل کرده بودند و آویزان بود و آب هم به راه خودش می‌رفت. نمی‌دانم آن نیروی خدمات شهرداری با چه جرأتی رفت آنجا و شیر فلکه را بست؟ هیچ‌کس هم به او کمک نکرد. ما به آتش‌نشانی زنگ زدیم و گفتیم یک لوله در طبقه چهارم ترکیده است و کف طبقه سوم، 15سانتی‌متر آب ایستاده است. اما آتش‌نشانی گفت ما برای تخلیه آب زیر 30 سانتی‌متر به محل نمی‌آییم؛ چون اگر 15 سانتی‌متر آب برود داخل سازه چیزی نمی‌شود، ولی الان سقف همه خانه‌ها ریخته است.»

از روزی که خانه خراب شد، کسی نیامد به سحر، مادرش و دیگر ساکنان آن خانه بگوید شما الان کجا می‌مانید: «من در جنگ قبلی سن کمی داشتم اما یادم می‌آید که به آوارگان جنگی در مدارس، مساجد و هتل‌ها اسکان می‌دادند، اما این‌بار نه آژیر زدند و نه سرپناهی درست کردند. سه‌ماه بود که حقوق بیکاری من را نداده بودند، حقوق بازنشستگی مادرم را هم نداده بودند.» به سحر گفتند ماشین‌اش اسقاطی شده و برای بیمه بدنه نیاز به صورتجلسه پلیس راهور دارد. او بارها با پلیس ۱۱۰ تماس گرفته و درنهایت نماینده بنیاد مسکن و پلیس ۱۱۰ با هم از راه می‌رسند.

او به سوالات هر دوی آنها جواب می‌دهد و این مسئله بسیار سخت بوده است. بنیاد مسکن تلاش داشته او را به اداره بکشاند و او از نماینده بنیاد مسکن خواسته همانجا بماند و همه مدارک را به او نشان می‌دهد. پلیس به سحر می‌گوید، از صبح آن روز دهمین ماشینی است که او برای صورتجلسه زیر آوار ماندنش به محل‌ حادثه رفته است: «پلیس به من گفت یکی از صاحبان خودرو با بیمه بدنه تماس گرفته و به او گفتن،د ماشینی که بر اثر جنگ تخریب شده به آنها ارتباطی ندارد و دولت باید هزینه آن را بدهد.» پلیس به او می‌گوید وقت‌اش را تلف نکند و دنبال بیمه نباشد.

ستاد بحران هم تمام خسارت‌های خانه و ماشین آنها را ثبت کرده و در جواب سحر که پرسیده چه کار باید بکنند، می‌گوید: «من مسئول ثبت خساراتم. باید مراجعه و پیگیری کنید.» سحر می‌گوید هیچ رسیدی به آنها داده نشده و اجازه عکس گرفتن از فرم‌ها را هم به آنها ندادند: «نماینده بنیاد مسکن به ما گفت با ما تماس می‌گیرند اما شماره‌ای که بتوانیم ما با آنها تماس بگیریم در اختیارمان نگذاشتند.» 



به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید