Red Crescent rescuer's account of the Shahid Chamran building / Many of the martyrs were children aged 10-12
Ahmad Pourandam, a rescuer present in the rescue and debris removal operation at the Shahid Chamran building, says: While we pulled a large number of children out of the rubble in the Shahid Chamran building, some of the parents of these children were staring at our hands and constantly begging us to find a sign of their children and hand them over.

According to the Red Crescent Society's information website; The Zionist regime's aggression on the soil of our country, Iran, has left many scars on our hearts that will remain in the minds of all people forever. In one of its criminal acts, the Zionist regime attacked a 14-story building in Tehran's Shahid Chamran town. Shahid Chamran town in Tehran's Nobunyad neighborhood is 40 years old. This town was one of the first places to be targeted on the morning of Friday, 23 Khordad in the first wave of attacks by the Zionist regime. From the very first hours, rescue operations began with the help of sniffer dogs in the 14-story building that had been destroyed. More than 60 people, including dozens of children and infants, were martyred in the destruction of this building. Ahmad Pourandam, born in 1983, is a rescuer for the Iranian Red Crescent Society and is among the first rescuers to help the injured and remove the bodies of the deceased from the Shahid Chamran Building in Tehran, which was destroyed and exploded as a result of the Zionist regime's aggressive attack. Regarding the details of the rescue operation, he said: "We were ready from the very first moments of the Israeli aggression on our country's soil; when they called me, we were sent to the Shahid Chamran Building with several other rescuers to begin our rescue work. Everything was in ruins, a large amount of rubble was before our eyes; Together with the other rescuers, we swore that no matter how difficult the work of removing rubble was, we would stay on task until the very end and the end of the operation, and we did. Before the operation in the Shahid Chamran building, which was a war operation, I had been involved in many operations, from providing relief in natural disasters such as floods and earthquakes to providing relief in other such incidents, but this is different; these operations are war, and until that day I had only seen war-torn children on television, and I was always moved by seeing children killed in war, like the children of Gaza. During the relief work in those days, I touched and saw up close all the hardships of the war that Israel has unleashed on our country. While we pulled a large number of children out of the rubble in the Shahid Chamran building, some of the parents of these children were staring at our hands and constantly begging us to find a sign of their child and hand them over. The mother of one of the martyred children was very restless and worried near us; He himself sometimes tried to help us remove the rubble; while we were moving the rubble before we found his daughter's body, he found a doll and some pieces of her toys and was sure that his little daughter had been nearby. After a long search and after 2 days, we found the lifeless body of the little girl and her mother no longer had the strength to moan and groan. This scene was very heartbreaking for me, who was the first to see her wounded body. Many of the victims and martyrs of the Shahid Chamran building were children aged 10-12 who were neither military nor fighters, and this doubles the gravity of the tragedy. Unfortunately, very bitter scenes of corpses are still vivid and vivid in front of my eyes; the volume of rubble was large; some of the bodies were cut into pieces and the body parts of the martyrs were separated. If a body was a little healthier, it had many fractures; Of course, during our rubble removal phase, no one came out alive from the rubble of the Shahid Chamran building; if anyone had survived, they were taken to the emergency room in the very first moments after the incident by those who had arrived there first or by residents who were at the site of the explosion at a distance and remained unharmed. The faces of the bodies were difficult to identify and distinguish; I saw many bad scenes in the rubble removal and relief efforts at the Shahid Chamran building. The lifeless bodies of a 25-year-old man and a 10-year-old girl in one of the units, who were apparently siblings and who were in very bad condition and had died in a very horrible way, is the first scene that unfortunately remained in my mind from that difficult day. I myself have two sons, 10 and 2 years old; seeing the bodies of innocent children was very sad and overwhelming for me. The conditions were very difficult, but we had also vowed to finish the job; During the operation, we did not talk about the hardships of the work, but each of us, in our privacy, was very troubled by the severity and bitterness of the incident and did not express anything so that our morale would not be worse than it already was. Of course, we are like the 8-year-old fighters of the Sacred Defense who sometimes did not see their families for months; but what difference are we from them? We have stood by our homeland, Iran, until our lives; just like the days when the martyrs stood before their martyrdom. I was also present as a rescuer in the new foundations and buildings that were attacked by the Zionist regime in that area; After providing relief in an incident that occurred in one of the buildings in that area, we were returning when we saw in the same area more than 20 of our compatriots trapped in difficult conditions in the newly built subway and the entire area was covered in smoke. We immediately went to help them with other relief colleagues and broke part of the subway wall and rescued all those trapped people and brought them out alive. People can be of the greatest help to us by staying away from the scene of the accident and listening to the rescuers; our work is a specialized job and with the training we have received over the years and the experience we have gained in our previous operations, we can pull the bodies of the victims out of the rubble while also following safety precautions.

/

04/06/2004- 19:11

/

Short link

روایت امدادگر هلال‌احمر از ساختمان شهید چمران/ بسیاری از شهدا کودکان 12-10 ساله‌ بودند
احمد پوراندام امدادگر حاضر در عملیات امدادرسانی و آواربرداری ساختمان شهید چمران می‌گوید: در حالی تعداد زیادی کودک را از زیر آوار در ساختمان شهید چمران بیرون آوردیم که بعضی از پدر و مادرهای این کودکان خیره به دست‌های ما بودند و مدام التماس می‌کردند که نشانه‌ای از فرزندشان پیدا کرده و تحویلشان بدهیم.


به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت هلال احمر؛ تجاوز رژیم صهیونیستی به خاک کشورمان ایران، مهر داغ‌های بسیاری را به دل ما نشانده است که تا ابد در اذهان همه مردم باقی خواهد ماند.در یکی از اقدامات جنایتکارانه رژیم صهیونیستی به ساختمانی 14 طبقه در شهرک شهید چمران تهران حمله کرد. شهرک شهید چمران در محله نوبنیاد تهران قدمتی 40 ساله دارد.این شهرک از نخستین اماکنی بود که در بامداد روز جمعه، 23 خرداد و در موج اول حملات رژیم صهیونیستی هدف قرار گرفته شد. از همان ساعت‌های ابتدایی عملیات امداد و نجات با کمک سگ‌های زنده‌یاب در ساختمان 14 طبقه‌ای که ویران شده بود، آغاز شد، در تخریب این ساختمان، بیش از 60 نفر از جمله ده‌ها کودک و نوزاد، به شهادت رسیدند.احمد پوراندام متولد 1362 امدادگر جمعیت هلال‌احمر کشور و جزو اولین امدادگرانی است که برای کمک به مجروحان و بیرون کشیدن اجساد جانباختگان از ساختمان شهید چمران تهران که در اثر حمله متجاوزانه رژیم صهیونیستی تخریب و منفجر شده بود، حضور داشته است.وى درخصوص جزئیات امدادرسانى گفت: ما از همان لحظات اولیه حمله اسرائیل متجاوز به خاک کشورمان آماده‌باش بودیم؛ وقتی با من تماس گرفتند با چند تن از دیگر امدادگران به ساختمان شهید چمران اعزام شدیم تا کار امدادرسانی خود را شروع کنیم.همه چیز در هم بود، حجم زیادی از آوار جلوی چشمانمان بود؛ با دیگر امدادگران با هم، هم‌قسم شدیم تا هر چقدر هم که کار آواربرداری سخت بود، باز هم تا لحظه آخر و پایان عملیات، پای کار بمانیم و ماندیم.تا قبل از انجام عملیات در ساختمان شهید چمران که یک عملیات جنگی بود، در عملیات‌های زیادی از امدادرسانی در حوادث و بلایای طبیعی مثل وقوع سیل و زلزله تا امدادرسانی در سایر حوادث این چنینی حضور داشتم اما این فرق دارد؛ این عملیات‌ها جنگی است و من تا آن روز کودکان جنگ زده را فقط در تلویزیون دیده بودم که همیشه هم از دیدن جانباختن کودکان در جنگ مثل کودکان غزه، منقلب می‌شدم؛ در امدادرسانی آن روزها همه سختی‌های جنگی که اسرائیل در کشور ما راه انداخته را لمس کردم و از نزدیک دیدم.در حالی تعداد زیادی کودک را از زیر آوار در ساختمان شهید چمران بیرون آوردیم که بعضی از پدر و مادرهای این کودکان خیره به دستهای ما بودند و مدام التماس می‌کردند که نشانه‌ای از فرزندشان پیدا کرده و تحویلشان بدهیم.مادر یکی از کودکان شهید، خیلی بیقرار و نگران در نزدیکی ما حضور داشت؛ خودش هم گاهی سعی می‌کرد در کنارزدن آوارها کمک‌مان کند؛ در حین جابه‌جایی آوارها قبل از اینکه پیکر دخترش را پیدا کنیم، عروسک و چند تکه از اسباب‌بازی‌های او را پیدا کرد و مطمئن شد که دختر کوچکش هم در همان حوالی بوده است.بعد از کلی جستجو و بعد از 2 روز پیکر بی‌جان دخترک را پیدا کردیم و مادرش دیگر رمقی برای ناله و شیون نداشت و این صحنه خیلی برای منی که اولین نفر جسم زخم‌خورده او را دیدم، جگرسوز بود.بسیاری از جانباختگان و شهدای ساختمان شهید چمران، کودکان 12 _ 10 ساله‌ای بودند که نه نظامی‌بودند و نه جنگنده‌ای داشتند و این موضوع سنگینی غم ماجرا را دو چندان می‌کند.متاسفانه صحنه‌های بسیار تلخی از اجساد هنوز جلوی چشمانم مجسم و زنده است؛ حجم آوار زیاد بود؛ بعضی از پیکرها تکه تکه شده و اجزای بدن شهدا از هم جدا شده بود.اگر پیکری هم مقداری سالم‌تر بود، شکستگی‌های فراوانی داشت؛ البته در مرحله آواربرداری ما هیچ‌کسی از آوار ساختمان شهید چمران زنده بیرون نیامد؛ اگر کسی هم زنده مانده بود، همان لحظات اولیه بعد از حادثه، توسط کسانی که اول به آنجا رسیده بودند یا اهالی که در محل انفجار با فاصله دورتری بوده و سالم مانده بودند، به اورژانس تحویل شده بودند.صورت اجساد به سختی قابل شناسایی و تشخیص بودند؛ خیلی صحنه‌های بدی در آواربرداری و امدادرسانی ساختمان شهید چمران دیدم.جسد بی‌جان یک جوان 25 ساله و یک دختربچه 11_10 ساله در یکی از واحدها که ظاهرا خواهر و برادر بودند و وضعیت خیلی بدی داشتند و خیلی وحشتناک فوت کرده بودند، اولین صحنه‌ای است که متاسفانه از آن روز سخت در ذهنم ماندگار شد.من خودم هم 2 فرزند پسر 10 و 2 ساله دارم؛ دیدن پیکر کودکان معصوم خیلی برایم غم‌انگیز و طاقت‌فرسا بود.شرایط خیلی سخت بود اما ما هم عهد کرده بودیم که کار را تمام کنیم؛ در زمان انجام عملیات حرفی از سختی کار نزدیم اما هر یک از ما در خلوت خودمان از سنگینی حادثه و تلخی آن خیلی اذیت می‌شدیم و چیزی بروز نمی‌دادیم تا روحیه‌مان خراب‌تر از چیزی که بود نشود.البته ما هم مثل رزمندگان دفاع مقدس 8 ساله که گاهی ماه‌ها خانواده خود را نمی‌دیدند؛ مگر چه فرقی با آن‌ها داریم؛ ما تا پای جان خودمان پای وطنمان ایران ایستاده‌ایم؛ درست مثل همان روزها که شهدا پیش از شهادت خود ایستادگی کردند.در نوبنیاد و ساختمان‌هایی که در آن محدوده مورد هجوم رژیم صهیونیستی قرار گرفته بودند هم به عنوان امدادگر حاضر بودم؛ پس از امدادرسانی در حادثه‌ای که در یکی از ساختمان‌های آن منطقه رخ داده بود، در حال برگشت بودیم که در همان محدوده دیدیم بیشتر از 20 نفر از هموطنانمان در شرایط سختی در مترو نوبنیاد گیر افتاده بودند و همه جای آن محوطه را دود گرفته بود.بلافاصله با دیگر همکاران امدادگرم به کمک آن‌ها رفتیم و بخشی از دیوار مترو را شکستیم و همه آن افراد گرفتار را نجات دادیم و زنده بیرون آوردیم.مردم با دور شدن و فاصله گرفتن از محل حادثه و گوش دادن به حرف امدادگران، می‌توانند بزرگترین کمک را به ما داشته باشند؛ کار ما یک کار تخصصی است که ما با آموزش‌هایی که از سالها قبل دیده و تجربه‌ای که در عملیاتهای قبلی خود کسب کرده‌ایم می‌توانیم پیکر جانباختگان را از زیر آوار بیرون بیاوریم و در حین حال به نکات ایمنی هم عمل کنیم.


















/

۱۴۰۴/۰۴/۰۶- ۱۹:۱۱

/
























لینک کوتاه