Continuing its series of visits with the families of martyrs of terror, the Habilian Foundation visited the family of martyrs of the Zionist regime’s attacks in Tehran. The visit, which was held in an atmosphere filled with remembrance of the martyrs, was once again a testament to the unbreakable bond of the Iranian nation with the noble ideals of the martyrs and their families.
At the beginning of the visit, Seyyed Mohammad Javad Hasheminejad, Secretary General of the Habilian Foundation, addressed the wife of martyr Ahad Aghdasi and the bereaved mother of martyrs Muhaddesa and Mohammad Reza Aghdasi, expressing his condolences and sympathy to the families of the martyrs of the country’s terror. Referring to the high status of the martyrs in the sight of God, he said: The martyrs are alive and are being provided for by their Lord. May God grant great patience to the survivors of these loved ones and will certainly reward this patience and perseverance in the best way in this world and the hereafter.
Then, Mrs. Zahra Mesbah, the wife of martyr Ahad Aghdasi and the mother of martyrs Muhaddeseh and Mohammad Reza Aghdasi, shared memories of the three martyrs of this family.

The seminary became his growth environment
From his youth, at the age of fifteen, Hajj Agha chose the bright path of seeking knowledge. His father had three sons and wished that one of them would go to the seminary. He volunteered, with love and firm determination. He started in the city of Dargaz, with all the shortcomings, but he was never afraid of difficulties. Even when his cousin came from the village and could not bear the harsh atmosphere of the seminary and left seeking knowledge, he stayed. He would say: I must stay, the more I stay in the atmosphere of the seminary, the better I can grow.
At the age of sixteen, he came to the Bagher-ul-Uloom School in Mashhad to continue his education. He was always attentive to the night prayers, although he rarely spoke about his personal circumstances. Their school teacher advised the students to pray at night, and he did so silently and without pretense. He was a man of action, not words. The path is for his actions to be consistent. He would choose a few good deeds and not abandon them until the end. Night prayers were constant. Although he was humorous and created joy in public, he was quiet. He never talked much. He studied at Ayatollah Khoei's school to the highest level and loved philosophy and knowledge. He had a black belt in karate, his calligraphy was commendable, and he devoted his heart to poetry and traditional music. In his solitude, he would sit by himself and meditate.
God gave you to me through the prayers of Imam Reza (AS)
Regarding marriage, he spent months in the shrine of Imam Reza (AS) holding a large congregation and performing the pilgrimage of Ashura. I used to joke with him and say: You worked so hard, and in the end, God blessed you with me. But he was so loving that he would say: The best blessing was that God blessed me with you through the prayers of Imam Reza (AS).
In 2006, when I was in the training course for instructors at the Islamic Propaganda Office in Mashhad, Mr. Vaez Mousavi (one of the office officials) invited me to collaborate on a research project. Later, I learned that he was the intermediary between our marriage. He had gotten my number from the office manager and called my family. After getting to know and consulting with Mr. Mousavi, we got married on Rajab 5, 1426, the day of the birth of Imam Muhammad Baqir (AS), in the shrine of Imam Reza (AS).

A peace that was never broken
From 2006 until the day of his martyrdom, he did not raise his voice even once. If he was upset, he would remain silent, and withdraw into himself. He always said: Ayatollah Bahjat was silent in disputes, we should be like that too, and this silence had turned our house into a paradise where the children did not even know the meaning of fighting. When he came home, he would put aside all his tiredness. He worked from morning to evening, but the moment he stepped into the house, he would take the children and play with them until late at night. He would even change the children's diapers himself. He would say, "If I can, why should I tire you out?" Standing in silence, but full of boundless love Seeing my tiredness broke his heart. He would not directly tell me my faults. If I made a mistake, he would gently make me realize it. He would never crush me in front of others. His behavior was such that now that he is gone, I feel his absence even more. He never bothered anyone at home and was a source of peace for the family members. If he was resting at home, he would be upset if I told the children that your father was resting and said, "Let them be comfortable." He was always there for me. His hands and heart were open, but he spent little on himself. He provided for us, especially the children, whatever they wanted. If he could, he would buy the whole world for his family.

The suffering of long trips for a smile
We lived in strange cities for years: Qazvin, Yazd, Gorgan, and Tehran. He was always worried that being away from his family would be hard on me. Every holiday, we would go on a trip. Even if it was a three-day holiday, he would bring us from Gorgan to Qom. My friends would wonder how your wife would travel all this way for a three-day holiday, but he always said, "I don't care, as long as you are happy." On the way, he would give us energy and encouragement. They would make us feel less alone. Even in Tehran, they would take us to the park or other places for variety.

I don’t even put my chador down on my skateboard
Mohaddeseh, even though she was a teenager, had chosen the chador herself. She said she felt naked without a chador. She wouldn’t even take her chador off while skating.

She would give her pocket money as charity
Mohammad Reza, if his ball hit a car, would worry about the rights of the people. She would give her pocket money and say, “Mom, give this as charity, I don’t want anything to be left on my shoulders.”
One day, she said, “Mom and Dad work so hard for us to have a comfortable life. But the issue is not comfort... the issue is that we don’t sin and go to heaven.”
From Ghadir processions to final laughter
This year, due to Muhaddeseh’s exams, we couldn’t travel for Eid al-Ghadir. We canceled all our travel plans and stayed home. On the night of June 11, Chamran town had a different atmosphere. The streets were full of light and excitement, and the sound of laughter and joy could be heard from all sides. Colorful stalls were set up on every corner. Muhaddeseh and Mohammadreza had organized a procession with their friends, distributing sherbet and pefila among the people. Haj Agha was at work, but he came in the evening to see the procession of the children. Wednesday was the Eid al-Ghadir celebration, and the children were distributing ice cream. On Thursday evening, we went shopping. We bought new clothes for them. I was feeling bad, I had a fever and chills. When we returned home, we prayed and had dinner. My mood got worse. At 9 p.m., I said I was going to rest. The children were in the living room. I could hear their laughter. Haj Agha was playing with them. The last thing I remember was the sound of children's joy...
Muhasan Ashna in the Ashes
Suddenly, I woke up with a terrible sound. A sound like thunder and an explosion shook the world. The building began to collapse. The walls twisted and the bed, like a sheet of paper, rose into the air. I found myself in a corner of the room, under the rubble. A deadly silence had taken over everywhere. The windows were broken. When I looked out the window, I realized that the 14-story building had collapsed. Our floor, the ninth floor, was on the ground and everything was destroyed. I went out the window. I shouted, "Oh my God! Muhaddeseh! Mohammad Reza!" But there was no answer. The reception and terrace had disappeared. The neighbors were saying: "Israel struck!"
It was 3:30 in the morning. Rescue forces arrived; but it was too late. After 9 hours, they found Haj Agha's body. At the forensic medicine, they showed me the bodies. When I saw Hajj Agha's body, I remembered the words of Hazrat Zainab (PBUH): You are my brother. I said: You are my beloved, my only one. His body was completely burned. His face was unrecognizable, but I recognized the line of his virtues. The same piece that I always looked at. I did not see the children. My brother whispered in my ear: Let their image remain as it was, as it is, in the mirror of your mind and prevent me from seeing their lifeless bodies.
I still could not believe that he had gone
Because of the devotion I had for Hajj Agha, I always prayed for him. Among the prayers that often came to my lips was this blessed verse: Our Lord, grant us from our spouses and our offspring a cluster of eyes. Two weeks before the martyrdom of that dear one, one of my friends narrated that the wife of one of the martyrs of the defense of the Holy Shrine had said to the Holy Prophet: I recited this prayer many times and my husband was martyred. Then, with a smile, they said that it might be better to say after this prayer: One hundred years... one hundred and twenty years. I repeated this prayer many times and always told Hajj Agha: May God Almighty, God willing, grant you the best blessings of heaven. He would jokingly reply: While we are still in this mortal world, we should benefit from its blessings. I was not aware that a woman's prayer for her husband is so close to God... And God answered this servant's prayer. I still can't believe it. But I know they are alive. Sometimes I think that Hajj Agha is standing there and saying, "Be careful, don't do anything that will question our dignity." So, I don't cry. I sit quietly and learn patience in their memory.
A society that remained silent
Israel attacked a residential settlement, homes full of innocent families. But the world remained silent. The same world that cries out for human rights for a small conflict, but turns a blind eye when our children are involved.

بنیاد هابیلیان، در ادامه سلسله دیدارهای خود با خانواده‌های معزز شهدای ترور، به دیدار خانواده شهیدان اقدسی از شهدای حملات رژیم صهیونیستی به تهران رفت. این دیدار که در فضایی آکنده از یاد و خاطره شهیدان برگزار شد، بار دیگر گواهی بر عهد ناگسستنی ملت ایران با آرمان‌های والای شهدا و خانواده‌های آنان بود.
سید محمدجواد هاشمی‌نژاد، دبیرکل بنیاد هابیلیان، در آغاز این دیدار خطاب به همسر شهید احد اقدسی و مادر داغدیده شهیدان محدثه و محمدرضا اقدسی، مراتب تسلیت و همدردی خانواده شهدای ترور کشور را ابراز داشت. وی با اشاره به مقام رفیع شهدا در نزد پروردگار، گفت: شهدا زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزی می‌خورند. خداوند صبری عظیم به بازماندگان این عزیزان عطا می‌کند و یقیناً پاداش این صبر و استقامت را در دنیا و آخرت به بهترین شکل جبران خواهد نمود.
سپس، سرکار خانم زهرا مصباح، همسر شهید احد اقدسی و مادر شهیدان محدثه و محمدرضا اقدسی به بیان خاطراتی از سه شهید این خانواده پرداخت.

حوزه علمیه، فضای رشدش شد
حاج آقا از همان نوجوانی، در پانزده سالگی، راه نورانی طلبگی را برگزید. پدرش سه پسر داشت و آرزو می‌کرد یکی از آنها به حوزه برود. او داوطلب شد، با عشق و اراده‌ای استوار. از شهرستان درگز شروع کرد، با تمام کمبودها، اما هرگز از سختی‌ها نترسید. حتی وقتی پسرعمه‌اش از روستا آمده بود و طاقت فضای سخت حوزه را نداشت و طلبگی را رها کرد، او ماند. می‌گفت: من باید بمانم، هرچه بیشتر در فضای حوزه باشم، بهتر می‌توانم رشد کنم.
در شانزده‌سالگی برای ادامه تحصیل به مدرسه باقرالعلوم مشهد آمد. همیشه مراقب نماز شب بود، هرچند کمتر از احوالات شخصی‌اش سخن می‌گفت. استاد مدرسه‌شان به طلبه‌ها توصیه می‌کرد نماز شب بخوانید و او، بی‌صدا و بی‌ادعا، این کار را انجام می‌داد. مردی بود از جنس عمل، نه حرف. رهرو آن است که عملش پایدار باشد. او چند کار نیک را انتخاب می‌کرد و تا آخر رها نمی‌کرد. نماز شب، همیشگی بود. با آنکه شوخ‌طبع بود و در جمع، شادی می‌آفرید، اما کم‌حرف بود. هرگز پرگویی نمی‌کرد. در مدرسه‌ی آیت‌الله خویی تا سطح خارج درس خواند و به فلسفه و معارف عشق می‌ورزید. کمربند مشکی کاراته داشت، خوشنویسی‌اش ستودنی بود، و دل به شعر و موسیقی سنتی سپرده بود. در خلوت‌هایش با خود می‌نشست و تفکر می‌کرد.
خدا به دعای امام رضا(ع) تو را به من داد
در امر ازدواج، ماه‌ها در حرم امام رضا(ع) جامعه کبیره و زیارت عاشورا می‌خواند. با ایشان شوخی می‌کردم و می‌گفتم:  این همه زحمت کشیدی آخر هم خدا من را نصیبت کرد. ولی ایشان محبتش چنان بود که می‌گفت:  بهترین نعمت این بود که خدا برایم به دعای امام رضا(ع) تو را مقدر کرد.
سال ۸۵، زمانی که در دوره تربیت مربی دفتر تبلیغات اسلامی مشهد بودم، آقای واعظ موسوی (از مسئولان دفتر) برای یک کار پژوهشی از من دعوت به همکاری کردند. بعداً فهمیدم که ایشان واسطه ازدواج ما بودند. شماره من را از مسئول خانم مجموعه گرفته بودند و به خانواده من تماس گرفتند. بعد از آشنایی و مشورت با آقای موسوی، در ۵ رجب ۱۴۲۶ مصادف با ولادت امام محمد باقر (ع) در حرم امام رضا(ع) عقد کردیم.

آرامشی که هیچ‌گاه شکسته نشد
از سال ۸۵ تا روز شهادت، حتی یک بار صدایش را بلند نکرد. اگر ناراحت می‌شد، سکوت می‌کرد، در خود می‌رفت. همیشه می‌گفت: آیت‌الله بهجت در اختلافات سکوت می‌کردند، ما هم باید چنین باشیم و این سکوت، خانه‌مان را به بهشتی تبدیل کرده بود که بچه‌ها حتی معنای دعوا را نمی‌دانستند. وقتی به خانه می‌آمد، تمام خستگی‌هایش را کنار می‌گذاشت. از صبح تا عصر کار می‌کرد، اما لحظه‌ای که پا به خانه می‌گذاشت، بچه‌ها را می‌گرفت و تا پاسی از شب با آنها بازی می‌کرد. حتی عوض کردن پوشک بچه‌ها را هم خودش انجام می‌داد. می‌گفت اگر می‌توانم، چرا تو را خسته کنم.
 
ایستاده در سکوت، اما پر از عشق بی‌کران
از دیدن خستگی من، دلش می‌شکست. عیب‌هایم را مستقیم نمی‌گفت. اگر اشتباهی می‌کردم، با رفتاری ملایم متوجه‌ام می‌ساخت. در برابر دیگران، هرگز مرا خرد نمی‌کرد. این رفتارش چنان بود که اکنون که نیست، فقدانش را بیشتر احساس می‌کنم. هرگز در خانه برای کسی مزاحمتی نداشت و باعث آرامش اعضای خانواده بود. اگر در خانه در حال استراحت بود ناراحت می‌شد که به بچه‌ها تذکر بدهم که پدرتان در حال استراحت است و می‌گفت بگذارید راحت باشند. همیشه برای من تکیه‌گاه بود. دست و دلش باز بود، اما برای خودش کم خرج می‌کرد. برای ما، به ویژه بچه‌ها، هرچه می‌خواستند فراهم می‌کرد.  اگر برایش مقدور بود برای خانواده‌اش تمام دنیا را می‌خرید.

رنج سفرهای دور و دراز برای یک لبخند
سال‌ها در شهرهای غریب بودیم: قزوین، یزد، گرگان و تهران. او همیشه نگران بود که دوری از خانواده، بر من سخت نگذرد. هر تعطیلی، به سفر می‌رفتیم. حتی اگر سه روز تعطیل بود، ما را از گرگان به قم می‌آورد. دوستانم تعجب می‌کردند و می‌گفتند همسرت چطور این همه راه را برای سه روز تعطیلی طی می‌کند اما او همیشه می‌گفت برایم مهم نیست، فقط شما خوشحال باشید. در مسیر، با انرژی به ما روحیه می‌داد. از خودشان مایه می‌گذاشتند تا ما احساس تنهایی نکنیم. حتی در تهران، برای تنوع، ما را به پارک یا جاهای دیگر می‌بردند.

حتی روی اسکیت هم چادرم را نمی‌گذارم زمین
محدثه، با آنکه نوجوان بود، چادر را خودش انتخاب کرده بود. می‌گفت بدون چادر، احساس برهنگی می‌کنم. حتی موقع اسکیت سواری هم چادرش را برنمی‌داشت.

پول تو جیبی‌اش را صدقه می‌داد
محمدرضا، اگر توپش به ماشینی می‌خورد، نگران حق‌الناس می‌شد. از پول تو جیبی‌اش می‌داد و می‌گفت مامان، این را صدقه بده نمی‌خواهم چیزی بر گردنم بماند.
یک روز گفت مامان بابا انقدر زحمت می‌کشد تا ما زندگی راحتی داشته باشیم. اما مسئله، راحتی نیست... مسئله این است که گناه نکنیم و به بهشت برویم.
از موکب‌های غدیر تا خنده‌های پایانی
امسال به دلیل امتحانات محدثه، نتوانستیم برای عید غدیر به سفر برویم. همه برنامه‌های سفر را کنسل کردیم و در خانه ماندیم. شب بیست و سوم خرداد، شهرک چمران حال و هوای دیگری داشت. خیابان‌ها پر از نور و شور بود و صدای خنده و شادی از هر سو به گوش می‌رسید. غرفه‌های رنگارنگ در گوشه و کنار برپا شده بود. محدثه و محمدرضا با دوستانشان موکب راه انداخته بودند و شربت و پفیلا میان مردم پخش می‌کردند. حاج آقا سر کار بود، اما عصر آمد تا موکب بچه‌ها را ببیند.
چهارشنبه، جشن عید غدیر بود و بچه‌ها بستنی پخش می‌کردند. عصر پنجشنبه به خرید رفتیم. برایشان لباس نو گرفتیم. حالم بد بود، تب و لرز داشتم. وقتی به خانه برگشتیم، نماز خواندیم و شام خوردیم. حالم بدتر شد. ساعت ۹ شب، گفتم می‌روم استراحت کنم. بچه‌ها در پذیرایی بودند. صدای خنده‌هایشان می‌آمد. حاج آقا با آن‌ها بازی می‌کرد. آخرین چیزی که یادم هست، صدای شادی بچه‌ها بود...
محاسن آشنا در میان خاکستر
ناگهان با صدای مهیب، از خواب پریدم. صدایی مثل رعد و برق و انفجار، دنیا را لرزاند. ساختمان شروع به ریزش کرد. دیوارها پیچید و تخت خواب، مثل برگ کاغذ، به هوا بلند شد. خودم را در گوشه‌ای از اتاق یافتم، زیر آوار. سکوت مرگباری همه‌جا را گرفته بود. پنجره‌ها شکسته بود. وقتی از پنجره نگاه کردم، فهمیدم ساختمان ۱۴ طبقه، فرو ریخته است. طبقه‌ی ما که طبقه نهم، روی زمین بود و همه جا ویران شده بود. از پنجره بیرون آمدم. فریاد زدم احد! محدثه! محمدرضا! اما هیچ پاسخی نبود. پذیرایی و تراس، ناپدید شده بود. همسایه‌ها می‌گفتند: اسرائیل زده!
ساعت ۳:۳۰ بامداد بود. نیروهای امداد آمدند؛ اما دیگر دیر شده بود. بعد از ۹ ساعت، بدن حاج آقا را پیدا کردند. در پزشکی قانونی، پیکرها را نشانم دادند. وقتی پیکر حاج آقا را دیدم، به یاد سخن حضرت زینب(س) افتادم: تو برادر منی. گفتم: تو عزیز منی، احد منی. بدنش کامل سوخته بود. صورتش شناخته نمی‌شد، ولی خط محاسنش را شناختم. همان تکه‌ای که همیشه به آن نگاه می‌کردم. بچه‌ها را ندیدم. برادرم آهسته در گوشم گفت: بگذار تصویرشان همان‌طور که بود، همان‌طور که هست، در آینه‌ی ذهنت جاری بماند و من را از دیدن پیکرهای بی‌جانشان بازداشت.
هنوز رفتن او را باور نکردم
به سبب ارادتی که به حاج‌آقا داشتم، همواره برای ایشان دعا می‌کردم. از جمله دعاهایی که بسیار بر زبانم جاری می‌شد، این آیه مبارک بود: رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ. دو هفته پیش از شهادت آن عزیز، یکی از دوستانم نقل کرد که همسر یکی از شهدای مدافع حرم به محضر حضرت آقا عرض کرده بود: من این دعا را فراوان خواندم و همسرم به شهادت رسید. سپس با لبخندی گفته بودند که شاید بهتر باشد پس از این دعا بگویید: صد سال... صد و بیست سال. من این دعا را بسیار تکرار می‌کردم و همیشه به حاج‌آقا می‌گفتم: خدای متعال ان‌شاءالله از بهترین نعمت‌های بهشتی به شما عطا فرماید. ایشان به شوخی پاسخ می‌دادند: هنوز که در دنیای فانی هستیم، باید از مواهب آن بهره ببریم. آگاه نبودم که دعای زن برای همسرش چنان نزد پروردگار مقرّب است... و خداوند، دعای این بنده را به اجابت رساند. هنوز باورم نمی‌شود. اما می‌دانم آن‌ها زنده‌اند. گاهی فکر می‌کنم حاج آقا همانجا ایستاده و می‌گوید مواظب باش، کاری نکنی که شأن ما را زیر سؤال ببری. پس، گریه نمی‌کنم. آرام می‌نشینم و به یادشان، صبر می‌آموزم.
جامعه‌ای که سکوت کرد
اسرائیل به یک شهرک مسکونی حمله کرد، به خانه‌هایی پر از خانواده‌های بی‌گناه. اما دنیا سکوت کرد. همان دنیایی که برای یک درگیری کوچک، داد حقوق بشر سر می‌دهد، اما وقتی پای کودکان ما وسط می‌آید، چشم‌هایش را می‌بندد.