Helena Gholami, the 12-year-old girl and champion of the Kyokushin Karate Asia , who had once walked to Karbala, wished to visit the shrine of Abu Abdullah al-Hussein again. But the Israeli regime’s missile attack on the Tehran-Qom highway took away this opportunity and took her life.
In the alley where the walls now display Helena’s image, a banner of her is installed; a girl who was martyred less than ten days ago. Seeing this banner broke my heart. Although I had arranged to interview her mother myself, I was afraid to face her. A mother whose child had been taken from her by the infanticidal Israeli regime.
When I entered the house, the heavy atmosphere of Muharram was wafting in every corner. The mourning flags of Imam Hussein (AS) filled the place. Her mother said with resentment: “I cover the house in black every year for the two months of Muharram and Safar. This year, I added two more pieces of cloth on behalf of Helena. Helena loved Muharram. Every night, she played drums in the assembly and wore black for the first ten days of Muharram. When we had a prayer meeting, she enthusiastically invited the women of the neighborhood and was active in distributing offerings. This year, however, only her place was left empty.
During the interview, several people came to offer their condolences. Helena's mother said in a Leki language with a moan and groan: "My beautiful Rolle... My kind Rolle." A voice came from the depths of her soul. An unbearable resentment. She said: Helena was the flower of our home. Kind, sweet, and full of life. With every tear she shed, I cried too, and in my heart I said: May God destroy the cause and author of the shedding of innocent blood.
The mother continued: Helena always said that I had to be first. She wanted to be the best. Since childhood, she had built her life with sports and with love, she won medals one after another. Now, with her martyrdom, she came first.
She remembered the day of the incident with bitter calm. That day, they were returning to Khorramabad, at around 11:30 p.m. A terrible explosion occurred. Helena was injured and part of her face was burned. She was taken to Haft-Tir Hospital in Rey and was in a coma for three days. The mother said: I couldn’t believe she was martyred. Helena had just turned twelve. Her birthday was on June 10. Now I have to mourn for her. May God not forgive this criminal, child-killing regime.
She said: Two years ago, we walked to Karbala together. It was Arbaeen. I told her that the path was difficult, but she never once said that she was tired or thirsty. She wanted to go again, a wish that remained in her heart. Now I am left with memories that kill me every moment.
Hearing the women’s cries, the mother became impatient. She said in a slurred voice: My daughter, I miss you. It wasn’t time for you to leave yet. She said: Helena always wanted to be famous, and now she has become proud with her martyrdom. When she went to competitions, she would say, "Pray that I come first." Now, with her martyrdom, she has become immortal.
The mother said, "Maybe if she had not been a martyr, it would have been harder for me to bear her departure." But when I think of her words, when she said she wanted to be proud, I calm myself down. She is now in a place that is definitely easier than our world full of oppression.
The martyrdom of Helena and other children is evidence of the crimes of the infanticidal regime that has martyred thousands of children in Gaza. A regime that claims to attack military facilities but does not spare women and children.
Statement from Helena's mother
"My Helena was neither a soldier nor a nuclear scientist. She was a teenager who had many dreams and wanted to shine in the field of sports. I want my voice to reach the so-called human rights organizations and say for what sin my daughter was martyred."
Her coach, Rezvan Beiranvand, said: Helena started Kyokushin at the age of six. She was disciplined, moral, hardworking and kind. She always attended training and rarely missed classes. She had many positions in provincial, national and Asian competitions and was often the first. Her most important medal is the Asian medal, which she won by defeating four strong opponents.
“My sweet roll… My beautiful roll…” And the hatred that has penetrated to the depths of my mother’s soul is with me all night.
Fars News Agency Lorestan

هلنا غلامی، دختر ۱۲ ساله قهرمان کیوکوشین کاراته آسیا، که یک‌بار پیاده به کربلا رفته بود، آرزو داشت دوباره زائر حرم اباعبدالله‌الحسین باشد. اما حمله موشکی رژیم صهیونیستی در اتوبان تهران-قم، این فرصت را از او گرفت و جانش را گرفت.
در کوچه‌ای که دیوارهایش اکنون تصویر هلنا را به نمایش گذاشته‌اند، بنری از او نصب شده است؛ دختری که کمتر از ده روز پیش به شهادت رسید. با دیدن این بنر، دلم شکست. اگرچه قرار مصاحبه با مادرش را خودم گذاشته بودم، اما از روبه‌رو شدن با او می‌ترسیدم. مادری که رژیم کودک‌کش اسرائیل، فرزندش را از او گرفته بود.
وارد خانه که شدم، فضای سنگین محرم در هر گوشه‌ای موج می‌زد. پرچم‌های عزای امام حسین(ع) همه‌جا را پر کرده بودند. مادرش با بغض گفت: من هر سال دو ماه محرم و صفر خانه را سیاه‌پوش می‌کنم. امسال هم به نیابت از هلنا، دو پارچه دیگر اضافه کردم. هلنا عاشق محرم بود. هر شب در هیئت طبل می‌زد و ده روز اول محرم را سیاه‌پوش می‌کرد. وقتی روضه داشتیم، مشتاقانه خانم‌های محله را دعوت می‌کرد و در پخش نذری فعال بود. امسال اما فقط جای خالی‌اش مانده است.
در حین مصاحبه، چند نفر برای تسلیت آمدند. مادر هلنا به زبان لکی با ضجه و ناله می‌گفت: «روله قشنگم… روله مهربانم». صدایی از عمق جانش می‌آمد. بغضی که طاقت نداشت. می‌گفت: هلنا گل خانه‌مان بود. مهربان، دل‌نشین و پر از زندگی. با هر اشک او من هم گریه می‌کردم و در دل می‌گفتم: خدا باعث و بانی ریخته شدن خون بی‌گناهان را نابود کند.
مادر ادامه داد: هلنا همیشه می‌گفت باید اول شوم. می‌خواست بهترین باشد. از کودکی با ورزش زندگی‌اش را ساخت و با عشق، مدال‌ها را یکی پس از دیگری گرفت. حالا هم با شهادتش اول شد.
روز حادثه را با آرامشی تلخ به یاد آورد. آن روز در حال بازگشت به خرم‌آباد بودند، حدود ساعت یازده و نیم ظهر. انفجاری مهیب رخ داد. هلنا آسیب دید و بخشی از صورتش سوخت. به بیمارستان هفت‌تیر شهر ری منتقل شد و سه روز در کما بود. مادر گفت: باورم نمی‌شد شهید شود. هلنا تازه دوازده‌ساله شده بود. ده خرداد تولدش بود. حالا باید برایش عزاداری کنم. خدا نگذرد از این رژیم جنایتکار کودک‌کش.
او گفت: دو سال پیش با هم پیاده به کربلا رفتیم. اربعین بود. به او گفتم مسیر سخت است، اما او حتی یک‌بار نگفت خسته‌ام یا تشنه‌ام. دوست داشت بار دیگر برود، آرزویی که بر دلش ماند. حالا من مانده‌ام و خاطراتی که هر لحظه مرا می‌کُشد.
با شنیدن مویه زنان، مادر بی‌تاب شد. با زبان لکی گفت: دخترم، دلم برایت تنگ شده. هنوز وقت رفتنت نبود. می‌گفت: هلنا همیشه می‌خواست زبانزد باشد و حالا با شهادتش سربلند شد. وقتی به مسابقات می‌رفت، می‌گفت دعا کنید اول شوم. حالا با شهادتش جاودانه شده است.
مادر گفت: شاید اگر شهید نمی‌شد، تحمل رفتنش برایم سخت‌تر بود. اما وقتی به حرف‌هایش فکر می‌کنم که می‌گفت دلم می‌خواهد سربلند باشم، خودم را آرام می‌کنم. او حالا در جایی‌ست که قطعاً راحت‌تر از دنیای پر از ظلم ماست.
شهادت هلنا و کودکان دیگر، سندی بر جنایات رژیم کودک‌کشی‌ست که هزاران کودک را در غزه به شهادت رسانده. رژیمی که ادعای حمله به مراکز نظامی دارد اما از کشتن زنان و کودکان نمی‌گذرد.
بیانیه مادر هلنا
«هلنا من نه نظامی بود و نه دانشمند هسته‌ای، نوجوانی بود که آرزوهای زیادی داشت و دلش می‌خواست در عرصه ورزش بدرخشد و دلم‌ می‌خواهد صدایم به سازمان‌های به‌اصطلاح حقوق بشر برسد و بگویم دختر من به کدامین گناه به شهادت رسید.»
مربی او، رضوان بیرانوند، گفت: هلنا از شش‌سالگی کیوکوشین را شروع کرد. منظم، بااخلاق، سخت‌کوش و مهربان بود. همیشه در تمرین‌ها حاضر می‌شد و کمتر غیبت می‌کرد. در مسابقات استانی، کشوری و آسیایی مقام‌های زیادی داشت و اغلب نفر اول بود. مهم‌ترین مدالش، مدال آسیایی‌ست که با شکست چهار حریف قدرتمند به دست آورد.
«روله شیرینم… روله قشنگم…» و بغضی که تا عمق وجود مادر نفوذ کرده، تمام شب با من است.
خبرگزاری فارس لرستان