If Mahyar hadn't returned his security card a few hours ago, he wouldn't have been in the yard that day, at that moment, when a bomb would hit him in the head, the blast wave would throw him to the ground, the telecommunications mast would fall on his head, and his head would hit the edge of the table. The night before, he had said, "Mom, I'm relieved that there are security guards. I'll come back after recess, I won't hang around in the yard or in class."
The children were playing that day, March 29, at 11:00 a.m., when a missile hit a point near them. Mahyar was one of the first students to die in the American and Israeli attacks on Iran. In a video that went viral, it is said that he died as a result of the blast wave and a falling pole, but according to his mother, based on the statements of doctors and also according to the statements of the spokesman for the Qazvin Provincial Supply Council, the drone strike was the cause of the death of this 11-year-old child.
“It was almost 12 o’clock and I wanted to fry potatoes for the children when I heard the explosion,” says his mother, Fatemeh Saeedi. Upon hearing the explosion, she ran to the school like all families to save her two sons. The distance from home to school is three minutes. Every morning, Mahyar, in fifth grade, and his brother Mahan, in fourth grade, walked this distance to school together. But that day after the explosion, the mother saw only Mahan on the street, who was returning home. Without a brother.
Ms. Saeedi describes Mahyar as follows: "Whenever the teachers were not there, they would send her above the children to read stories, spell and do math."
When Ms. Saeedi walked to school, she saw scared boys by the wall, their mothers pouring water on their faces with bottles, and the teachers turning their heavy gazes away from her. “They were crying and shaking their heads.” She was looking for Mahyar in the yard when the school principal arrived and said in a panic: “We sent Mahyar away. But everyone knew that Mahyar had not gone anywhere. He was just hiding under a white cloth. “I turned my back on the house, but Mahyar was not there. My sister and my other child went to look for other places, but my brother and I went back to school. I said, maybe my child is scared, maybe he fell in the classroom. I saw the ambulance at the door. I even saw someone there with a cloth over him, but I didn’t know that it was our child.” The ground beneath Mahyar's body had turned red. The mother said: "My child was anemic. I don't know where all this blood came from."
That day, the fifth-grade Persian children had heavenly gifts and spelling and left school half-finished before noon. Many of them had even left without packing their belongings out of fear. The school had left their backpacks and jackets at the door for the families to return to pick up their belongings. That cloudy afternoon, Ms. Saeedi’s family picked up Mahyar Zanganeh’s backpack from among the belongings left behind and took her home without her.
Imam Reza School in Besat Township is not far from Abek, Qazvin. Near this elementary school with about 400 students, Mehr Housing Apartments were built years ago, but the school is older than the Mehr Housing buildings around it. None of the administrators or education officials in this area have been willing to talk about this in the past month.
Shahram Ahmadpour, spokesman for the Qazvin Provincial Security Council, gave more details about the attack on Abiq to IRNA at around 8pm on the same day of the incident. According to his statements, in addition to Mahyar, one of the soldiers at the defense sites also met the same fate, who seems to have been nearby. The place is about 150 meters away from the school on the map, and as the history of Google Earth satellite images shows, one of the two buildings existed there before the school was built.

اگر مهیار زنگ قبل، کارت انتظامات خود را پس نمی‌داد، آن روز، آن لحظه، داخل حیاط نبود که ترکش به سرش برخورد کند، موج انفجار او را روی زمین بیندازد، میله دکل مخابرات روی سرش بیفتد و گیجگاه او را به لبه جدول بزند. شب قبل گفته بود: «مامان راحت شدم از انتظامات بودن. دیگر زنگ تفریح‌ها می‌آیم، توی حیاط و توی کلاس نمی‌چرخم.»
بچه‌ها آن روز، نهم اسفند ماه، ساعت ۱۱ ظهر داشتند بازی می‌کردند که موشک به نقطه‌ای در نزدیکی‌شان برخورد کرد. مهیار از اولین دانش‌آموزانی بود که حملات آمریکا و اسرائیل به ایران جانش را گرفت. در ویدیویی که از او وایرال شد گفته می‌شود که بر اثر موج انفجار و افتادن یک میله جان خود را از دست داده اما به گفته مادر، بر اساس اظهارات پزشکان و همچنین به گفته‌های سخنگوی شورای تامین استان قزوین ترکش حمله پهبادی، عامل مرگ این کودک ۱۱ ساله بوده است.
«ساعت نزدیک به ۱۲ بود و می‌خواستم برای بچه‌ها سیب‌زمینی سرخ کنم که صدای انفجار را شنیدم.» این را فاطمه سعیدی، مادرش می‌گوید. او با شنیدن صدای انفجار، مثل همه خانواده‌ها به سمت مدرسه دوید تا دو پسرش را نجات دهد. فاصله خانه تا مدرسه سه دقیقه است. هر روز صبح این فاصله را مهیار کلاس پنجمی و برادرش ماهان کلاس چهارمی با هم به مدرسه می‌رفتند. اما آن روز بعد از انفجار مادر داخل خیابان فقط ماهان را دید که داشت به خانه برمی‌گشت. بدون برادر.
خانم سعیدی مهیار را اینطور توصیف می‌کند: «هر وقت معلم‌ها نبودند او را می‌فرستادند بالای سر بچه‌ها که داستان بخواند، املا بگوید و ریاضی کار کند.» 
وقتی خانم سعیدی به سمت مدرسه می‌رفت پسربچه‌های ترسیده را کنار دیوار می‌دید که مادرها با بطری، آب روی صورتشان می‌ریختند و معلم‌ها را می‌دید که نگاه سنگینشان را از او برمی‌گرداندند. «گریه می‌کردند و سرشان را تکان می‌دادند.» داخل حیاط دنبال مهیار می‌گشت که مدیر مدرسه رسید و دستپاچه گفت: « مهیار را فرستادیم رفت. اما همه می‌دانستند مهیار جایی نرفته است. فقط زیر یک پارچه سفید پنهان شده. «مسیرم را کج کردم به سمت خانه اما مهیارآنجا نبود. خواهرم و فرزند دیگرم رفتند جاهای دیگری را بگردند اما من و برادرم دوباره برگشتیم مدرسه. گفتم شاید بچه‌ام ترسیده،شاید توی کلاس افتاده. آمبولانس را هم دم در دیدم. حتی دیدم یکی آنجاست که پارچه رویش کشیده‌اند اما نمی‌دانستم آن بچه ماست.» زمین زیر بدن مهیار به رنگ قرمز درآمده بود. مادر می‌گوید: «بچه‌ام کم خونی داشت. نمی‌دانم این همه خون از کجا آمده بود.»
آن روز بچه‌های کلاس پنجم فارسی، هدیه‌های آسمانی و املا داشتند و مدرسه را نیمه کاره قبل از ظهر رها کردند. حتی از روی ترس خیلی از آنها وسایل‌شان را جمع نکرده بیرون زده بودند. مدرسه کوله‌ها و کاپشن‌هایشان را دم در گذاشته بود تا خانواده‌ها برگردند وسایلشان را ببرند. آن بعد از ظهر ابری آن روز، خانواده خانم سعیدی کوله‌پشتی مهیار زنگانه را از میان وسایل به جا مانده برداشتند و بدون او به خانه بردند.
مدرسه امام رضا در شهرک بعثت، فاصله زیادی تا آبیک قزوین ندارد. نزدیک این مدرسه ابتدایی با حدود ۴۰۰ دانش‌آموز، از سال‌ها قبل آپارتمان‌های مسکن مهر ساخته شده ولی عمر مدرسه قدیمی‌تر از ساختمان‌های مسکن مهر اطرافش است. هیچ کدام از مدیران و یا مسئولان آموزش و پرورش این منطقه در یک ماه گذشته حاضر به گفت‌وگو در این زمینه نشدند.
 شهرام احمدپور، سخنگوی شورای تامین استان قزوین، حوالی ساعت ۲۰ شب همان روز حادثه، به خبرگزاری ایرنا جزئیات بیشتری درباره حمله به آبیک داده بود.طبق اظهارات او به جز مهیار، یکی از سربازان در سایت‌های پدافندی هم به همین سرنوشت رسیده بود که به نظر می‌رسد در همان نزدیکی قرار داشته است. جایی که روی نقشه تا مدرسه حدودا ۱۵۰ متر فاصله دارد و اینطور که تاریخچه تصاویر ماهواره‌ای «گوگل ارث» نشان می‌دهند از دو ساختمان، یکی از ساختمان‌های آن پیش از ساخته شدن مدرسه، در آنجا وجود داشته است.