Seyedeh Kulthum Mousavi-Journalist

Martyr Hooman Ghiathvand, 27 years old, resident of Piroozi neighborhood, second lieutenant of Faraja special units and nurse of Be'sat Hospital, was martyred on July 2, 1404, while performing a mission due to the Zionist regime's attack. A man who was active in both the country's security and health fields, he was also known as the custodian of the shrine of Hazrat Abdul Azim (AS). For years, he served the people with all his heart and soul by being responsible for the shrine's vehicle vaccination.

Creative and successful nurse
Hooman Ghiathvand was born on April 8, 1998, and had a master's degree in general psychology and was also educated in nursing. She was creative and successful in nursing, so that most hospitals were interested in working with her. Martyr Ghiasvand's wife, Mardeh Salimi, with whom he lived for 5 years and who is an employee of Be'sat Hospital, says the following about Hooman's morals and characteristics: "He was very well-mannered, kind, with excellent public relations, and very eloquent. He was a family man, a homebody, and a Basij member. In his behavior and actions, he was very committed to the principles of mahram and non-mahram, and he always acted politely."

A servant who considered serving the people above duty
Martyr Ghiasvand was one of the servants of Hazrat Abdulazim Hassani (AS) and during the Corona era, he was in charge of the vaccination vehicle at the shrine. Every day, a large number of compatriots in the shrine compound were vaccinated through his efforts. His wife describes his spirit and type of service as follows: "Hooman always took the initiative to help others. Whenever there was a problem in the family or among friends, he would rush to help without hesitation and solve the problems of others. "One of the notable points in the life of martyr Ghiathvand was his close relationship with the mother of a martyr who had no children. Referring to this issue, Mersedeh Salimi says: "He always visited that martyr's mother. This martyr's mother had no close relatives or acquaintances. She did her housework and shopping with love and enthusiasm. When this mother heard the news of Hooman's martyrdom, she was so saddened that it was as if she had lost one of her children. I will try to continue the path she had chosen to help others after Hooman."

The Father Who Gone Forever
The martyrdom of Hooman Ghiathvand, which occurred on July 2, 1404, plunged the nursing community and the military forces into deep shock. The martyr's wife says: "Homan's colleagues, given their love for him, were as shocked as we were by the news of his martyrdom. Homan's body was identified after a week through a DNA test. Unfortunately, his body was severely damaged and his head had been severed, so that after seeing his body, I may not be the same person I was before. According to the martyr's will, we buried his body in his hometown of Malayer, but his memory is still alive." Salimi concludes with bitterness: "I will never forget Homan's good morals and responsibility. At home and at work, he was always exemplary. Despite being very busy, he did not neglect his family and was always helpful with household chores. He did his best to keep us calm. "Now, even though our son, Horam, is 2 years old, every now and then when he sees his father's picture, he goes to his picture frame and talks to him or calls his name many times throughout the day, and the emptiness in Homan is felt even more. I ask God to help us bear this pain."

سیده کلثوم موسوی-روزنامه‌نگار

شهید هومن غیاثوند، ۲۷ ساله، ساکن محله پیروزی، ستوان دوم یگان‌های ویژه فراجا و پرستار بیمارستان بعثت، روز ۲ تیرماه ۱۴۰۴ ‌ حین انجام مأموریت بر اثر حمله رژیم صهیونیستی به شهادت رسید. مردی که هم در عرصه امنیت کشور و هم در حوزه سلامت فعال بود.، به‌عنوان خادم حرم حضرت عبدالعظیم(ع) نیز شناخته می‌شد. او سال‌ها بامسئولیت واکسیناسیون خودرویی حرم، با جان و دل به مردم خدمت می‌کرد. ‌

پرستاری خلاق و موفق
هومن غیاثوند متولد ۱۸ فروردین ۱۳۷۷، فوق‌لیسانس روانشناسی عمومی و همچنین تحصیل‌کرده رشته پرستاری بود. او در کار پرستاری خلاق و موفق بود به‌طوری که بیشتر بیمارستان‌ها علاقه‌مند به همکاری با او بودند. همسر شهید غیاثوند، مرسده سلیمی که ۵ سال زندگی مشترک با او داشته و خود کارمند بیمارستان بعثت است، درباره اخلاق و ویژگی‌های هومن چنین می‌گوید: «بسیار خوش‌اخلاق، مهربان، با روابط‌عمومی بالا و بسیار خوش‌قول بود. اهل خانواده و خانه و وظیفه‌شناس بود و بسیجی و هیئتی. در رفتار و کردار بسیار مقید به اصول محرم و نامحرم بود‌ و همیشه باادب عمل می‌کرد.»

خادمی که خدمت به مردم را فراتر از وظیفه می‌دانست
شهید غیاثوند از خادمان حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) بود و در دوران کرونا مسئول خودرویی واکسیناسیون حرم بود. روزانه تعداد زیادی از هموطنان در محوطه حرم، با تلاش او واکسینه می‌شدند. همسرش درباره روحیه و نوع خدمت او این‌طور تعریف می‌کند: «هومن همیشه برای کمک به دیگران پیشقدم می‌شد‌. هر جا در خانواده و در جمع دوستان مشکلی وجود داشت، بدون‌‌ تردید به کمک می‌شتافت و گره‌گشای گرفتاری‌های دیگران بود.»‌یکی از نکات قابل توجه در زندگی شهید غیاثوند، ارتباط صمیمی او با مادر یک شهید‌ بود که فرزندی نداشت. مرسده سلیمی با اشاره به این موضوع می‌گوید: «او همیشه به آن مادر شهید سر می‌زد. اقوام و آشنایی نزدیک این مادر شهید نبودند. با عشق و علاقه کارهای خانه و امور خریدش را انجام می‌داد. این مادر وقتی خبر شهادت هومن را شنید، چنان داغدار شد که انگار یکی از فرزندانش را از دست داده است. سعی می‌کنم بعد از هومن، راهی که او برای کمک به دیگران انتخاب کرده بود، ادامه بدهم.»

بابایی که برای همیشه رفت
شهادت هومن غیاثوندکه در تاریخ ۲تیر ۱۴۰۴ رخ داد، جامعه پرستاران و نیروهای نظامی را در شوکی عمیق فرو برد. همسر شهید در این‌باره می‌گوید: «همکاران هومن با توجه به علاقه‌ای که به او داشتند، از خبر شهادتش مثل خود ما شوکه شدند. پیکر هومن پس از گذشت یک هفته با ‌ آزمایش دی‌‌ان‌ای شناسایی شد. متأسفانه بدنش به شدت آسیب دیده و سر از پیکر جدا شده بود به گونه‌ای که بعد از دیدن پیکرش دیگر شاید آن آدم سابق نشوم. بنا به وصیت شهید، پیکرش را در زادگاهش شهر ملایر به خاک سپردیم، اما یاد و خاطره‌اش همچنان زنده است.» ‌سلیمی در پایان با بغض بیان می‌کند: «هیچ وقت اخلاق خوب و مسئولیت‌پذیری هومن را فراموش نمی‌کنم. در خانه و محل کار، همیشه نمونه بود. با وجود مشغله زیاد، از خانواده غافل نمی‌شد و در کارهای خانه هم کمک حال بود. تمام تلاشش را برای آرامش ما به کار می‌گرفت. الان با وجود اینکه پسرمان هورام 2سال دارد اما گهگاهی که عکس پدرش را می‌بیند سمت قاب عکس او می‌رود و با او صحبت می‌کند یا در طول روز بارها اسمش را صدا می‌زند و جای خالی هومن بیشتر حس می‌شود. از خدا می‌خواهم که برای تحمل این داغ کمک‌مان کند.»