According to Tasnim News Agency from Karaj, war has always been one of the great tragedies of human history, but at the heart of every battle, there are heroic deeds and sacrifices that inspire admiration in the human spirit; heroes who, as a reflection of the sincerity and depth of human feelings in a crisis, open a window to the world of resistance, courage, and steadfastness.

The 12-day imposed war between Iran and Israel, which occurred after decades of political tensions and conflicts, as one of the most complex regional events, once again provided a platform for the creation of an epic of the armed forces and demonstrated Iran's authority, which was not only reminiscent of the era of sacred defense but also represented the resistance of nations against oppression and aggression.

Iran's 12-day resistance against Israel has been and is a battle between the fronts of truth and falsehood. This war is not just a military confrontation, but an extract of the oppression, resistance, and justice of a nation that stood against the entire front of infidelity to shout: We have come from Ashura and every drop of our blood is a leaf from the notebook of Karbala, the Karbala where Hussein (AS) was martyred with thirsty lips.

In this unequal war, the enemy's missiles do not recognize homes, universities, and hospitals, and they destroy everywhere and take the lives of our loved ones. But in the heart of this destruction, there are lights that never go out; lights in the name of martyrs, professors, teachers, and among them all, an educated lady whose blood spilled on the ground, but whose name was immortalized in history.

In the midst of this imposed war and cowardly attacks on the soil of this land and, in the aftermath, the attack on the headquarters of the Alborz Provincial Guard, just one day before the ceasefire was declared by the helpless enemy, we reached a day in which, amidst sorrow and deep sorrow, one of the heroes of the media attained the grace of martyrdom; a great professor and an unparalleled example of ethics, stewardship, and sacrifice who was also a guardian.

Professor Fatemeh Salehi, the first martyred professor in Alborz Province, who is not only a teacher for today's generation, but also a symbol of humanity, faith, courage, and love for the homeland, spent her life in the path of education and upbringing, and with continuous work and effort, taught us a great lesson of humanity and philanthropy. She adhered to moral principles and human boundaries, but was martyred cowardly.

She was a symbol of progress, relentless effort, and breaking unjust stereotypes. A woman who showed that women can take strong and influential steps in all areas, whether in science and education or in the field of resistance and sacrifice. She spared no effort in defending her homeland and along the way, she achieved the lofty status of martyrdom; a martyrdom that is not an end, but the beginning of a new path for those who believe in the truth.

The desire for martyrdom in her heart had become a deep belief because she knew that the path of truth is a path full of hardship and danger, but its value is preserved with God. But today, as a student who benefited from the teachings of this dear martyr for four semesters, I want to write about her, but how can one write about a woman whose presence was the light of our hearts?

Today, our dear professor, with a heart full of love, an unwavering faith, and a tongue that always spoke only of the truth, is no longer among us, and in the enemy's cowardly sentence, he raised his wings to the sky, but we all know very well that "martyrdom" is not the end for these dear ones, but rather a rebirth for those who have lived the path of truth until the last moment.

I still remember the lessons I learned from him. Among his teachings on life lessons and through the lines of lessons and analysis, he told us about honesty, responsibility, modesty, and guardianship... and how in these difficult times, one can be a conscious believer, not just a successful student. He called us to be human, committed, and empathetic.

Sometimes I think how oppressed he was... how oppressively he left... without calling us one last time or saying goodbye, but his memory, his voice, and his kind gaze are engraved in our souls. His death is hard for us because we never thought that in the age of science and human rights, a professor with a pen and a book would be the target of an enemy missile.

And today I write to him that my dear professor, you are gone, but all your students stand with resentments in their throats and broken hearts, but with firm faith, and we promise not to let your blood and the blood of all the beloved ones of this land be trampled. We pledge not to forget your lessons, to preserve the legacy of your ethics and thought, and to continue the path in which science served faith.

Today, we students are not just students in the classroom, but we are the heirs of the thought and faith of martyrs like Professor Fatemeh Salehi; the one who fought until the last moment in the trenches of explanation and enlightenment and taught us a lesson, a lesson that was not in a book or in slides, but in the greatness of her resistance, in the injustice of her martyrdom, and in her loyalty to the path of truth.

With his departure, he taught us that knowledge, if not for the people, is nothing, and the pen, if not turned in the way of truth, is treason, and today, with tearful eyes, we swear to remain on his path. Today, Shahideh Salehi is not just a photo frame for us, she is in our hearts, our conscience, and in every step we take to build an informed, faith-filled, and loyal society.

We, the students of today, declare that Iran is the land of lions; if wounded, her cry will split the sky and bring the enemy to its knees. Israel should know that we are people of resistance, not surrender, not people of response, not threats. The enemy should know that Iran is a land whose history is written in the blood of martyrs, and no occupier can bear to stand against this history.

Report: Sedighe Sabbaghian

End of message/.

به گزارش خبرگزاری تسنیم از کرج، جنگ همواره یکی از تراژدی‌های بزرگ تاریخ بشر بوده است، اما در دل هر نبردی، قهرمانی‌ها و فداکاری‌هایی نهفته که روح انسان را به ستایش وا می‌دارد؛ قهرمانانی که به‌عنوان بازتاب صداقت و عمق احساسات انسان در بحران، پنجره‌ای به دنیای مقاومت، شجاعت و پایمردی باز می‌کنند.

جنگ تحمیلی 12 روزه ایران و اسرائیل که بعد از دهه‌ها تنش و درگیری‌های سیاسی، به‌عنوان یکی از پیچیده‌ترین وقایع منطقه‌ای رخ داد، بار دیگر بستری را برای خلق حماسه نیروهای مسلح فراهم کرد و اقتدار ایران را به نمایش گذاشت که نه‌تنها یادآور دوران دفاع مقدس بلکه نمایانگر ایستادگی ملت‌ها در برابر ظلم و تجاوز بود.

ایستادگی و مقاومت 12 روزه ایران در مقابل اسرائیل، نبرد میان جبهه حق و باطل بوده و هست، این جنگ، نه‌فقط یک تقابل نظامی که عصاره‌ای از مظلومیت، ایستادگی و حق‌طلبی ملتی است که در برابر تمام جبهه کفر ایستاد تا فریاد کند: ما از عاشورا آمده‌ایم و هر قطره خونمان، برگی از دفتر کربلاست، کربلایی که در آن حسین (ع) را با لب تشنه شهید کردند.

در این جنگ نابرابر، موشک‌های دشمن، خانه، دانشگاه و بیمارستان نمی‌شناسند و همه‌جا را ویران می‌کنند و جان عزیزانمان را می‌گیرند، اما در دل این ویرانی، چراغ‌هایی هستند که هرگز خاموش نمی‌شوند؛ چراغ‌هایی به نام شهید، استاد، معلم و در میان همه آن‌ها بانوی فرهیخته‌ای که خونش به زمین ریخت، اما نامش در تاریخ جاودانه شد.

در میان این جنگ تحمیلی و حملات ناجوانمردانه به خاک این سرزمین و در ادامه، تجاوز به ستاد فرماندهی سپاه استان البرز، درست یک روز قبل از اعلام آتش‌بس از سوی دشمن درمانده، به روزی رسیدیم که در آن، یکی از قهرمانان رسانه در میان غم و غصه‌ها و اندوهی عمیق، به فیض شهادت نائل آمد؛ استادی بزرگ و نمونه‌ای بی‌نظیر از اخلاق‌مداری، ولایت‌مداری و ایثار که پاسدار هم بود.

استاد فاطمه صالحی، اولین استاد شهیده در استان البرز که برای نسل امروز نه‌فقط یک معلم، بلکه نمادی از انسانیت، ایمان، شجاعت و عشق به وطن است، عمر خود را در راه تعلیم و تربیت سپری کرد و با کار و تلاش مستمر، درسی بزرگ از انسانیت و انسان‌دوستی به ما آموخت و پایبند به اصول اخلاقی و مرزهای انسانی بود، اما ناجوانمردانه به شهادت رسید.

وی نمادی از پیشرفت، تلاش بی‌وقفه و شکستن کلیشه‌های ناعادلانه بود. بانویی که نشان داد زنان می‌توانند در تمامی عرصه‌ها، چه در علم و آموزش و چه در میدان مقاومت و ایثار، گام‌های محکم و تأثیرگذاری بردارند. او در راه دفاع از وطن، از هیچ تلاشی فروگذار نکرد و در همین مسیر، به مقام والای شهادت نائل آمد؛ شهادتی که نه یک پایان، بلکه آغاز راهی جدید برای کسانی است که به حقیقت ایمان دارند.

آرزوی شهادت در دل او، به یک باور عمیق تبدیل شده بود زیرا می‌دانست راه حق، راهی است پر از سختی و خطر، اما ارزش آن نزد خداوند، محفوظ است. اما امروز من به‌عنوان دانشجویی که طی چهار ترم از آموزه‌های این شهیده عزیز بهره‌مند شدم می‌خواهم از او بنویسم اما چگونه می‌توان درباره بانویی نوشت که بودنش چراغ دل‌هایمان بود؟

امروز استاد عزیز ما با قلبی سرشار از مهر، ایمانی خلل‌ناپذیر و زبانی که همیشه جز از حق نمی‌گفت، دیگر در میان ما نیست و در جمله ناجوانمردانه دشمن به آسمان پر کشید اما همه ما به خوبی می‌دانیم که «شهادت» برای این عزیزان، پایان نیست، بلکه تولدی دوباره‌ است برای آنان که راه حق را تا آخرین لحظه زیسته‌اند.

هنوز درس‌هایی را که از او آموختم به یاد دارم، او در میان آموزش‌هایش از درس زندگی و از لابه‌لای سطرهای درس و تحلیل، برایمان از صداقت می‌گفت، از مسئولیت، از حیا و عفاف و از ولایت ... و از اینکه در این روزگار سخت، چگونه می‌توان مؤمن آگاه بود، نه صرفاً یک دانشجوی موفق. او ما را به انسان بودن، متعهد بودن و همدل بودن فراخواند.

گاهی فکر می‌کنم چقدر مظلوم بود ... چقدر مظلومانه رفت ... بی‌آنکه آخرین بار صدایمان بزند یا خداحافظی کند اما یادش، صدایش و نگاه مهربانش در جان ما حک شده است. داغ او برایمان سخت است زیرا فکرش را هم نمی‌کردیم در عصر علم و حقوق بشر، استادی با قلم و کتاب، هدف موشک دشمن قرار گیرد.

و امروز برای او می‌نویسم که استاد عزیزم تو رفتی اما همه دانشجویانت با بغض‌های در گلو مانده و دل‌های شکسته اما با ایمانی راسخ ایستاده‌ایم و قول می‌دهیم نگذاریم خون شما و همه عزیزان پرپر این مرزوبوم پایمال شود. عهد می‌بندیم که درس‌هایت را فراموش نکنیم، میراث اخلاق و فکرت را پاس بداریم و راهی را که در آن، علم در خدمت ایمان بود، ادامه دهیم.

امروز ما دانشجویان فقط شاگردهای کلاس درس نیستیم، بلکه وارثان اندیشه و ایمان شهدایی همچون استاد فاطمه صالحی هستیم؛ کسی که تا آخرین لحظه در سنگر تبیین و روشنگری جنگید و به ما درس داد، درسی که نه در کتاب و نه در اسلایدها، بلکه در عظمت ایستادگی‌اش، در مظلومیت شهادتش و در وفاداری‌اش به راه حق بود.

او با رفتنش به ما آموخت که علم، اگر برای مردم نباشد، هیچ و قلم، اگر در راه حقیقت نچرخد، خیانت است و ما امروز با چشمانی اشک‌بار، سوگند می‌خوریم که در راه او بمانیم. شهیده صالحی امروز برای ما فقط یک قاب عکس نیست، او در دل ما، وجدان ما و در هر قدمی است که برای ساختن جامعه‌ای آگاه، با ایمان و ولایی برمی‌داریم.

ما دانشجویان امروز اعلام می‌کنیم که ایران، سرزمین شیران است؛ اگر زخم بخورد، فریادش آسمان را می‌شکافد و دشمن را به زانو درمی‌آورد. اسرائیل بداند ما اهل مقاومتیم، نه تسلیم و اهل پاسخیم، نه تهدید. دشمن بداند ایران، دیاری ‌است که تاریخ آن با خون شهیدان نوشته شده و هیچ اشغالگری تاب ایستادن در برابر این تاریخ را ندارد.

گزارش: صدیقه صباغیان

انتهای پیام/.