Farabi Hospital Nurse: The ICU Ward Had Become a Battlefield A nurse at Farabi Hospital in Kermanshah said: On June 16, 2025, the peace of the hospital was shattered by the terrifying sound of the Zionist regime's criminal attack. The walls were shaking and the windows were falling... According to a report by Fars News Agency from Kermanshah, on the morning of June 16, 2025, Farabi Hospital had woken up as usual. The sound of nurses passing through the corridors, the quiet whispers behind the doors of the wards, and the constant smell of medicine... Everything was as it should be; calm, normal, medical. Maryam Ahmadi, a nurse at the hospital's pharmacy, was sitting under the window. She was recording medications when suddenly... "Boom!" An explosive sound, not very loud, but so surprising that the pharmacy's windows broke one by one. The medications arranged on the shelves were scattered on the floor. The air smelled of fear. Maryam looked around. She felt that the walls were collapsing. Nothing was understandable. In a trembling but firm voice, she told her colleagues: "Let's go outside... Hurry up, let's go!" They ran. The second explosion, this time louder and more terrifying, shook the walls. Nurses, doctors, even patients, all took refuge in the backyard. The story of a stand-up But the yard was not safe either. With every explosion, smoke and debris spread into the air. Everyone... ran, they were afraid... Fear was screaming from their faces, Maryam hugged her frightened colleague and only said: "Don't be afraid... it's over, it's over.", But her own heart was also shaking. This was not the end of the story. (Film | Sadaf Nazari, medical equipment expert) The second sound came louder. This time, not only the sound, but smoke, pieces of the roof, debris and dirt all went up into the air together. The eyes saw nothing but the explosion, the hearts understood nothing but the terror. Returning to the heart of danger At that moment, a shout came: "They hit the men's wards 1 and 2!" Maryam, immediately, without even thinking about the shrapnel, ran. She returned to the hospital building. Hastily. Perhaps recklessly. It was crowded and chaotic inside. Maryam says: "I came back from the courtyard when I heard they hit the men's wards. They said no, it was evacuated. I ran to the ICU. The patients there are unable to move. We had to save them." The ICU, the front line of the war The ICU was not silent, it was full of the sound of machines and soft moans that scratched the ears in all the noise. Pieces of glass from the ICU door, broken beds, and... were scattered on the floor... The ICU had become like a war zone. The shrapnel had reached the hospital courtyard. The ceilings had collapsed, the windows at the end of the ward had completely collapsed. The cooler stand had fallen to the ground. However, Maryam and her colleagues did not back down for a moment. Eight patients were lying there; helpless, semi-conscious, connected to breathing machines. One of them was a semi-conscious old man with his eyes half-open and listless. Maryam went forward, leaned into his ear softly, and said, “Dad, don’t be afraid… We are with you.” She opened my head, removed the catheter, and helped him sit up. The man sat down, leaning on Maryam. They put him in a wheelchair. One of the nurses carried him. The next bed was occupied by a woman with limited mobility. She was also placed on a stretcher with the help of other colleagues. Maryam still did not have time to breathe. She went to look for the ventilator. There were patients who could not be moved without the machine. Their breathing was blocked by the ventilator. She went and ran through the corridors. From other departments, he collected the devices, pulled the wires, disconnected the tubes. All his tension, his gaze, his thoughts were only about saving. He was running, but not out of fear; he was running to save... "We separated the patients. We carried those who only needed oxygen in wheelchairs. We transported the rest to the nearest exit with a portable ventilator." The patients were scared, they were half-conscious, but their gazes were full of trust in the nurses who stood by them until the last moment and transferred them to Imam Reza Hospital (AS). The explosions could have taken anyone's life. But thank God, she did not come across any disease and the hospital did not have any deaths that day. "God showed mercy... He really showed mercy." Maryam said this sentence many times. Life from the heart. At that moment, Maryam was only thinking about her little daughter, what would happen after me... Her inner whisper was calming: "It's good, she's used to my mother and doesn't get angry, my mother will stay by her side." Maryam saw her colleagues on the other side whose families had come. She wanted to call her husband. But she said: "No... she should be ready now, she's a soldier and a border guard, I'm also busy serving on my own front, the health front." At that moment, her phone rang. It was her husband: "Maryam? In my yard... Are you okay?" Maryam grumbled. He said: "Why did you come? Aren't you ready?" But her heart warmed. It was as if the whole world calmed down for a moment. Not just a nurse... A soldier Maryam Ahmadi was not only a nurse, but a soldier without a combat uniform. With empty hands, but a heart full of commitment. "I will never regret returning to the hospital that day. Even if it happens a thousand times again, I will still return." Maryam has repeated this sentence many times in her heart. Because being a nurse means staying in the heart of the incident, it means saying "don't be afraid" when you are afraid yourself. It means running, even if your legs are shaking. She had grown up in a strong family for years. She had lived with a soldier for 9 years. And now, when the war had cast its shadow on the hospital walls, she had also stepped into the field. End of the narrative, beginning of reconstruction Today, parts of the hospital have been reconstructed. The wounds of glass, splinters, and smoke are slowly healing. The windows have been reinstalled. The ceilings have been repaired. But the memory of that day still remains in Maryam's heart. Not with bitterness, but with pride. Film | This is not a military zone! On Monday morning, June 16, the Zionist regime put the lives of many patients at risk by launching a missile attack on the civilian center of Farabi Hospital. Show this thread Photo | Zionist aggression against civilian centers in Kermanshah During the Zionist aggression against our country, several civilian points were targeted. See the results of the attack on the welfare building in Qasr-e Shirin, the horse maintenance center, and a hospital in Kermanshah. Photo: Behrouz Ahmadi #Qasr-e_Shirin #Israel #War_News Show this thread 05:19 - 26 July 2025

پرستار بیمارستان فارابی: بخش آی‌سی‌یو میدان جنگ شده بودپرستار بیمارستان فارابی کرمانشاه گفت: روز ۲۶ خرداد ۱۴۰۴، آرامش بیمارستان با صدای مهیب انفجار حمله جنایتکارانه رژیم صهیونیستی در هم شکست. دیوارها می‌لرزیدند و شیشه‌ها فرو می‌ریختند...به گزارش خبرگزاری فارس از کرمانشاه، صبح ۲۶ خرداد ۱۴۰۴، بیمارستان فارابی مثل همیشه بیدار شده بود. صدای عبور پرستاران از راهروها، نجواهای آرامِ پشتِ درِ بخش‌ها و بوی همیشگی دارو… همه چیز همان‌طور بود که باید می‌بود؛ آرام، معمولی، پزشکی.مریم احمدی، پرستار داروخانه بیمارستان، زیر پنجره نشسته بود. مشغول ثبت داروها بود که ناگهان...«بووووم!»صدای انفجاری نه‌چندان بلند، اما آن‌قدر غافلگیرکننده که شیشه‌های داروخانه یکی‌یکی شکستند. داروهای چیده شده روی قفسه روی زمین پاشیدند. هوا بوی ترس گرفت.مریم به اطراف نگاه کرد. احساس کرد دیوارها دارند فرو می‌ریزند. هیچ چیز قابل درک نبود.با صدایی لرزان، اما قاطع به همکارانش گفت: «بریم بیرون… زود باشید، بریم!»آن‌ها دویدند. صدای انفجار دوم، اما این بار بلندتر و وحشناک‌تر دیوارها را لرزاند. پرستاران، پزشکان، حتی بیماران، همه به حیاط پشتی پناه بردند.روایت یک ایستادگیاما حیاط هم امن نبود. با هر صدای انفجار، دود و ترکش در هوا پخش می‌شد. همه... می‌دویدند، می‌ترسیدند...ترس از چهره‌ها فریاد می‌کشید، مریم همکار ترسیده‌اش را بغل کرده بود و فقط می‌گفت: «نترس... تمام شد، تمام شد.»، اما قلب خودش هم می‌لرزید.این پایان ماجرا نبود.(فیلم| صدف نظری کارشناس تجهیزات پزشکی)صدای دوم، بلندتر آمد. این‌بار نه‌فقط صدا، که دود، تکه‌های سقف، ترکش و خاک، همه باهم به هوا رفتند. چشم‌ها چیزی نمی‌دیدند جز انفجار، دل‌ها چیزی نمی‌فهمیدند جز وحشت.بازگشت به دل خطردر همان لحظات، صدای فریادی آمد:«بخش مردان ۱ و ۲ رو زدند!»مریم، بی‌درنگ، بی‌آن‌که حتی به ترکش‌ها فکر کند، دوید. برگشت داخل ساختمان بیمارستان. شتابان. شاید هم بی‌پروا.داخل شلوغ بود، آشفته. مریم می‌گوید: «تا شنیدم بخش مردان را زدند، از حیاط برگشتم تو. گفتند نه، تخلیه شده. دویدم سمت آی‌سی‌یو. آنجا مریض‌ها قدرت حرکت ندارند. باید نجات‌شان می‌دادیم.»آی‌سی‌یو، خط مقدم جنگآی‌سی‌یو خاموش نبود، پر از صدای دستگاه‌ها و ناله‌های آرامی بود که در آن همه هیاهو، گوش را می‌خراشید.تکه‌های شیشه‌های درب آی‌سی‌یو، تخت‌های شکسته و... روی زمین پاشیده بود...بخش آی‌سی‌یو مثل منطقه جنگی شده بود. ترکش‌ها تا حیاط بیمارستان آمده بودند. سقف‌ها ریخته، شیشه‌های انتهایی بخش کاملاً فرو ریخته بودند. استند کولر روی زمین افتاده بود. با این حال، مریم و همکارانش لحظه‌ای عقب ننشستند.هشت بیمار آنجا بستری بودند؛ ناتوان، نیمه‌هوشیار، وصل به دستگاه‌های تنفسی. یکی‌ از آن‌ها پیرمردی نیمه‌هوشیار با چشمانش نیمه‌باز و بی‌رمق‌ بود.مریم جلو رفت، خم شد در گوشش آرام، گفت: «باباجان، نترس... ما کنارت هستیم.» سرم را باز کرد، سوند را جدا کرد، کمکش کرد بنشیند. مرد با تکیه به مریم نشست. گذاشتندش روی ویلچر. یکی از پرستاران او را برد.تخت بعدی، خانمی بود با توان حرکتی کم. او را هم با کمک دیگر همکاران روی برانکارد گذاشتند. مریم هنوز وقت برای نفس کشیدن نداشت. رفت دنبال دستگاه تنفس مصنوعی. مریض‌هایی بودند که بدون دستگاه نمی‌شد جا‌به‌جایشان کرد. نفس‌شان به دستگاه ونتیلاتور بند بود.او رفت، بین راهروها دوید. از بخش‌های دیگر، دستگاه‌ها را جمع کرد، سیم‌ها را کشید، لوله‌ها را جدا کرد. تمام تنش، نگاهش، فکرش، فقط نجات بود.می‌دوید، اما نه از ترس؛ می‌دوید برای نجات...«مریض‌ها را جدا می‌کردیم. آن‌هایی که فقط اکسیژن می‌خواستند، روی ویلچر می‌بردیم. باقی را با دستگاه ونتیلاتور قابل حمل منتقل کردیم به نزدیک‌ترین خروجی».مریض‌ها ترسیده بودند، نیمه‌هوشیار بودند، اما نگاه‌شان پر از اعتماد به پرستارهایی بود که تا آخرین لحظه کنارشان ایستاده بودند و آن‌ها را به بیمارستان امام رضا(ع) منتقل کردند.ترکش‌ها می‌توانست جان هر کسی را بگیرد. اما شکر خدا، به هیچ بیماری برخورد نکرد و بیمارستان آن روز فوتی نداشت.«خدا رحم کرد… واقعاً رحم کرد.»مریم این جمله را بارها گفت.زندگی از دل میدانمریم آن لحظه فقط به فکر دخترش کوچلوش بود که بعد از من چه می‌شود...نجوای درونش آرامش می‌کرد: «خوبه به مادرم عادت کرده بدخلقی نمیکنه، مادرم کنارش می‌ماند».مریم در سوی دیگر همکارانش را می‌دید که خانواده‌هایشان آمده‌اند. دلش خواست زنگ بزند به همسرش. ولی گفت: «نه…الان آماده‌باشه، نظامی و مرزدار است، من هم تو جبهه خودم، جبهه سلامت مشغول خدمت‌رسانی هستم»در همان لحظه گوشی‌اش زنگ خورد. همسرش بود: «مریم؟ توی حیاطم… حالت خوبه؟»مریم بغض کرد. گفت: «تو چرا آمدی؟ آماده‌باش نیستی؟»اما دلش گرم شد. انگار تمام جهان یک لحظه آرام گرفت.نه فقط یک پرستار… یک سربازمریم احمدی نه‌تنها پرستار بود، بلکه سربازی بود بی‌لباس رزم. با دستان خالی، اما دلی پُر از تعهد.«هیچ‌وقت از برگشتن به بیمارستان آن روز، پشیمان نیستم. حتی اگر هزار بار دیگر هم این اتفاق بیفتد، باز هم برمی‌گردم.»این جمله را مریم بارها در دلش مرور کرده. چون پرستار بودن، یعنی ماندن در دل حادثه، یعنی گفتن «نترس» وقتی خودت هم ترسیده‌ای. یعنی دویدن، حتی اگر پاهایت بلرزد.او سال‌ها در خانواده‌ای قوی رشد کرده بود. ۹ سال‌ در کنار یک نظامی زندگی کرده بود. و حالا، وقتی جنگ سایه‌اش را تا دیوارهای بیمارستان کشانده بود، او هم پای به میدان گذاشته بود.پایان روایت، آغاز بازسازیامروز، بخش‌هایی از بیمارستان بازسازی شده‌اند. زخم‌های شیشه، ترکش و دود کم‌کم ترمیم می‌شوند.شیشه‌ها دوباره نصب شده‌اند. سقف‌ها تعمیر شده‌اند. اما خاطره آن روز، هنوز در دل مریم مانده. نه با تلخی، بلکه با افتخار.فیلم| اینجا منطقه نظامی نیست!صبح روز دوشنبه ۲۶ خردادماه رژیم صهیونیستی با حمله موشکی به مرکز غیر نظامی بیمارستان فارابی جان بیماران زیادی را به خطر انداخت.Show this threadعکس| تجاوز صهیونیست‌ها به مراکز غیر نظامی در کرمانشاهدر جریان تجاوز صهیونیست‌ها به کشورمان چندین نقطه غیر نظامی هدف گرفته شد،‌ نتیجه تهاجم به ساختمان بهزیستی در قصر شیرین و مرکز نگهداری اسب و یک بیمارستان در کرمانشاه را ببینید.عکس: بهروز احمدی#قصر_شیرین#اسرائیل#اخبار_جنگShow this thread05:19 - 26 July 2025