Hamshahri Online_ Soraya Roozbahani: Anxiety and fear filled the lives of Mohammad Hossein Vaezzadeh, Sarvenaz's father, and his wife, because the night before, Sarvonaz's house in the Aghdasiyeh neighborhood was targeted by a missile.
Vaezzadeh says: "Sarvonaz was also worried, because all the residents of the building had spent that night on the street. Therefore, the next morning, I called her several times to ask her to return to Sabzevar when the current situation calmed down, but she said she had important work to do at the company and would leave as soon as she could. That day, she went to the house of one of her friends on Sohrevardi Street. When they heard the sound of the missile, they wanted to escape from the house, but the rubble of the building did not allow them to do so and the roof collapsed on their heads. No matter how many times we called her, there was no result and no answer. Only a few minutes after the rubble fell, rescue forces found Sarvenaz. Hours later, one of her friends called and informed us of her martyrdom. Sarvonaz's body was transferred to the forensic medicine and after completing the legal procedures, Sarvenaz came to Sabzevar; a city that was her home, but not for a reunion; but for a final farewell."

She called us 20 times a day
Her father speaks of the deep emotional relationship between himself, his wife and Sarvonaz; a relationship and affection that went beyond the usual parent-child relationship and now Sarvonaz's absence has made life difficult for them: "Sarvonaz was my daughter, but not just a daughter, she was my soulmate; just like two old friends who don't hide anything from each other. She would call me maybe 20 times a day, 20 times to her mother. She would describe everything from the most minor everyday issues to her great career successes with passion and joy.
Sarvonaz was a person of consultation, dialogue and empathy. Her joy and sorrow was to create her own path in life. She loved independence; motivated and determined. Sarvonaz was half of my heart. All her memories are sweet. She had her own mischief. We jokingly called her "Sarvi". But now her mother is in Tehran and she is not in a good mood. Now the same voices she used to send us bring back the melodious echo of Sarvi's voice to us. We are just living and breathing with the love of our other child."

A successful young role model
She moved to Tehran at the age of 18 after being accepted to university and lived in this city for nearly 13 years. The martyrs's father says about Sarvi's personality traits: "Her exemplary self-confidence made her a successful young role model among her classmates and professors at North Tehran Azad University and later in her workplace. She had a strong and effective presence in every group she entered. Her work interactions were precise and professional. She established warm but purposeful human relationships with colleagues, managers and even customers. "She had a bright future for himself. However, she never dreamed of emigrating abroad. She would say, 'Iran has color for me; I breathe here.' We had hoped to see her in a wedding dress one day, but it didn't happen. She died in a white dress, not a wedding dress."

همشهری آنلاین_ ثریا روزبهانی : اضطراب و ترس ‌بندبند وجود محمدحسین واعظ‌زاده، پدر سروناز، و همسرش را پرکرده بود؛ چراکه شب پیش حوالی منزل سروناز در محله اقدسیه هدف اصابت موشک قرار گرفت.
واعظ‌زاده می‌گوید: «سروناز هم نگران بود؛ چون همه ساکنان ساختمان آن شب را در خیابان گذرانده بودند. به همین خاطر صبح روز بعد، با او تماس‌های متعددی گرفتم تا آرام شدن شرایط فعلی به سبزوار برگردد، اما گفت کار مهمی در شرکت دارد و آن را که انجام دهد، راهی می‌شود. آن روز به منزل یکی از دوستانش در خیابان سهرودی رفت. زمانی که صدای موشک را شنیدند، می‌خواستند از خانه فرار کنند، اما آوار شدن ساختمان به آنها مجال نداد و سقف بر سرشان فرو ریخت. هرچه با او تماس می‌گرفتیم بی‌نتیجه و بدون پاسخ بود. تنها چند دقیقه پس از ریزش آوار، نیروهای امدادی سروناز را پیدا کردند. ساعاتی بعد، یکی از دوستانش تماس گرفت و خبر شهادتش را به ما اطلاع داد. پیکر سروناز به پزشکی قانونی منتقل شد و پس از انجام مراحل قانونی، سروناز به سبزوار آمد؛ شهری که خانه‌اش بود، اما نه برای تجدید دیدار؛ بلکه برای وداع آخر.»

روزی ۲۰ بار به ما زنگ می زد
پدرش از رابطه عاطفی عمیق میان خود، همسرش و سروناز می‌گوید؛ رابطه‌ و علاقه ای که فراتر از مناسبات مرسوم پدر و مادر و فرزند بود و اکنون نبود سروناز زندگی را برای آنها سخت کرده است: «سروناز دخترم بود، اما نه فقط دختر، رفیق جانم بود؛ درست مثل دو دوست قدیمی که هیچ حرفی را از هم پنهان نمی‌کنند. هر روز شاید ۲۰ بار به من زنگ می‌زد، ۲۰ بار به مادرش. از جزئی‌ترین مسائل روزمره تا موفقیت‌های بزرگ کاری‌اش را با شور و شعف تعریف می‌کرد.
سروناز اهل مشورت، گفت‌وگو و همدلی بود. هم و غمش این بود که خودش مسیر زندگی‌اش را بسازد. عاشق استقلال بود؛ با انگیزه و مصمم. سروناز، نیمی از قلبم بود. تمام خاطراتش شیرین‌اند. شیطنت‌های خاص خودش را داشت. ما به شوخی او را "سَروی" صدا می‌زدیم. اما حالا مادرش تهران است و حال روحی خوبی ندارد. اکنون همان ویس‌هایی که برایمان می‌فرستاد، طنین خوش‌آواز صدای سروی را برایمان زنده می‌کند. ما فقط زنده‌ایم و به عشق فرزند دیگرمان نفس می‌کشیم.»

الگوی جوان موفق
او از ۱۸ سالگی و بعد از قبول شدن در دانشگاه، به تهران نقل مکان کرد و نزدیک به ۱۳ سال در این شهر سکونت داشت. پدر شهید در مورد ویژگی‌های شخصیتی سروناز می‌گوید: «اعتماد به نفس مثال‌زدنی‌اش، او را در میان هم‌گروهی‌ها و استادان دانشگاه آزاد تهران شمال و بعد از آن در محیط کارش به الگوی جوانی موفق بدل کرده بود. در هر مجموعه‌ای که وارد می‌شد، حضوری پررنگ و مؤثر داشت. تعامل‌های کاری‌اش دقیق و حرفه‌ای بود. با همکاران، مدیران و حتی مشتریان، روابط انسانی و گرم اما هدفمند برقرار می‌کرد. آینده روشنی برای خودش ترسیم کرده بود. بااین‌حال، هیچ‌گاه خیال مهاجرت به خارج از کشور را در سر نپروراند. او می‌گفت: ایران برایم رنگ دارد؛ اینجا نفس می‌کشم. آرزو داشتیم روزی او را در لباس عروسی ببینیم، اما نشد. با لباس سفید شهادت رفت، نه لباس عروسی.»