Martyr Mustafa Goshani
He was the only child of the family and the support of his mother after his father's death; a 31-year-old young man, religious, calm and moral;
25 Khordad 1404; On the morning of that day when the silence of his gaze spoke of leaving; upon seeing the photo of the general, he said: "O God, make my death and life such that it ends with martyrdom..." And his mother said "Amen" loudly, this time on the condition that they would be martyred together. After the noon prayer, he left the house with ablution and a heartfelt greeting to Imam Hussein. A few hours later, the sky over Tehran trembled under the roar of the Zionist regime's missiles. The mother heard the explosion near Quds Square, her heart sank; it was as if all the angels were reading the news of her son's martyrdom in her ear. Mostafa Goshani, in the Tajrish Martyrs' Hospital, without a scratch on his body, with a heart that stood up to the blast wave, achieved his wish

شهید مصطفی گشانی
تنها فرزند خانواده و تکیه‌گاه مادر پس از مرگِ پدر بود؛ جوانی ٣١ ساله، متدین، آرام و با اخلاق
۲۵ خرداد ۱۴۰۴؛ صبح همان روزی که سکوتِ نگاهش حرفِ رفتن می‌زد؛ با دیدن عکس سردار گفت: «خدایا مرگ و زندگی‌مو طوری قرار بده که با شهادت تموم بشه…» و مادر، «آمین» را این بار به شرط باهم شهید شدن، بلند گفت. بعد از نمازظهر، با وضو و سلامی از عمق جان به امام حسین، از خانه بیرون رفت. چند ساعت بعد، آسمان تهران زیرِ نفیرِ موشکِ رژیم صهیونیستی لرزید. مادر صدای انفجارِ حوالی میدان قدس را شنید، دلش فرو ریخت؛ انگار همه ملائک یک‌صدا خبرِ شهادت پسرش را در گوشش خواندند. مصطفی گشانی در بیمارستان شهدای تجریش، بی‌آنکه خراشی بر تن داشته باشد، با قلبی که از موج انفجار ایستاد،