Tehran- IRNA- One of the martyrs of the war imposed by the Zionist regime on our country was an 8-year-old girl who was active in gymnastics. Tara Hajimiri dreamed of becoming a great hero and for all people to know her; but this dream of hers came true in a different way by the oppressors of the time; Tara was martyred.
According to IRNA, 42 athletes were martyred in the Zionist regime’s attack on our country, among whom is the name of a gymnast girl. Tara Hajimiri lost her life and was martyred along with her parents in a missile attack on the Orchid Tower in Tehran on June 14, 1404.
Tara dreamed of flying; a girl who saw gymnastics not only as a sport, but also as a way to gain honor. Every time she stepped on the mat, her eyes would shine; so passionate and hopeful, as if she imagined herself on the world stage. Tara wished that all of Iran would know her; that she would shine, that she would become a hero; but in the Zionist regime's attack, Tara passed away, leaving people in mourning.
The sound of her laughter is no longer heard; but her name has become immortal in people's memories. In this endless sorrow, the heartbreaking song "Lala Kon Dokhtar..." sung by Alireza Zand Vakili flows through the minds: "I had told the butterfly of the adjectives; that I am a candle! I do not want to be silent... Bird, nest on my tree! Now is not the time for me to forget..."
And what a burning pain is more burning than Tara's absence. Tara is no more; the girl who dreamed of being seen and who is now in the hearts of millions of Iranians. Her handwritten note to her coach says it all. "I am Tara Haji Miri. I am active in gymnastics and I plan to be successful in sports and win many medals as an Iranian girl for myself, my family and my country. God willing....
Our little hero, you are gone but a light from you remains that will not be extinguished. You finally took your innocence and rested in the dust... Lullaby, beautiful Shabnam girl...
Your uncle's house is hosting those who shed tears at your passing to comfort the hearts of those who have passed away. In a corner of the house, your clothes are hanging, and it is so painful to watch. In another corner, there is a picture of you and your parents taking the last pictures to remember them for the time of longing and how beautiful your innocent laughter is.
Your uncle is speechless; but he speaks in a voice that has been strained since he was looking for your body and your parents' bodies in the ruins of the house. He cries and says that he can no longer bear these scars. It speaks of your sweet words. That you said you wanted your image to be seen as a hero everywhere in the country.
The unworthy martyred your endless dreams that were pure and full of light; But you are not alone in the heavens. There you are in the eternal embrace of your father and mother, running and laughing like the day you ran in the Ekbatan stadium.
And now I wish there were some left for the days that never end and your emptiness brings life to its lips. I wish missiles and bombs were ashamed of your oppression. I wish there was no oppressor in the world who would take the life of an oppressed person and...

تهران- ایرنا- یکی از شهدای جنگ تحمیلی رژیم صهیونیستی به کشورمان دختری ۸ ساله بود که در ژیمناستیک فعالیت داشت. تارا حاجی‌میری آرزو داشت قهرمان بزرگی شود و همه مردم او را بشناسند؛ اما این رویای او توسط ظالمان زمانه به گونه‌ای دیگر حقیقت یافت؛ تارا شهید شد.
به گزارش ایرنا، در حمله رژیم صهیونیستی به کشورمان ۴۲ ورزشکار به شهادت رسیدند که در بین آنها نام دختری ژیمناست دیده می‌شود. تارا حاجی‌میری در بیست و سوم خرداد ۱۴۰۴ به همراه پدر و مادرش در حمله موشکی به برج ارکیده تهران جانش را از دست داد و شهید شد.
تارا رویای پرواز داشت؛ دختری که ژیمناستیک را نه فقط به‌ عنوان یک ورزش، بلکه به‌عنوان راهی برای کسب افتخار می‌دید. هر بار که روی تشک قدم می‌گذاشت، چشم‌هایش می‌درخشید؛ چنان پرشور و امیدوار، انگار خودش را روی سکوهای جهانی تصور می‌کرد. تارا آرزو داشت همه ایران او را بشناسند؛ بدرخشد، قهرمان شود؛ اما در حمله رژیم صهیونیستی، تارا از این دنیا رفت و مردمی را داغدار خودش کرد.
صدای خنده‌هایش دیگر شنیده نمی‌شود؛ اما در حافظه مردم نامش جاودانه شده است. در این غم بی‌انتها، ترانه‌ی جانسوز «لالا کن دختر...» با صدای علیرضا زند وکیلی در ذهن‌ها جاری می‌شود: «به پروانه صفت ها گفته بودم؛ که شمعم! میلِ خاموشی من نیست… پرنده، رو درختم آشیون کن! حالا وقتِ فراموشیِ من، نیست…»
و چه داغی سوزان‌تر از نبود تارا. تارا دیگر نیست؛ دختری که آرزویش دیده شدن بود و حالا در دل میلیون‌ها ایرانی جا گرفته است. دست‌نوشته‌اش که برای مربی‌اش نوشته گویای همه چیز است. «من تارا حاجی میری هستم. در ژیمناستیک فعالیت دارم و تصمیم دارم در ورزش موفق باشم و مدال‌های زیادی را به عنوان یک دختر ایرانی برای خودم و خانواده‌ام و کشورم به دست بیاورم. به امید خدا ....»
قهرمان کوچک ما، رفتی اما نوری از تو ماند که خاموش نخواهد شد. تو در نهایت معصومیت پر کشیدی و در خاک آرمیدی... لالا کن دختر زیبای شبنم...
خانه عمویت برای تسلی دل بازماندگان، میزبان کسانی است که با رفتنت اشک ریختند. در گوشه‌ای از خانه لباس‌هایت را آویخته‌اند و چه دردآور است تماشای آن. در گوشه‌ای دیگر تصویری از توست که همراه با پدر و مادرت، آخرین تصاویر را ثبت‌ می‌کنید تا به یادگار بمانند برای وقت دلتنگی‌ها و چه زیباست آن خنده معصومانه‌ات.
عمویت نای حرف زدن ندارد؛ اما با صدایی گرفته از زمانی می‌گوید که در خرابه‌های خانه‌ به دنبال پیکر تو و پدر و مادرت بود. می‌گرید و می‌گوید دیگر تحمل این داغ‌ها را ندارد. از شیرین‌زبانی‌هایت می‌گوید. اینکه گفته بودی دوست داری تصویرت به عنوان یک قهرمان در همه جای کشور دیده شود.
بی‌صفت‌ها رویاهای بی‌پایانت را که پاک بودند و پر از نور، شهید کردند؛ اما تو در آسمان‌ها تنها نیستی. آنجا هم در آغوش همیشگی بابا و مامان هستی و می‌دوی و می‌خندی مثل همان روزی که در ورزشگاه اکباتان می‌دویدی.
و حالا ای کاش‌هایی مانده برای روزهایی که تمامی ندارند و جای خالی‌ات جان را به لب می‌آورد. ای کاش موشک و بمب شرم می‌کردند از مظلومیت‌ات. ای کاش ظالمی در دنیا نبود که جان مظلومی گرفته شود و ....