Maryam Shia | Shahraranews; He is a graduate of Sharif University of Technology. He is one of those elites who can be anywhere he wants. He can teach at the most prestigious universities in the world and live a comfortable life. He can raise his children across the border and provide them with the best facilities. However, his heart is here.
He studied mechanical engineering from his undergraduate degree and in 2007 he was accepted to the PhD program in the same field, in the nuclear engineering department, at the most prestigious university in the country. He graduated four years later and after completing his studies, he started working in the private sector; this is all that others know about Isar.
His friends and acquaintances only know that Isar is a member of the board of directors of a private company that operates in the food industry. No one knows that he has dedicated his life to the country's nuclear industry. There is no mention of him anywhere. Not even an article or research is registered in his name. He is one of the country's human capitals, and to protect him, his name is nowhere to be seen alongside Iran's nuclear program.
The Loneliness of Children
Isar is troubled and worried. His mother has been struggling with a serious illness for years, which has now forced her into the operating room. It is the middle of the night and he cannot get out of his mother's thoughts for a moment. Sleep escapes him. He walks around the house, not knowing what awaits him tomorrow. Around the time of the morning prayer, he spreads out his prayer rug.
He has lost count of the hours he has spent without closing his eyes because of heis mother's grief. First, he prays the evening prayer, and when Mansoureh sits next to him, the morning prayer has been called. Mansoureh spreads out her prayer rug a short distance from Isar and says for the umpteenth time, “Don’t worry…” Then the two of them stand, and Mansoureh follows Isar as always.
I don’t know how many rak’ahs it is, maybe they have already said the salaam and sat there on the prayer rug for a moment. Maybe Mansoureh has put her hand on Isar’s shoulder again and is whispering in his ear, “.. God is great.” I only know that at that moment, a terrible sound is heard; there is smoke and ash everywhere. Flames of fire are blazing, and after that, only the frightened cries of “Mom... Dad... ” from their 10-year-old son can be heard.

Under the shadow of love and awareness
The boy is standing in the doorway of his room, calling out to Mansoureh and Izar one after the other. He doesn’t dare to take a step forward. He calls out, but there is no answer. Parts of the roof and walls have collapsed. The living room of the house is now a deep pit, and all four floors, its bedrooms, are more or less intact, and the living rooms have become piles of dirt.
Half of the building disappeared in a split second. Gradually, the boy finds his six-year-old sister, but there is still no news of Esar and Mansoura. "Seyed Isar Tabatabaei Ghomsheh" and his wife "Mansoureh Hajisalem" are martyred. They were martyred in the early hours of June 21, as a result of a terrorist attack by Israeli drones, along with a number of their neighbors.
In the meantime, the names of several children also appear who, without knowing where they are, die at the hands of the infanticidal regime, and some children lose their parents forever. Isar and Mansoura fell to the lower floors with their prayer rugs and amidst the rubble. Their children, when the dust and smoke did not allow them to breathe, only made their voices heard amidst tears and bewilderment.
Mansoureh did not only follow the morning prayer with sacrifice, she was with her husband until his last breath and the moment of martyrdom. Dr. Tabatabaei could have traveled to any part of this planet and ensured the comfort of himself and his family, but he stayed to be part of the authority and security of his country. The names of these two were engraved not only on their tombstones, but also on the historical memory of a nation that knows that the future must be built under the shadow of love and awareness.

مریم شیعه | شهرآرانیوز؛ فارغ‌التحصیل دانشگاه صنعتی شریف است. از آن نخبه‌هایی که هرکجا اراده کند، می‌تواند همان‌جا باشد. می‌تواند در معتبرترین دانشگاه‌های جهان تدریس کند و زندگی راحتی داشته باشد. می‌تواند فرزندانش را در آن سوی مرز‌ها بزرگ کند و بهترین امکانات را برایشان فراهم کند. با این وجود «ایثار» دلش همین‌جاست.
از مقطع کارشناسی، مهندسی مکانیک خوانده است و سال‌۱۳۸۶ در مقطع دکتری همین رشته و در گرایش مهندسی هسته‌ای معتبرترین دانشگاه کشور پذیرفته می‌شود. چهار سال بعد فارغ‌التحصیل می‌شود و پس از اتمام تحصیلات، در بخش خصوصی مشغول به‌کار می‌شود؛ این همه‌چیزی است که دیگران از ایثار می‌دانند. 
دوستان و آشنایانش فقط می‌دانند که ایثار عضو هیئت مدیره یک شرکت خصوصی است که در زمینه مواد غذایی فعالیت می‌کند. هیچ‌کس نمی‌داند که او، عمر خود را به‌پای صنعت هسته‌ای کشور گذاشته است. هیچ‌کجا نام و نشانی از او نیست. حتی مقاله و پژوهشی هم به نامش ثبت نمی‌شود. از سرمایه‌های انسانی کشور است و برای حفاظت از او، هیچ‌کجا نامش در کنار برنامه هسته‌ای ایران به چشم نمی‌خورد.
تنهایی بچه‌ها
ایثار آشفته و نگران است. مادرش سا‌ل‌ها با بیماری سختی دست‌وپنجه نرم می‌کرد که حالا او را به اتاق عمل کشانده‌است. نیمه‌های شب است و نمی‌تواند برای لحظه‌ای از فکر مادرش بیرون بیاید. خواب از او فرار می‌کند. توی خانه قدم می‌زند و نمی‌داند که فردا چه در انتظارش است. حوالی اذان صبح سجاده‌اش را پهن می‌کند.
حساب ساعت‌هایی که از غصه مادرش چشم روی هم نگذاشته، از دستش در رفته است. اول نماز شب می‌خواند و وقتی منصوره کنارش می‌نشیند، اذان صبح را گفته‌اند. منصوره در فاصله کمی از ایثار سجاده‌اش را پهن می‌کند و برای چندمین بار می‌گوید «نگران نباش...». بعد دوتایی می‌ایستند و منصوره مثل همیشه به ایثار اقتدا می‌کند.
نمی‌دانم رکعت چندم است، شاید هم سلام داده‌اند و برای لحظاتی، همان‌جا روی سجاده نشسته‌اند. شاید منصوره باز دستش را روی شانه ایثار گذاشته است و توی گوشش زمزمه می‌کند «.. خدا بزرگ است». فقط می‌دانم در همان لحظات صدای مهیبی بلند می‌شود؛ همه‌جا دود است و خاکستر. شعله‌های آتش زبانه می‌کشد و بعد از آن فقط فریاد‌های هراسان «مامان... بابا...» پسر ۱۰ ساله‌شان به گوش می‌رسد.

زیر سایه عشق و آگاهی
پسرک توی چهارچوب اتاقش ایستاده است و پشت هم منصوره و ایثار را صدا می‌زند. جرئت نمی‌کند قدم از قدم بردارد. صدا می‌زند، اما جوابی نمی‌آید. بخش‌هایی از سقف و دیوار روی هم آمده است. پذیرایی خانه حالا یک گودال عمیق است و هر چهارطبقه، اتاق خواب‌هایش، کم و بیش سالم مانده‌است و پذیرایی‌ها به تلی از خاک تبدیل شده‌اند.
نیمی از ساختمان در کسری از ثانیه محو شد. کم‌کم پسرک خواهر شش‌ساله‌اش را پیدا می‌کند، اما همچنان خبری از ایثار و منصوره نیست. «سید ایثار طباطبایی قمشه» به همراه «منصوره حاجی‌سالم» همسرش، به شهادت می‌رسد. آنها در سحرگاه ۳۱ خرداد، بر اثر حمله تروریستی ریزپرنده‌های اسرائیل، به همراه شماری از همسایگان خود به شهادت می‌رسند. 
در این بین نام چند کودک هم به چشم می‌خورد که بی‌خبر از همه‌جا، به دست رژیم کودک‌کش از دنیا می‌روند و بعضی کودکان هم، برای همیشه والدینشان را از دست می‌دهند. ایثار و منصوره با سجاده‌هایشان و لابه‌لای آوار، به طبقات زیرین افتادند. فرزندانشان وقتی که گرد و غبار و دود اجازه نفس کشیدن نمی‌داد، در میان اشک و بهت فقط صدایشان می‌زدند. 
منصوره فقط نماز صبح را به ایثار اقتدا نکرد، او تا آخرین نفس و لحظه شهادت در کنار همسرش بود. دکتر طباطبایی می‌توانست راهسپار هر نقطه از این کره خاکی شود و آسایش خود و خانواده‌اش را تضمین کند، اما ماند تا بخشی از اقتدار و امنیت کشورش باشد. نام این دو، نه فقط بر سنگ مزارشان، که بر حافظه تاریخی ملتی حک شد که می‌داند آینده را باید زیر سایه عشق و آگاهی ساخت. یه روزه مو بکار؛ قسطی بدون بهره