The day Mahyar was martyred in the schoolyard

In the attack of 9 Esfand by the American–Zionist enemy on our country’s soil, a missile struck near Imam Reza (PBUH) Elementary School in Abek, which led to the martyrdom of an 11-year-old student named Mahyar.

At 10 a.m., when the principal of Imam Reza (PBUH) Elementary School was informed that the school should be closed, the school staff contacted the students’ parents so they could take their children home. It naturally took time for the parents to reach the school. Hours passed; the clock hand had not yet reached 12. Suddenly, a terrifying sound was heard from the sky over the city, and a severe explosion occurred; everyone’s attention turned toward the mountain from which black smoke was rising. By asking around, I learned that a water reservoir and a school had been attacked. I approached the school. Outside, there was a crowd of students and parents; some children were crying because of the explosion. I entered the schoolyard. Several broken pieces of glass were scattered on the ground; a heartbreaking scene caught my attention. I was only looking at the body lying on the ground, and at times tears fell from my eyes involuntarily. A small and innocent body lay beside the football goal, covered with a white cloth. I asked his name; Mahyar, an 11-year-old student, fifth grade. At the same time, I saw two other students who were constantly crying; one was Mahyar’s brother and the other his cousin. Some people were trying to calm them down. I returned to the yard again; this time Mahyar’s mother, his aunt, and his uncle were also standing over him, filling the space with their broken cries and lamentation. A municipal vehicle arrived and the pure body of this student was transferred to the morgue.
I asked the school’s educational deputy: “What happened at that moment?” Mr. Fallahati replied: “It was recess and the children were playing in the schoolyard. Suddenly, in a fraction of a second, everything fell apart. A blast wave, dust and white smoke, fragments of stone and iron shrapnel were scattered. Unfortunately, due to the missile hitting the water reservoir and its fragments, Mahyar was martyred. He was one of the outstanding students and a main helper of the school.”
Ali Inanloo, the school health instructor, says: “When this happened, all the students ran toward the hall and we tried to calm them.” In the schoolyard I noticed a student lying on the ground. At first I thought he had fallen out of fear; I ran toward him to help. Then I realized that the small body of Mahyar, the 11-year-old student, was lying on the ground and, unfortunately, he had been martyred. Because I did not want the situation of the school and the students to become more inflamed, the first thing that came to my mind was to pull one of the school’s curtains over Mahyar’s body so that, until the arrival of emergency forces, we could protect him from everyone’s sight."

روزی که مهیار در حیاط مدرسه شهید شد
در حمله ۹ اسفندماه دشمن آمریکایی_صهیونی به خاک کشورمان، یک موشک به حوالی دبستان امام‌رضا (ع) آبیک برخورد کرد که به شهادت یک دانش‌آموز ۱۱ ساله به نام مهیار منجر شد.

ساعت ۱۰ صبح، وقتی به مدیر مدرسهٔ دبستان امام‌رضا (ع) اعلام شد که مدرسه تعطیل شود، عوامل مدرسه با اولیای دانش‌آموزان تماس گرفتند تا فرزندانشان را به منزل ببرند. بالاخره زمان می‌برد تا اولیا خود را به مدرسه برسانند. ساعت‌ها گذشت؛ هنوز عقربه ساعت به ۱۲ نرسیده بود. ناگهان صدای مهیبی از آسمان شهر به گوش آمد و یک انفجار شدید رخ داد؛ نگاه تمام مردم به سمت کوه که دود سیاهی بلند شده بود، معطوف شد. با پرس‌و‌پرس متوجه شدم که منبع آب و یک مدرسه مورد حمله قرار گرفته‌ است.نزدیک مدرسه شدم. بیرون از مدرسه ازدحام جمعیت دانش‌آموزان و اولیا بود؛ برخی از کودکان به‌دلیل انفجار می‌گریستند. به حیاط مدرسه وارد شدم. چند شیشهٔ شکسته روی زمین پخش شده بود؛ صحنه‌ای دلخراش توجه مرا جلب کرد. تنها به پیکری که بر زمین افتاده بود نگاه می‌کردم و گاهی بدون اختیار اشک چشم‌هایم می‌ریخت. پیکری کوچک، مظلوم و معصوم کنار دروازهٔ فوتبال بود که پارچهٔ سفیدی بر تنش کشیده شده بود. اسم او را پرسیدم؛ مهیار، دانش‌آموز ۱۱ ساله، کلاس پنجم. در همین حین دو دانش‌آموز دیگر را دیدم که مدام می‌گریستند؛ یکی برادر مهیار و دیگری پسر خاله‌اش بود. برخی سعی می‌کردند آن‌ها را آرام کنند.دوباره به حیاط برگشتم؛ این بار مادر مهیار، خاله و دایی‌اش نیز بالای سر او ایستاده بودند و با زاری و نالهٔ شکسته‌شان فضا را پر کرده بودند. خودروی شهرداری از راه رسید و پیکر پاک این دانش‌آموز به سردخانه منتقل شد. وسط زنگ تفریح، موشک زدند از معاون آموزشی مدرسه پرسیدم: «در آن لحظه چه اتفاقی افتاد؟» آقای فلاحتی پاسخ داد: «زنگ تفریح بود و بچه‌ها در حیاط مدرسه مشغول بازی بودند. ناگهان، در صدم ثانیه همه چیز به هم ریخت. یک موج انفجار، گرد و خاک و دود سفید، قطعات سنگ و ترکش‌های آهنی پراکنده شد.» متأسفانه به‌دلیل اصابت موشک به منبع آب و ترکش‌های آن، مهیار شهید شد. او یکی از دانش‌آموزان ممتاز و مددکار اصلی مدرسه بود
علی اینانلو، مربی بهداشت مدرسه می‌گوید: «وقتی این اتفاق افتاد، تمام دانش‌آموزان به سمت سالن دویدند و سعی کردیم آنها را آرام کنیم.»در حیاط مدرسه متوجه شدم یک دانش‌آمورد بر زمین افتاده است. ابتدا فکر کردم از ترس سقوط کرده باشد؛ به سمت او دویدم تا کمک‌اش کنم. آن‌وقت فهمیدم پیکر کوچک مهیار، دانش‌آموز ۱۱ ساله، در زمین افتاده و متأسفانه شهید شده است.چون نمی‌خواستم وضعیت مدرسه و دانش‌آموزان بیش‌تر شعله‌ور شود، اولین کاری که به ذهنم رسید این بود که یکی از پرده‌های مدرسه را روی پیکر مهیار کشیدم تا تا زمان رسیدن نیروهای امدادی، او را از نگاه همگان محافظت کنیم.