It was the morning of Friday, June 23, when life turned black for the family of "Zahra" called Najmeh, like many people in Iran. It was the morning of Friday, June 23, when life turned black for the family of "Zahra" called Najmeh, like many people in Iran. A few hours earlier, everything in the Sarv Professors Tower in Saadatabad was normal for all the residents. Like the family of little "Barana Eshraghi" who had probably played in the yard on her pink bike that same Thursday, or for Zahra in our story, who was preparing for a party on Friday with her sister Maryam and her parents.
According to Shargh: It was the morning of Friday, June 23, when life turned black for the family of "Zahra" called Najmeh, like many people in Iran. A few hours earlier, everything in the Sarv Professors Tower in Saadatabad was normal for all the residents. Like the family of little Barana Eshraghi, who was probably playing in the yard on Thursday with her pink bicycle, or for Zahra, our story, who was preparing for a party on Friday with her sister Maryam and her parents. But the Israeli pinpoint missile, which was ready to hit just one person, took the lives of 24 residents of the Sarvo complex, and the bodies of women, men, and children were found scattered among the rubble and even the street. Maryam Shamsbakhsh is on the phone; the sister of martyr Zahra (Najmeh). In the first call, Maryam is in the hospital changing her hand cast.

In the second call, it is probably at a relative's house that we talk at length, from the moment the missile hit the middle of all of our lives, from the dream she had, and from Najmeh, the innocent girl who is the heroine of this story, 35 years old and a software engineering graduate from the University of Science and Culture, a religious girl with many friends and clear thoughts, calm and always smiling. Maryam describes her sister as follows: “Najmeh always laughed. She never got upset with anyone, she loved everyone and got along with everyone, and this was strange to all her friends. Najmeh was five years older than me, but we were very close, we traveled a lot, from visiting shrines to traveling to all the sights of Iran; we were also attached.”
Maryam talks about the day of the attack. On Thursday night, everyone was preparing for a party the next day, a party on the eve of Eid al-Ghadir. Maryam says that that night was very happy and bright. Then it was time to go to bed and a new story of Najmeh’s life, her family’s, and all of ours, begins: “I went to bed later. It was around 1:30 a.m. Before that, I went to get something from Najmeh’s room and I saw her lying on the bed and I came out and went to my bed.”
They were neighbors in the unit opposite the Shahid Tehranchi family for 14 years. The subject was “Mohammad Mehdi,” but he was only one of the victims. His wife, Mojgan Qaraviri, Barana and Ehsan Eshraqi, and Najmeh Shams were just a few of the 20 martyrs of this complex. Maryam says: “I fell asleep at about 1:30 and the next scene is under the rubble. The moment I was going under the rubble, I had a strange dream. I dreamed that my hand accidentally touched the closet and it fell on me and there was all this rubble that had fallen on my head. I was still asleep and awake when the sound of another explosion woke me up and the rubble fell on me again.” We both remain silent on the phone line for a few seconds. Maryam is probably thinking about her numbered breaths and I am thinking about the rubble on Najmeh: “My breaths were numbered, under the rubble I thought there was an earthquake. We lived on the sixth floor of a 13-story building and I imagined that the entire building had fallen on me. At one point, I felt so much pressure that I started screaming. The more I opened my mouth, the more dirt I got in my mouth. I thought no one was alive. Then a voice came from afar, saying: "Maryam, I'm coming." It was Baba's voice. Baba said, "Shout so I can find you."

Baba finds Maryam and tells her to look for Najmeh and her mother. Maryam gets up, still thinking about the earthquake, and her swollen feet and bloody hands become unresponsive: "There were no more windows to see outside. There was no house at all. Through the collapsed walls, I saw the Opal building, shining brightly in front of me, and I thought to myself, how well they built Opal that this earthquake didn't even scratch its building. Then I turned my head and saw that the other buildings were intact. I said to my father, "Dad... was there an earthquake again?" The father tells Maryam that the daughter of Jang came home and that the Israeli “symbolic” missiles had hit the heart of the house: “When I came out of the room, we went to my parents’ room, who were on the way to my room, and we heard my mother’s voice from afar. My father pulled her out from under the rubble. Then we went to Najmeh’s room. The scene was horrifying. I mean, there was nothing. Najmeh’s room and the kitchen were next to each other, and now they had become one. We all started calling out to Najmeh. We were moving everything around to find her bed. I thought Najmeh was sleeping under the rubble.” Maryam is right; Najmeh was asleep.

Each floor of the 13-story building in Sarv Saadat Abad had four units, and two units were facing each other on each floor. The Shams family’s house and the Tehranchi family’s house were wall to wall, and the distance between the houses was only one wall. There was also only one wall between Najmeh’s room and the house of the Tehranchi martyrs. Maryam and her parents' rooms were behind the toilet and bathroom. Maryam says: "The toilet probably caught the blast wave, but there was no barrier to save Najmeh, and it threw Najmeh out of the house. The house was still on fire and the rescue forces had not arrived. We thought our house was completely destroyed and we didn't think the stairs were safe. I could hear people's voices outside. Our house also had emergency stairs, but I didn't know that these stairs were safe. I was shouting towards the voices that we are alive, come help us. My parents were also searching for their loved ones in the rubble that had been our house until a few hours ago. A long time passed and I heard someone's voice saying: "Shout, I will find you. I went towards the sound and they found us and I saw that the stairs were still safe. Because I was injured and my leg was hurting, they took me out of the building early. Qiyamat Alley was full of worried families. The sky was starting to clear when the fire department arrived. I was shouting, “My sister Najmeh is there.” They convinced my mother to come down around six o’clock, but my father was still upstairs.”

It was around this time that the news arrived. Here, Maryam’s voice calms down and she explains that next to the house was a garage and a very large plot of land where the residents of the garage had reported finding a body. The Astadi Sarv Tower was a two-story house. One side of it adjoined Shahid Garavandi Street and the other side continued to Farahzadi Street. Najmeh’s body was found on Garavandi Street and the family of Shahid Tehranchi was found on Farahzadi Street: “I didn’t know anything and I only heard that they had to stop the patrol. I was inside the ambulance and my aunt and uncle had also arrived. My cousin was sitting in front of me in the ambulance when her phone rang. She said her father said we had to go somewhere quickly. My aunt, my mother, and my cousin got into my cousin's car, and my father came and got in and said, "They just offered their condolences to me. Najmeh is no more." Najmeh is being taken to the Martyrs' Ascension and her uncle steps forward to confirm her identity. The young girl is wearing the white dress of the Eternal House and has the word "martyr" next to her beloved's name. Maryam says, "We are carrying several simultaneous sufferings with us; the suffering of losing our home and life. The suffering of being trapped under the rubble and the suffering of losing our beloved. All of this is too much for us to bear. These days, I tell my mother that nothing will ever be the same again. Our life without Najmeh will never be the same again." I ask Maryam where she lives now and she replies, "Almost nowhere. We have no place to live. We stayed at my aunt’s house for a while, then we went to the city, and now we’re back at my aunt’s house. But nothing will change for us.” Maryam says she saw Barana almost every day, and at least three children lost their lives in the Sarvo Professors’ Building. They had lived in this house for 14 years. The houses were built by the Ministry of Science and then sold to private owners: “Apart from our tower, the house next door was also completely evacuated, because it was at risk of gas pipe explosions and demolition.”

Maryam talks about Najmeh, a happy girl who no one in the group has any problems with, about the peace that she will never return to their house, and about the pain of being left under the rubble, about the tragedy of losing a girl like our Najmeh, who they can’t bear to be without. Before hanging up the phone, I tell Maryam that none of us will ever be the same again. Something is missing in us, and those were the beloved young bodies wrapped in flags, they were the heart of Iran. Like Barana, like Mohsen, and like Najmeh. Woe to Najmeh.

بامداد جمعه 23 خرداد بود که زندگی برای خانواده «زهرا» که نجمه صدایش می‌کردند مثل بسیاری از مردم ایران سیاه شد بامداد جمعه 23 خرداد بود که زندگی برای خانواده «زهرا» که نجمه صدایش می‌کردند مثل بسیاری از مردم ایران سیاه شد. چند ساعت قبلش همه چیز در برج اساتید سرو سعادت‌آباد برای همه ساکنین عادی بود. مثل خانواده «بارانا اشراقی» کوچک که احتمالا همان پنجشنبه با دوچرخه صورتی‌اش در حیاط بازی کرده بود یا برای زهرای قصه ما که همراه خواهرش مریم و پدر و مادرش در تدارک میهمانی روز جمعه بودند.
به گزارش شرق: بامداد جمعه 23 خرداد بود که زندگی برای خانواده «زهرا» که نجمه صدایش می‌کردند مثل بسیاری از مردم ایران سیاه شد. چند ساعت قبلش همه چیز در برج اساتید سرو سعادت‌آباد برای همه ساکنین عادی بود. مثل خانواده «بارانا اشراقی» کوچک که احتمالا همان پنجشنبه با دوچرخه صورتی‌اش در حیاط بازی کرده بود یا برای زهرای قصه ما که همراه خواهرش مریم و پدر و مادرش در تدارک میهمانی روز جمعه بودند. اما موشک نقطه‌زن اسرائیلی که آماده بود تا تنها یک نفر را بزند، جان ۲۴ نفر از اهالی مجتمع سرو را گرفت و بدن شرحه‌شرحه زنان و مردان و کودکان از لابه‌لای آوار و حتی خیابان پیدا شد. پشت تلفن «مریم شمس‌بخش» صحبت می‌کند؛ خواهر شهید زهرا (نجمه). در تماس اول مریم در بیمارستان در حال تعویض گچ دستش است.

در تماس دوم احتمالا در خانه یکی از اقوام است که طولانی صحبت می‌کنیم، از لحظه اصابت موشک وسط زندگی همه‌مان، از خوابی که دید و از نجمه، دخترک معصوم که قهرمان این داستان است، 35ساله و فارغ‌التحصیل مهندسی نرم‌افزار و فارغ‌‌التحصیل دانشگاه علم و فرهنگ، دختری مذهبی با دوستانی متکثر و افکاری روشن، آرام و همیشه خندان. مریم خواهرش را این‌گونه توصیف می‌کند: «نجمه همیشه می‌خندید. اصلا هیچ‌وقت از کسی ناراحت نمی‌شد، از هر طیفی دوست داشت و با همه می‌ساخت و این برای همه دوستانش عجیب بود. نجمه پنج سال از من بزرگ‌تر بود اما بسیار نزدیک بودیم، بسیار سفر می‌رفتیم از سفر عتبات تا سفر به تمام نقاط دیدنی ایران؛ ما دلبسته هم بودیم».
مریم از روز حمله می‌گوید. پنجشنبه‌شب همه در تدارک میهمانی روز بعد بودند،‌ میهمانی در آستانه عید غدیر. مریم می‌گوید که آن شب بسیار خوش و روشن بود. بعد وقت خواب می‌رسد و قصه تازه زندگی نجمه و خانواده‌اش و همه ما آغاز می‌شود: «من دیرتر خوابیدم. حدود ساعت یک و نیم شب بود. قبلش رفتم از اتاق نجمه چیزی بردارم و نگاهش کردم که روی تخت خوابیده بود و بیرون آمدم و به سمت تختم رفتم».
آنها ۱۴ سال همسایه واحد روبه‌رویی خانواده شهید طهرانچی بودند. سوژه «محمدمهدی» بود، اما او تنها یکی از قربانیان بود. همسرش مژگان قراویری، بارانا و احسان اشراقی و نجمه شمس تنها چند نفر از ۲۰ شهید این مجتمع بودند. مریم می‌گوید: «حدود ساعت یک و نیم خوابیدم و صحنه بعدی زیر آوار است. همان لحظه که زیر آوار می‌رفتم خواب عجیبی دیدم. خواب دیدم دستم اشتباهی به کمد می‌خورد و کمد رویم می‌افتد و این همه آواری بود که روی سرم ریخته بود، هنوز در خواب و بیداری بودم که صدای انفجار دیگری هوشیارم کرد و آوار باز هم رویم ریخت». هر دویمان پشت خط تلفن اندازه چند ثانیه سکوت می‌کنیم. احتمالا مریم به نفس‌های به شماره افتاده‌اش فکر می‌کند و من به آوار روی نجمه: «نفس‌هایم به شماره افتاده بود، زیر آوار فکر می‌کردم زلزله آمده است. ما طبقه ششم از یک ساختمان ۱۳ طبقه زندگی می‌کردیم و تصورم این بود که کل ساختمان رویم افتاده است. یک جایی به قدری فشار حس کردم که شروع کردم به فریادزدن، هرچه دهانم را باز می‌کردم خاک بیشتری در دهانم می‌رفت. فکر می‌کردم هیچ‌کس زنده نیست. بعد صدایی از دور آمد که می‌گفت: مریم دارم میام. صدای بابا بود. بابا می‌گفت داد بزن تا پیدایت کنم».

 بابا مریم را پیدا می‌کند و می‌گوید به دنبال نجمه و مادر بگردیم. مریم هنوز در فکر زلزله از جا بلند می‌شود و بی‌خیال پای ورم‌کرده و دستان خونی‌اش می‌شود: «دیگر پنجره‌ای برای دیدن بیرون نبود. اصلا خانه‌ای نبود. من از بین دیوارهای ریخته ساختمان اوپال را دیدم که درخشان روبه‌رویم قد علم کرده و با خودم گفتم چقدر اوپال را خوب ساخته‌اند که این زلزله حتی یک خط به ساختمانش نینداخته است. بعد سرم را گرداندم و دیدم ساختمان‌های دیگر هم سالم‌اند. به پدرم گفتم: «بابا... زلزله بود دیگه؟». پدر به مریم می‌گوید که دخترجان جنگ به خانه آمده و موشک‌های «نمادین» اسرائیل به قلب خانه اصابت کرده: «از اتاق که بیرون آمدم به سمت اتاق پدر و مادرم رفتیم که در مسیر اتاق من بودند و از دور صدای مادرم را شنیدیم. پدرم او را از زیر آوار بیرون کشید. بعد به سمت اتاق نجمه رفتیم. تصویر هولناک بود. یعنی چیزی وجود نداشت. اتاق نجمه و آشپزخانه کنار هم بودند و حالا دیگر یکی شده بودند. همه با هم شروع به صداکردن نجمه کردیم. همه چیز را این‌طرف و آن‌طرف می‌کردیم تا تختش را پیدا کنیم. فکر می‌کردم نجمه زیر آوار خواب است». مریم راست می‌گوید؛ ‌نجمه خوابیده بود.

هر طبقه از ساختمان ۱۳طبقه‌ای سرو سعادت‌آباد چهار واحد بود و در هر طبقه دو واحد روبه‌روی هم قرار داشتند. خانه خانواده شمس و خانواده طهرانچی دیوار به دیوارِ هم و فاصله خانه‌ها فقط یک دیوار بود. بین اتاق نجمه و خانه شهدای طهرانچی نیز فقط یک دیوار فاصله داشته است. اتاق‌های مریم و پدر و مادرش پشت سرویس بهداشتی و حمام قرار داشت. مریم می‌گوید: «احتمالا سرویس بهداشتی موج انفجار را گرفته اما حائلی برای نجات نجمه وجود نداشته و نجمه را از خانه به بیرون پرتاب کرده است. خانه هنوز در آتش می‌سوخت و نیروهای امدادی هم نرسیده بودند. ما فکر می‌کردیم خانه ما کاملا تخریب شده و اصلا احتمال سالم‌بودن پله‌ها را نمی‌دادیم. من صدای همهمه مردم را از بیرون می‌شنیدم. خانه ما پله‌های اضطراری هم داشت ولی اصلا نمی‌دانستم این پله‌ها سالم هستند. به سمت همهمه فریاد می‌زدم که ما زنده‌ایم، به کمک ما بیایید. پدر و مادرم هم در بین خرابه‌ای که تا چند ساعت پیش خانه ما بود به دنبال جگرگوشه‌‌شان می‌گشتند. زمان طولانی گذشت و من صدای یک نفر را شنیدم که می‌گفت: «داد بزن پیدایت کنم. من به سمت صدا رفتم و آنها پیدایمان کردند و دیدم راه‌پله هنوز سالم است. چون آسیب‌ دیده بودم و پایم درد می‌کرد، من را زودتر از ساختمان خارج کردند. کوچه قیامت از خانواده‌های نگران بود. کم‌کم هوا روشن شده بود که آتش‌نشانی رسید. من فریاد می‌زدم: «نجمه خواهرم آنجاست». مادرم را حدود ساعت شش راضی کردند پایین بیاید ولی پدرم هنوز بالا بود».

همین ساعت‌ها موقع رسیدن خبر است. اینجا صدای مریم آرام می‌شود و توضیح می‌دهد که کنار خانه گاراژ و یک زمین بسیار بزرگی بود که اهالی گاراژ خبر داده بودند جسدی را پیدا کرده‌اند. برج اساتید سرو خانه‌ای دوبر بود. یک طرف آن به خیابان شهید گراوندی و طرف دیگرش به ادامه فرحزادی می‌خورد. پیکر نجمه در خیابان گراوندی و خانواده شهید طهرانچی در خیابان فرحزادی پیدا می‌شوند: «من از چیزی خبر نداشتم و تنها شنیدم که باید گشت را متوقف کنند. داخل آمبولانس بودم و خاله و شوهرخاله‌ام هم آمده بودند. دخترخاله‌ام در آمبولانس پیش من نشسته بود که تلفنش زنگ زد. گفت پدرش می‌گوید باید سریع به جایی برویم. من و خاله و مامان و دخترخاله‌ام سوار ماشین شوهرخاله‌ام شدیم و پدرم هم آمد و سوار شد و گفت: همین الان به من تسلیت گفتند. نجمه دیگر نیست». نجمه را به معراج شهدا می‌برند و عمویش برای تأیید هویت پیش‌قدم می‌شود. دختر جوان لباس سپید خانه ابدی را بر تن و در کنار نام عزیزش واژه «شهید» جا خوش می‌کند. مریم می‌گوید: «ما چند رنج توأمان را با خودمان حمل می‌کنیم؛ رنج از دست دادن خانه و زندگی. رنج زیر آوار ماندن و رنج از دست دادن عزیزمان. تحمل همه اینها برای ما خیلی زیاد است. من این روزها به مادرم می‌گویم دیگر هیچ‌وقت هیچ چیز مثل قبل نمی‌شود. دیگر زندگی ما بدون نجمه هیچ‌وقت مثل قبل نمی‌شود».

از مریم می‌پرسم الان کجا زندگی می‌کنید و او پاسخ می‌دهد: «تقریبا هیچ‌کجا. جایی برای زندگی نداریم. مدتی خانه خاله‌ام بودیم، بعد رفتیم شهرستان و الان برگشتیم خانه خاله. اما چیزی برای ما عوض نمی‌شود». مریم می‌گوید تقریبا هر روز بارانا را می‌دیده و حداقل سه کودک در ساختمان اساتید سرو جان خود را از دست داده‌اند. آنها ۱۴ سال بود که در این خانه زندگی می‌کردند. خانه‌هایی که وزارت علوم اقدام به ساختش کرد و بعد به مالکان شخصی فروخت: «جز برج ما خانه کناری هم کامل تخلیه شده، چون در معرض خطر انفجار لوله‌های گاز و تخریب قرار داشت».

مریم از نجمه صحبت می‌کند، از دختری شاد که هیچ جمعی با او به مشکل نمی‌خورد، از آرامشی که دیگر به خانه آنها بر نمی‌گردد و از رنج زیر‌ آوار ماندن، از مصیبت از دست دادن دختری شبیه به نجمه ما که نمی‌توانند نبودنش را تحمل کنند. پیش از قطع تلفن به مریم می‌گویم که دیگر هیچ‌کدام‌مان شبیه قبل نمی‌شویم. چیزی در ما از دست رفته است و آن پیکرهای عزیز جوانی بود که روی دست و در پرچم پیچیده شده بودند، آنها جگرگوشه ایران بودند. مثل بارانا، مثل محسن و مثل نجمه. ای‌وای از نجمه.