A story of the martyrdom of a family member on the third day of the Zionist regime's invasion of Tehran
The tragedy of a retired private sector employee with no military record
Yousef Heydari
Journalist
For him, life is divided into before and after the martyrdom of his brother and family. When the news of their martyrdom in their residential house collapsed on him like rubble, he could not believe that they had become victims of the enemy's hatred. This time, Saeed Mousavi's family, like dozens of other families, were martyred by the Zionist enemy. The Israeli regime, which claimed from the first day of the invasion of Iran that it had not targeted any civilians and that it would not harm residential houses, once again showed by martyring the members of this family that it sacrifices men, women, and children to achieve its sinister goals.
On the afternoon of Sunday, June 15, a three-story residential house in Mohebi Alley on Shariati Street in Tehran was targeted, and Saeed Mousavi's family members who were at home were martyred along with several residents of the building. A retired couple who had recently moved into this rented house were killed by an enemy missile an hour after their daughter returned home from work. The intensity of this brutal attack was so great that the three-story building completely collapsed and black smoke filled the sky. With the help of people and rescuers, the body of the family’s daughter was pulled out of the rubble in the early hours, but the bodies of the parents were buried under heavy rubble.

The world collapsed on me
Mohammad is the only survivor of the Mousavi family. He was at work on the day of the disaster when he was contacted by the locals and returned home. But there was no news of the house and the entire family had been killed. Bita Mousavi, who worked for many years as a cultural reporter for various newspapers and media outlets, recounted the moment her brother’s family was killed in an interview with Iran Newspaper: “My house is a block down from my brother’s house. They had recently moved to Mohebbi Alley on Shariati Street. An old three-story house that had been renovated. At 3:40 p.m. on Sunday, after the Faraja headquarters and Sabunchi Street in District 7 were targeted, Mohebi Alley on Shariati Street was also hit. A terrifying sound filled the sky of Tehran. It was 4 p.m. when my nephew Mohammad called and said that their house had been hit. When I heard this news, my world collapsed on me. I don’t know how I got there. Black smoke filled the sky. Since my brother and his family had recently moved there, I didn’t know which house in Mohebi Alley they lived in. When I saw the three-story house that had been destroyed, my legs went weak. At that moment, I prayed to God that this wasn’t my brother’s house. One of the rescue workers asked me my last name, and when I said it, Mousavi pointed to the destroyed house and said, “This is your brother’s house.” I fell to the ground. The three-story house that had been renovated some time ago, and my brother and his family had rented the second floor, had been razed to the ground. I called out my brother’s name, his wife, and his daughter, hoping that they might be alive, but they told me that only one person in the building survived. He continued: “My nephew Mohammad was at work that day, and his sister, who had finished work earlier, came home from work and called Mohammad an hour later to say that everyone was home. I couldn’t look at Mohammad’s face. He had lost all his family members and his life. Mohammad was looking at the house where his parents had been waiting for him to return just a few hours earlier, but now it had been razed to the ground, screaming. They told us that three bodies had been pulled from the second floor of the building, which was my brother’s house, but we only saw Haditha’s lifeless body and her bloody face. The only survivor of the building was a middle-aged man who had been in the stairwell when the building was hit. »

They were innocent
When talking about the personality traits of her brother and family, tears flow from her eyes. Bita continues with bitterness: «My brother and his wife were retired from a private company, and their daughter Haditha had also been working for a few years. They were not military and were ordinary citizens. They worked honorably for 30 years and were always an example of a moral and selfless couple for all of us. That night, some friends helped me a lot to find the bodies of my brother and his family, and if it weren’t for this help, I might not have found my nephew’s body. That night, we went to the Ascension of the Martyrs and were told that we had to go to the forensic medicine. There, too, they showed us incomprehensible photos, and we were only able to identify Haditha from one of the photos. After that, we found her body in the morgue of the Crisis Headquarters. But the bodies of my brother and his wife have not yet been identified, and they told us that after DNA testing, their identities will be identified among the bodies that were pulled out of the building. To identify the body of my brother's wife, they took a DNA test from my nephew, and to identify my brother, they need to take a test from my mother. Unfortunately, we have encountered some irregularities along the way, which may be due to the current circumstances. We are waiting for the test results and identification of the bodies of my brother Saeed, his wife Fatima, and their daughter Haditha to be handed over so that we can bury them. Haditha was a girl full of passion for life. She always thought about the bright future that she was trying to build through work. I still can't believe that she is no longer with us. "Bita Mousavi said about this crime of the Zionist regime: "In my opinion, war is always accompanied by destruction, and many innocent people are sacrificed in war. My brother and his family were innocent people who were martyred by the criminal enemy. "They were an honorable family who lived like many ordinary people in the country. They were martyred like dozens of innocent men, women, and children who were targeted in their homes by the Israeli regime's attacks since Friday."

روایتی از شهادت اعضای یک خانواده در سومین روز تجاوز رژیم صهیونیستی به تهران
تراژدی بازنشسته بخش خصوصی بدون سابقه نظامی
یوسف حیدری
روزنامه نگار


زندگی برای او به قبل و بعد از شهادت برادر و خانواده اش تقسیم می شود. وقتی که خبر شهادت آنان در خانه مسکونی شان مثل آوار بر سرش خراب شد باور نمی کرد  قربانی کینه توزی دشمن شده اند. این بار خانواده سعید موسوی مثل ده ها خانواده دیگر توسط  دشمن صهیونیست به شهادت رسیدند. رژیم اسرائیل  که از روز اول تجاوز به ایران ادعا کرد هیچ غیرنظامی را مورد هدف قرار نداده و به خانه های مسکونی آسیبی وارد نمی شود با به شهادت رساندن اعضای این  خانواده باردیگر نشان داد برای رسیدن به اهداف شوم خود، مردان ، زنان و کودکان را قربانی می کند.
بعد از ظهر روز یکشنبه 25 خرداد ماه یک خانه مسکونی سه طبقه در کوچه محبی در خیابان شریعتی تهران هدف اصابت قرار گرفت و اعضای خانواده سعید موسوی که در خانه بودند به همراه چند نفر از ساکنان ساختمان به شهادت رسیدند. زوج بازنشسته ای که به تازگی به این خانه اجاره ای نقل مکان کرده بودند و آن روز بعد از اینکه دخترشان از محل کار به خانه بازگشت ساعتی بعد هدف اصابت موشک دشمن قرار گرفتند و به شهادت رسیدند. شدت این حمله وحشیانه به حدی بود که ساختمان سه طبقه کاملاً فرو ریخته و دود سیاهی آسمان منطقه را فرا گرفته بود. با حضور مردم و امدادگران پیکر دختر خانواده همان ساعت های اولیه از زیر آوار بیرون کشیده شد ولی پیکر پدر و مادر زیر آوارهای سنگین مدفون شده بود.

دنیا روی سرم خراب شد
محمد تنها بازمانده خانواده موسوی است. روز فاجعه در محل کار حضور داشت که با تماس اهالی محل به خانه بازگشت. اما دیگر از خانه خبری نبود و همه خانواده به شهادت رسیده بودند. بیتا موسوی که سالها به عنوان خبرنگار گروه فرهنگی در روزنامه ها و رسانه های مختلف فعالیت می‌کرد در گفت و گو با روزنامه ایران لحظه شهادت خانواده برادرش را اینگونه روایت می کند : « خانه من یک 
چهار راه پایین تر از خانه برادرم است. آنها به تازگی به کوچه محبی در خیابان شریعتی نقل مکان کرده بودند. یک خانه سه طبقه قدیمی که بازسازی شده بود. ساعت 3 و 40 دقیقه بعد از ظهر یکشنبه بعد از هدف قرار گرفتن ستاد فراجا و همچنین خیابان صابونچی در منطقه 7 ، کوچه محبی در خیابان شریعتی نیز مورد اصابت قرار گرفت. صدای وحشتناکی آسمان تهران را فرا گرفته بود. ساعت 4 بعد از ظهر بود که برادرزاده ام محمد تماس گرفت و گفت خانه شان مورد اصابت قرار گرفته است. با شنیدن این خبر دنیا روی سرم خراب شد. نمی دانم چطور خودم را به آنجا رساندم. دود سیاهی آسمان را فرا گرفته بود. از آنجایی که برادرم و خانواده اش به تازگی به آنجا نقل مکان کرده بودند نمی دانستم کدام خانه در کوچه محبی محل زندگی آنها است. با دیدن خانه سه طبقه ای که ویران شده بود پاهایم سست شد. در آن لحظه از خدا خواستم که این خانه برادرم نباشد. یکی از کسانی که مشغول امداد رسانی بود از من 
فامیلی ام را پرسید و وقتی گفتم موسوی با دست خانه ویران شده را نشان داد و گفت این خانه برادر شما است. روی زمین افتادم. خانه سه طبقه ای که مدتی قبل بازسازی شده بود و برادرم و خانواده اش طبقه دوم را اجاره کرده بودند با خاک یکسان شده بود. اسم برادرم و همسر و دخترش را صدا 
می زدم به این امید که شاید زنده باشند اما به من گفتند فقط یک نفر در این ساختمان زنده مانده است. »
وی ادامه داد: «برادر زاده ام محمد آن روز سرکار بود و خواهرش که زودتر تعطیل شده بود از محل کار به خانه آمده و ساعتی بعد در تماس با محمد گفته بود که همگی در خانه هستند. 
نمی توانستم به صورت محمد نگاه کنم. او همه اعضای خانواده و زندگی اش را از دست داد بود. محمد هاج و واج به خانه ای که تا چند ساعت قبل پدر و مادر در آن چشم انتظار بازگشت او بودند اما الان با خاک یکسان شده بود نگاه می کرد و فریاد می کشید. به ما گفتند از طبقه دوم ساختمان که خانه برادرم بود سه جنازه بیرون کشیدند ولی ما فقط پیکر 
بی جان حدیثه و صورت خونی اش را دیدیم. تنها بازمانده ساختمان مرد میانسالی بود که لحظه مورد اصابت قرار گرفتن ساختمان در راه پله ها قرار بوده است. »

آنها بیگناه بودند
وقتی صحبت از ویژگی های شخصیتی برادر و خانواده اش به میان می آید اشک از چشمان اش سرازیر می شود. بیتا با بغض ادامه می دهد :« برادرم و همسرش بازنشسته یک شرکت خصوصی بودند و دخترشان حدیثه نیز چند سالی بود که مشغول کار شده بود. آنها نظامی نبودند و شهروند عادی بودند. آنها شرافتمندانه 30 سال کار کردند و همیشه الگوی یک زوج با اخلاق و فداکار برای همه ما بودند. همان شب برای پیدا کردن اجساد برادرم و خانواده اش برخی از دوستان کمک زیادی به من کردند و اگر این کمک ها نبود شاید پیکر برادرزاده ام را پیدا نمی کردم.  همان شب به معراج شهدا رفتیم و به ما گفتند باید به پزشکی قانونی برویم. آنجا نیز عکس های نامفهومی به ما نشان می دادند و فقط از روی یکی از عکس ها توانستیم حدیثه را شناسایی کنیم. بعد از آن پیکر او را در سردخانه ستاد بحران پیدا کردیم . اما هنوز پیکر برادرم و همسرش شناسایی نشده اند و به ما اعلام کردند بعد از آزمایش DNA هویت آنها بین اجسادی که از ساختمان بیرون کشده شده اند شناسایی 
می شود. برای شناسایی پیکر همسر برادرم از برادرزاده ام آزمایش DNA گرفتند و برای شناسایی برادرم باید از مادرم آزمایش بگیرند . متأسفانه در این مسیر با برخی بی نظمی ها مواجه شده ایم که شاید آن هم به دلیل شرایط این روزها باشد. منتظریم تا بعد از جواب آزمایش و تشخیص هویت پیکرهای سعید برادرم و همسرش فاطمه و دخترشان حدیثه را تحویل بدهند تا آنها را به خاک بسپاریم. حدیثه دختری سرشار از شور زندگی بود. همیشه به آینده درخشانی که تلاش می کرد با کار آن را بسازد فکر 
می کرد. هنوز هم باور نمی کنم او دیگر کنار ما نیست. »
بیتا موسوی درباره این جنایت رژیم صهیونیستی گفت: «به نظر من جنگ همیشه با ویرانگری همراه است و انسان های بی گناه زیادی در جنگ قربانی می شوند. برادرم و 
خانواده اش انسان های بی گناهی بودند که توسط دشمن جنایتکار به شهادت رسیدند. آنها خانواده شرافتمندی بودند که مثل خیلی از مردم عادی کشور زندگی می کردند . آنها نیز مثل ده ها زن و مرد و کودک بیگناه که از روز جمعه در خانه های مسکونی شان مورد هدف حملات رژیم اسرائیل قرار گرفتند به شهادت رسیدند.»