ISNA/East Azerbaijan The city was roaring and the enemy had attacked again, our little pilot was playing in the alley. He was afraid in the first days; but a few days later he said, "Mom, I'm not afraid anymore, because I want to be a pilot too." But what did he know, a more glorious fate than a pilot would befall him, the martyr Alisan Jabbari, a small soldier and a sacrifice for the system, so that the world would once again watch the Zionist regime's infanticide.
Now, seven-year-old Alisan is left with bloody clothes in her mother's arms, and a heart full of blood for the mother who beats with the memory of her child's last smiles, and the mother, who has been injured, says that Alisan was not guilty.

This time, the Fatima al-Zahra Mosque in Tabriz's Eram town is hosting a mourning ceremony for a small martyr, and the walls and doors are filled with announcements and banners whose childlike innocence makes every passerby hesitate. Passersby, both familiar and strangers, stare at Alisan's photo for a few minutes, entering the mosque with teary eyes, hoping to bring some small relief to the hearts of their parents. Many of the guests who have come to offer condolences are complete strangers, but the scar that the enemy has left on the hearts of Iran and Iranians with its crime and infanticide has increased their unity and empathy.
In front of the mosque, one person is distributing syrup and water, while the other is guiding the guests. Everyone has left a complete stone for the little martyr who should have been sitting behind a first-grade bench a few mornings ago, but seven years of innocence were buried under the ground with the enemy's blind anger.
The mother sits down to talk with complete dignity, her nose cut off and her chin bandaged. Perhaps one of the most difficult moments for a reporter and interviewer is to ask a mother whose child was martyred right in front of her eyes and in her arms to describe the incident.

“Fateme Rashtbar, the mother of martyr Alisan Jabbari,” like all Iranian mothers, is a symbol of patience, sacrifice, and resistance, and she talks about Alisan’s unprotected embrace and about the time when our seven-year-old martyr, unaware of the dirty world of the enemy, was playing when the attack began and Alisan was hit in the head. The mother says, “As soon as I bent down to hug her, I was wounded myself and took the child into the yard. We both rolled in blood and he died in my arms.”
He wanted to become a pilot and was interested in jobs like this. He thought of big dreams and I think he achieved his dream and became a martyr in the path of religion and Islam. What greater mission could there be? The blood of these martyrs should not remain on the earth and the criminal Israel must be destroyed and erased from the world. Little children are not guilty.
He was in a hurry to grow up and life made him grow up to the point of martyrdom. He kept saying, "Mom, when will I grow up and turn 20?" I had registered him in the first grade and bought him school supplies and we were going to get his uniform and that's what happened.
Alisan never misbehaved or upset me. He was innocent in the truest sense of the word and left innocent, covered in blood. His preschool teacher also came to the ceremony and shed tears in our sorrow and admitted that my child was calm and obedient in class.
In the midst of these conversations, all our acquaintances have gathered around us and are proudly shedding tears for the little soldier, and no one is scattered, and each one wants to have a share in comforting this family.
The grandmothers are sitting next to Ms. Rashtbar and talking about Alisan's sweet words and tricks. They all agree that Alisan is like Hazrat Ali Asghar and the little martyrs of Karbala, a martyr for Islam and the protection of religion, and they all have a common wish: Death to Israel.

End of message

ایسنا/آذربایجان شرقی شهر داشت می‌غرید و دشمن دوباره خصمانه حمله کرده بود، خلبان کوچک ما داشت توی کوچه بازی می‌کرد. روزهای اول می‌ترسید؛ اما چند روزی بود که می‌گفت مامان دیگه نمی‌ترسم، چون منم می‌خوام خلبان شم. اما چه می‌دانست، سرنوشتی پرافتخارتر از خلبانی برایش رقم خواهد خورد، شهید علیسان جباری، سرباز کوچک و فدایی نظام شد تا جهان بار دیگر کودک‌کشی رژیم صهیونیستی را به تماشا بنشیند.
حالا دیگر از علیسان هفت ساله، لباس‌هایی خونین در آغوش مادر مانده است و دلی پر خون برای مادر که با یاد آخرین لبخندهای فرزندش می‌تپد و مادر که مصدوم شده است، می‌گوید علیسان گناهی نداشت.

مسجد حضرت فاطمه‌الزهرا شهرک ارم تبریز، اینبار، میزبان مراسم سوگواری شهیدی کوچک است و در و دیوار با اعلامیه‌ها و بنرهایی پر شده که معصومیت کودکانه تصویر، هر رهگذری را به تعلل وا می‌دارد، رهگذران از آشنا و غریبه، چند دقیقه‌ای به عکس علیسان، خیره شده با چشمانی تر وارد مسجد می‌شوند تا بلکه تسکینی هر چند کوچک بر دل پدر و مادر باشند. بسیاری از مهمان‌ها که برای عرض تسلیت آمده‌اند، هفت پشت غریبه‌اند، اما داغی که دشمن با جنایت و کودک‌کشی بر دل ایران و ایرانی گذاشته، وحدت و همدلی میانشان را بیشتر کرده است.
جلوی مسجد، یکی دارد شربت و آب پخش می‌کند و دیگری مهمان‌ها را راهنمایی می‌کند. همه سنگ تمام گذاشته‌اند برای شهید کوچکی که چند صباح دیگر باید پشت نیمکت کلاس اول می‌نشست، اما هفت سال معصومیت با خشمی کورکورانه از سمت دشمن، زیر خاک مدفون شد.
مادر با نجابت تمام و در حالی که نایی برایش نمانده و چانه‌اش باندپیچی شده، به گفت‌وگو می‌نشیند. شاید یکی از سخت‌ترین لحظه‌ها برای خبرنگار و مصاحبه‌کننده همین باشد که از مادری که فرزندش درست مقابل چشمانش و در آغوشش به شهادت رسیده، بخواهی تا واقعه را شرح دهد.

«فاطمه رشتبر، مادر شهید علیسان جباری»، مانند تمام مادران ایرانی، نمادی از صبر، ایثار و مقاومت است و از آغوشی بی‌ علیسان می‌گوید و از آن عصری که شهید هفت ساله ما بی‌خبر از دنیای کثیف دشمن، داشت بازی می‌کرد که حمله شروع شد و علیسان از ناحیه سر مورد اصابت قرار گرفت. مادر می‌گوید، همین که خم شدم بغلش کنم خودم هم زخمی شدم و بچه را داخل حیاط بردم، هر دو در خون غلتیدیم و در آغوش خودم جان داد.
دوست داشت خلبان شود و به شغل‌های این چنینی علاقه‌مند بود. به رویاهای بزرگی فکر می‌کرد و به نظرم به رویاش رسید و در راه دین و اسلام، شهید شد. چه رسالتی بزرگ‌تر از این؟. خون این شهیدان نباید بر روی زمین بماند و اسرائیل جنایتکار باید نابود و از روزگار، محو شود. بچه‌های کوچک گناهی ندارند.
برای بزرگ شدن عجله داشت و روزگار، چنان بزرگش کرد که به درجه شهادت رسید. مدام می‌گفت مامان من کی بزرگ می‌شم و ۲۰ ساله‌م می‌شه؟ در کلاس اول، ثبت نامش کرده بودم و لوازم التحریر مدرسه هم برایش خریده بودیم و قرار بود تا لباس فرمش را بگیریم که اینطور شد.
علیسان هیچ وقت شیطنت و یا من را ناراحت نکرد، به معنای واقعی کلمه، معصوم بود و معصوم رفت، غرق خون. معلم مهد پیش دبستانی‌اش هم به مراسم آمد و در غم ما اشک ریخت و اذعان کرد که بچه‌ی من، سر کلاس هم آرام و حرف گوش کن بود.
در بین همین گفت‌وگوها تمامی آشنایان دور ما جمع شده‌اند و با افتخار برای سرباز کوچک اشک می‌ریزند و کسی پراکنده نمی‌شود و هر یک می‌خواهند سهمی در تسکین این خانواده داشته باشند.
مادربزرگ‌ها بغل دست خانم رشتبر، نشسته‌اند و از شیرین زبانی‌ها و شیرین کاری‌های علیسان می‌گویند. آن‌ها به اتفاق، علیسان را همچون حضرت علی اصغر و شهدای کوچک کربلا، می‌دانند، شهیدی برای اسلام و محافظت از دین و جمله‌گی آرزویی مشترک دارند: مرگ بر اسرائیل. 




انتهای پیام