From Prague University to Sepand, a martyr for Iran In 1976, when he entered Shiraz University with his cousin, the news spread that "two brothers have come; one has chosen engineering, the other medicine." But "Saeed Borji" was no danger to anyone; his whole being was kindness and an enviable determination to advance his homeland; which kept him in Iran until the age of 68 and the last day of his life on 23 Khordad 1404. Life Group: In 1976, when he entered Shiraz University with his cousin, the news spread that "two brothers have come; one has chosen engineering and the other medicine." They were so intelligent that the first students of the university felt threatened by their arrival. But "Saeed Borji" was no danger to anyone; his whole being was kindness and, of course, a serious and regrettable determination to advance his homeland. He studied materials engineering. When he received his bachelor's degree, the war broke out. But he did not sit idle. He also worked on related projects at the front; rather, he was a help to the warriors in that unequal war. Later, he received a scholarship at the University of Prague for his PhD. Martyr Dr. Saeed Borji was born in Abadan in February 1336, and at the age of 68, after a tireless effort for the progress of Iran, he joined his friend and fellow scientist, Martyr Mohsen Fakhrizadeh. On the morning of June 13, 2025, in his small garden in the cool Damavand, he was targeted by the Zionist regime and was martyred. A martyr whose humor was famous. Thursday, June 12, was an ordinary day. The Borji family made pizza; a food that Dad loved! But "Baba Saeed" did not return. His strong will and perseverance in work and science were the envy of those around him, and in addition to his family and relatives, his friends and colleagues also benefited from his flashes of responsibility and support. He was introverted but very steadfast at the height of compassion, kindness and commitment. A solid and solid support that his second son, Mohammad Hussein, is now trying to be a shadow of in his absence; a support for the family and a balm for the hearts of those around him in this common grief. He even comforted the students and colleagues of his martyred father. A martyr who, although his tongue was sharp and frank and often criticized him out of humor, was very kind and if he upset someone, he would immediately console them. He tried to give encouragement to others with humor in difficult situations. Shahid Borji was very friendly and advised his children to be friendly and keep friends. When someone was upset with another, Shahid Borji would say, “Don’t be hard on yourself. Everyone is dealing with their own problems.” He tried to understand others, and he asked others to understand each other. Because of all these qualities, his friends and colleagues loved him very much. Ask yourself, “What’s the point?” He hated wasting time. He always advised his children not to waste their time on useless things. He believed that for anything, one should learn the knowledge and skills in principle. Mohammad Hossein Borji says, “I used to go out a lot with my friends during high school. The only problem I had was with my father. Because he would get very upset and say, “What’s the point? What’s the point?” His first priority was to study.” He himself also studied a lot. One of his friends said, "When we were students, whenever we went to the library of Shiraz University, we would see him sitting in a corner studying." He wanted one of his children to study law. But he left them free and supported them to pursue their interests. When Mohammad Hossein said he wanted to learn music, his father followed and encouraged him. He enjoyed playing the song "Ta Bahar Delshenin" for him on the tar. For science, homeland, and progress, his priority was learning science and promoting the country's knowledge and family. He considered studying and scientific research the most valuable way to use his time. When he received a scholarship for his doctoral program, he turned a blind eye to the insistence of foreign professors and the opportunities to stay abroad. He returned to Iran to serve his country. Because he was very interested in his work and his homeland, he said, "I cannot stay and work anywhere other than Iran." He was extremely compassionate in his work. He worked with love and loved Iran. He always hoped for the improvement and progress of Iran. Perhaps he himself was one of the foundations of the progress of this land and water. The difficult and challenging period of war and the responsibilities of that era had tempered him considerably; and the hardships and hardships he had endured had built perseverance and iron will in him. He never brought problems and worries from work home, and despite being very busy, he had a quality presence at home and in his family. Two lasting faces of his father Mohammad Hossein Borji clearly remembers two faces of his father. He was 6 years old when he got lost in Prague, while he was out walking with his father and his father's friends. With his inherited intelligence, he found his way and returned home. After an hour, his father came home pale to inform him that the boy was missing. When he saw him, he was very happy and surprised and hugged him. This face of his father has remained in his mind. At the age of 8, he was hospitalized for two months due to a severe burn. One night, he was very upset. The hospital also had its own rules and restrictions. The father, upset by his inability to relieve his son's distress, went out and bought him some toys to make him happy. Mohammad Hussein says, "I will never forget the look on my father's face that day; it was as if the world had collapsed on him." As his children were young, he was a sledgehammer toy for the children. He would run and slide after them. His children do not remember crying over toys. Because his father was more interested in buying toys than the children. In Mohammad Hussein's words, "He often bought toys for us, but he played with them himself. Technical people are usually like that." His relationship with the children was very good. Once, when he was a child, he took his children and their cousins to the cinema. The movie "The Doll Thief" scared one of his cousins and made her cry. Shahid calmed her down with the promise of kebab. The cousin says, "I ate my first kebab from Uncle Saeed's hand, so that I wouldn't cry." He was eloquent and kept his promises. He never made a promise that he couldn't keep. He was an extremely avid traveler and explorer. He would emphasize, "Now that you've come to travel, don't think about anything else. Enjoy your trip." Even if he was in financial difficulty, he didn't set any limits when traveling so that we could have fun. "Prayer, Fasting, and Humanity" in the Backpacks of Shahid's Children Shahid left his children free to choose their path in life and religion; advising them not to abandon prayer and fasting and to stay on the path of humanity. He always advised them not to go beyond the circle of politeness and respect for others. He encouraged his children to look for work. He would tell them, "I will support you as much as I can." He always arranged his support in such a way that the children were neither in distress nor carefree. It was important to him that his children grow up responsible and independent. Until recently, he used to take Mojtabi (the youngest child) to school and shopping and outings himself. He had a strong emotional attachment to his father. Mohammad Hussein says, "When they saw each other, we always said that Leyli and Majnoon got together." Even in Prague, despite his academic and work commitments, he spent a lot of time with his family and took them to the amusement park and for walks in the evenings and on weekends. He acted calmly in the face of problems. He also advised his children to remain calm and hold each other's hands. The wife who was behind all of Shahid Borji's successes: Mohammad Hussein says about the martyrs's wife, who is a retired cultural worker, "Mother took care of us and raised us. During the war, his studies, and his father's scientific work, and despite all of his father's absences and missions, she worked very hard for us and was a great help in his father's progress." He says, "One of the ways his father expressed his love for his mother was that he would not allow his mother to do any special work on the weekends. She would cook and do the housework herself. I would also help her." Shahid Borji was a very good and tasteful cook. He cooked all kinds of kebabs, pizza, pasta, and... perfectly. When his mother went on a trip, the martyr would cook for the children when he came home from work. The martyr's voice is still in Mohammad Hussein's ears, jokingly saying, "I made enough pasta for you for a week!" He would not allow his wife to sweep or clean the house. With Mohammad Hussein's help, they would do the work themselves and make the house shine. No one dared to tell his wife, "You're thinner than clay" in the presence of Shahid Borji. "If you want to do something, don't move!" Several attempts had been made to assassinate Shahid Borji. But he would not let his family know about these security risks so that they would not be afraid. This was his usual moral, that at the height of problems and pressures, he would not empty the hearts of those around him. He would even joke about these threats. He would go around with a bodyguard. Mohammad Hussein would sometimes complain, "What kind of machine is this that you are throwing under your feet?" The martyr laughed and said, "So that if they wanted to hit us, we wouldn't be able to escape." He was mindful of death and the transience of the world and advised his children, "It is not known how long we will live; if we want to do something, we must move." #Martyr_Saeed_Borji #Terror_of_Nuclear_Scientists #Saeed_Borji_Family #Iran_Israeli_War #Martyrs_of_Iranian_Terror06:35 - 24 July 2025

از دانشگاه پراگ تا سپند، شهیدی برای ایرانسال ۱۳۵۵ که با پسرعمویش وارد دانشگاه شیراز شد خبر پیچید «دو برادر آمده‌اند؛ یکی مهندسی را قرق کرده، دیگری پزشکی را.» اما «سعید برجی» خطری برای کسی نداشت؛ تمام وجودش مهربانی بود و اراده‌ای رشک‌برانگیز برای پیشرفت وطنش؛ که او را تا ۶۸ سالگی و آخرین روز زندگی‌اش در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ پای ایران نگه داشت.گروه زندگی: سال ۱۳۵۵ که با پسرعمویش وارد دانشگاه شیراز شد، خبر پیچید که «دو برادر آمده‌اند که یکی مهندسی را قرق کرده و دیگری پزشکی را.» بس که تیزهوش بودند شاگرداول‌های دانشگاه از ورودشان احساس خطر کردند. اما «سعید برجی» خطری برای کسی نداشت؛ که تمام وجودش مهربانی بود و البته عزم و ارادهٔ جدی و حسرت‌برانگیز برای اعتلای وطنش.مهندسی مواد خواند. کارشناسی‌اش را که گرفت جنگ شد. اما بی‌کار ننشست. در جبهه هم روی پروژه‌های مرتبط کار می‌کرد؛ بلکه کمکی باشد برای رزمندگان در آن جنگ نابرابر. بعدها در دانشگاه پراگ بورسیه شد در مقطع دکتری.شهید دکتر «سعید برجی» بهمن ۱۳۳۶ در آبادان به دنیا آمد تا در ۶۸ سالگی، بعد از تلاشی خستگی‌ناپذیر برای پیشرفت ایران، به رفیق و همکار دانشمندش، شهید «محسن فخری‌زاده» بپیوندد.او بامداد ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، در باغچهٔ کوچک خود در آبسرد دماوند، هدف حملهٔ رژیم صهیونیستی قرار گرفت و به شهادت رسید.شهیدی که شوخ‌طبعی‌اش زبانزد بودپنج‌شنبه ۲۲ خرداد، یک روز معمولی بود. خانوادهٔ برجی پیتزا درست کردند؛ غذایی که بابا دوست داشت! اما «بابا سعید» دیگر برنگشت.او که اراده و پشتکار قوی‌اش در کار و علم باعث غبطهٔ اطرافیانش می‌شد و به جز خانواده و بستگان، دوستان و همکارانش هم از بارقه‌های مسئولیت‌پذیری و حمایتش بهره‌مند می‌شدند، در اوج دلسوزی، مهربانی و تعهد، درون‌گرا اما بسیار استوار بود. تکیه‌گاه قرص و محکمی که حالا پسر دومش، محمدحسین، می‌کوشد در نبودش، سایه‌ای از آن باشد؛ تکیه‌گاه خانواده و مرهم دل اطرافیان در این داغ مشترک.حتی شاگردان و همکاران پدر شهیدش را دلداری می‌دهد. شهیدی که اگرچه زبانش تند و صریح بود و از سر شوخ‌طبعی زیاد تیکه می‌انداخت، اما بسیار مهربان بود و اگر کسی را ناراحت می‌کرد، حتماً بلافاصله از او دلجویی می‌کرد.سعی می‌کرد با شوخ‌طبعی، در شرایط سخت، به دیگران دلگرمی بدهد. شهید برجی بسیار مردم‌دار بود و مردم‌داری و نگه داشتن دوستان را به فرزندانش سفارش می‌کرد. وقتی کسی از دیگری ناراحت می‌شد، شهید برجی می‌گفت «سخت نگیر. هر کسی با مشکلات خودش درگیر است.» سعی می‌کرد دیگران را درک کند، از دیگران هم می‌خواست همدیگر را درک کنند.به خاطر مجموع این ویژگی‌ها، دوستان و همکارانش بسیار دوستش داشتند.از خودت بپرس «آخرش که چی؟»از وقت تلف کردن بیزار بود. همیشه به فرزندانش توصیه می‌کرد وقتشان را با کارهای بیهوده تلف نکنند. معتقد بود برای هر کاری، باید علم و مهارت آن را به‌طور اصولی یاد گرفت.محمدحسین برجی می‌گوید «دوران دبیرستان با دوستانم زیاد بیرون می‌رفتم. تنها مسئله‌ای بود که با پدر داشتم. چون خیلی ناراحت می‌شد و می‌گفت “آخرش که چی؟ چه فایده؟” اولویت اولش علم‌آموزی بود.»خودش هم زیاد مطالعه می‌کرد. یکی از دوستانش می‌گفت «دوران دانشجویی، هر وقت می‌رفتیم کتابخانهٔ دانشگاه شیراز، او را می‌دیدیم که گوشه‌ای نشسته به مطالعه.»دوست داشت یکی از فرزندانش حقوق بخواند. اما آنها را آزاد گذاشت و حمایت کرد تا به دنبال علاقهٔ خود بروند. محمدحسین که گفت دوست دارد موسیقی یاد بگیرد، پدر پیگیر و مشوقش شد. لذت می‌برد وقتی با تار آهنگ «تا بهار دلشنین» را برایش می‌نواخت.برای علم، وطن و پیشرفتاولویتش علم‌آموزی و ارتقای دانش کشور بود و خانواده. ارزشمندترین سبک استفاده از زمان را مطالعه و تحقیق علمی می‌دانست.وقتی برای دورهٔ دکتری بورسیه شد، چشمش را به روی اصرار اساتید خارجی و فرصت‌های ماندن در خارج بست. به ایران برگشت تا به کشورش خدمت کند. چون به کارش و وطنش علاقهٔ زیادی داشت و می‌گفت «نمی‌توانم جایی غیر از ایران بمانم و کار کنم.»به شدت در کارش دلسوز بود. با عشق کار می‌کرد و عاشق ایران بود. همیشه به بهبود و پیشرفت ایران امید داشت. چه بسا که خود، یکی از پایه‌های پیشرفت این آب و خاک بود.دوران سخت و پرچالش جنگ و مسئولیت‌های آن دوران، حسابی آبدیده‌اش کرده بود؛ و سختی‌ها و زحمات زیادی که کشیده بود، پشتکار و اراده‌ای آهنین در وجودش ساخته بود.هیچ‌وقت مشکلات و دغدغه‌های کاری را به خانه نمی‌آورد و با وجود مشغلهٔ زیاد، حضوری با کیفیت در خانه و خانواده داشت.دو چهرهٔ ماندگار از پدرمحمدحسین برجی دو چهره را از پدرش به روشنی در ذهن دارد.۶ساله بود که در پراگ، وقتی با پدر و دوستان پدر به گردش رفته بود، گم شد. با تیزهوشی موروثی‌اش راه را پیدا کرد و به خانه برگشت. پدر بعد از یک ساعت، رنگ‌پریده به خانه آمد تا خبر گم شدن پسرک را بدهد. وقتی او را دید، بسیار خوشحال و متعجب شد و او را بغل کرد. این چهرهٔ پدر در ذهن او ماندگار شده است.در ۸سالگی به خاطر یک سوختگی شدید دو ماه در بیمارستان بستری شد. یک شب خیلی دلش گرفته بود. بیمارستان هم قوانین و محدودیت‌های خودش را داشت. پدر ناراحت از ناتوانی خود در تسکین ناراحتی فرزند، بیرون رفت و چند اسباب‌بازی برایش خرید تا خوشحالش کند. محمدحسین می‌گوید «چهرهٔ آن روز پدرم را فراموش نمی‌کنم؛ انگار دنیا روی سرش خراب شده بود.»هم‌پای کودکیِ فرزندان، کودکی کردپایهٔ سورتمه‌بازی بچه‌ها بود. پابه‌پایشان می‌دوید و سُر می‌خورد. فرزندانش به خاطر ندارند که برای اسباب‌بازی گریه کرده باشند. چون پدر، بیشتر از بچه‌ها ذوق داشت که اسباب‌بازی بخرد. به قول محمدحسین «خیلی وقت‌ها اسباب‌بازی را برای ما می‌خرید، ولی خودش با آنها بازی می‌کرد. آدم‌های فنی معمولاً این‌طورند.»رابطه‌اش با بچه‌ها خیلی خوب بود. یک بار در دوران کودکی بچه‌ها، آنها و دخترخاله‌هایشان را برد سینما. فیلم «دزد عروسک‌ها» یکی از دخترخاله‌ها را به شدت ترساند و به گریه انداخت. شهید با وعدهٔ کباب او را آرام کرد. دخترخاله می‌گوید «اولین کباب بازاری را از دست عمو سعید خوردم، برای اینکه گریه نکنم.»خوش‌قول و در عمل به وعده‌هایش دقیق بود. هیچ‌وقت وعده‌ای نمی‌داد که نتواند انجام دهد.فوق‌العاده خوش‌سفر و اهل گشت و گذار بود. تأکید می‌کرد «حالا که آمدی سفر، دیگر به چیزی فکر نکن. از سفرت لذت ببر». حتی اگر در مضیقهٔ مالی بود، موقع سفر محدودیتی قائل نمی‌شد تا به ما خوش بگذرد.«نماز، روزه و انسانیت» در کوله‌بار فرزندان شهیدشهید فرزندانش را در انتخاب مسیر زندگی و دینی آزاد می‌گذاشت؛ با توصیه به ترک نشدن نماز و روزه و ماندن در مسیر انسانیت. همیشه توصیه می‌کرد از دایرهٔ ادب و احترام به دیگران خارج نشوند.فرزندانش را تشویق می‌کرد که دنبال کار باشند. به آنها می‌گفت «من تا جایی می‌توانم حمایتتان کنم.» همیشه هم طوری حمایتش را تنظیم می‌کرد که بچه‌ها نه در مضیقه قرار بگیرند، نه بی‌دغدغه شوند. برایش مهم بود که فرزندانش مسئولیت‌پذیر و مستقل بار بیایند.مجتبی (فرزند آخر) را تا همین چند وقت پیش، خودش تا مدرسه می‌رساند و به خرید و گردش می‌برد. او وابستگی عاطفی شدیدی به پدر داشت. محمدحسین می‌گوید «همیشه وقتی همدیگر را می‌دیدند، می‌گفتیم لیلی و مجنون به هم رسیدند.»  حتی در پراگ، با وجود مشغله‌های علمی و کاری، وقت زیادی برای خانواده می‌گذاشت و عصرها و آخر هفته‌ها آنها را به شهربازی و پیاده‌روی می‌برد.در مشکلات با آرامش عمل می‌کرد. به فرزندانش هم توصیه می‌کرد آرامش‌شان را حفظ کنند و دست همدیگر را بگیرند.همسری که پشت تمام موفقیت‌های شهید برجی بودمحمدحسین دربارهٔ همسر شهید که بازنشستهٔ فرهنگی است، می‌گوید «مادر، ما را به چنگ و دندان گرفت و بزرگ کرد. در دوران جنگ و تحصیل و کارهای علمی پدر، و با وجود تمام غیبت‌ها و مأموریت‌های پدر، بسیار زحمت‌مان را کشید و کمک بزرگی در پیشرفت پدر بود.» او می‌گوید «یکی از راه‌های ابراز علاقهٔ پدر به مادر این بود که آخر هفته‌ها اجازه نمی‌داد مادر کار خاصی انجام بدهد. خودش غذا درست می‌کرد و کارهای خانه را انجام می‌داد. من هم کمکش می‌کردم.»شهید برجی آشپز بسیار خوب و خوش‌سلیقه‌ای بود. انواع کباب، پیتزا، ماکارونی و... را عالی می‌پخت. وقتی مادر به سفر می‌رفت، شهید که از سرکار می‌آمد برای بچه‌ها غذا می‌پخت. هنوز صدای شهید در گوش محمدحسین است که به شوخی می‌گفت «به اندازهٔ یک هفته‌تان ماکارونی درست کردم!»اجازه نمی‌داد همسرش دست به جارو یا تمیزکاری خانه بزند. خودش با کمک محمدحسین دست به کار می‌شدند و خانه را برق می‌انداختند. کسی جرأت نداشت در حضور شهید برجی به همسرش نازک‌تر از گل بگوید.اگر می‌خواهی کاری کنی، بجنب!چند بار برای ترور شهید برجی اقدام شده بود. اما اجازه نمی‌داد خانواده‌اش متوجه این خطرات امنیتی شوند که نترسند. این اخلاق همیشگی‌اش بود که در اوج مشکلات و فشارها دل اطرافیان را خالی نمی‌کرد. حتی با همین تهدیدات هم شوخی می‌کرد. رفت‌وآمدش با محافظ بود. محمدحسین گاهی گلایه می‌کرد که «این چه ماشینیه انداختن زیر پای شما؟» شهید می‌خندید و می‌گفت «برای اینکه اگر خواستند ما را بزنند نتوانیم فرار کنیم.»به مرگ و زودگذر بودن دنیا توجه داشت و به فرزندان توصیه می‌کرد «معلوم نیست تا کی زنده باشیم؛ اگر می‌خواهیم کاری کنیم، باید بجنبیم.»#شهید_سعید_برجی#ترور_دانشمندان_هسته_ای#خانواده_سعید_برجی#جنگ_ایران_اسرائیل#شهدای_ترور_ایران06:35 - 24 July 2025