Javan Online: On Friday, June 13, at 3:30 a.m. local time in Tehran, the Israeli Prime Minister's hand was revealed to the world. He, who has repeatedly hidden behind his empty slogans and with the false claim that civilians and residential areas are not the target of his and his politicians' attacks, launched a military invasion of Iranian soil while the target of this regime's first air raid on the residential area of Narmak in the capital was the home of Dr. Ali Bakui-Ketrimi. Following this blatant attack, our country's nuclear scientist and all his family members (his wife and two children named Yasmin and Armin) were martyred. Ali Bakui was not a nobleman. He had not attended a single day of private class. He was a farmer's child and in a simple home and a simple family, he dreamed of sacrificing himself for Iran. He always cared about his siblings and was compassionate. Just a month ago, when they last met, he advised them to live a decent life, and now that he has burned each one of them to the core with his lifestyle and the way he died, he has given each one of them a sense of pride. The martyrdom of Dr. Ali Bakuei and his family in the Zionist regime's terrorist attack was not only a loss for the country, but also a reminder of the enemy's hostility to Iran's progress. We have before us a story of his life that is a combination of science, ethics, and service to the homeland, and a model for future generations. University cannot provide you with bread and water. Ali Bakuei Ketrimi was born on January 17, 1974. His family of 12 was born in the village of Ketrim, a part of the Dodangeh district of Sari city. As a child, Ali Bakuei completed his primary education in the village where he was born and attended middle school in the village of Kandelak. According to his classmates and those who knew him, he was such a smart student that many teachers would come to him for years to come. Unlike his peers who spent their free time having fun, he was busy studying scientific and textbooks. His father, a hardworking farmer, remembered him as a well-mannered and helpful son who even participated in agricultural work. Like Mullah Musa, Bakui had become a role model for many students in the village. At school, teachers used him as an example to motivate others and instill a sense of competition in them. Teachers always praised his intelligence and congratulated his father on Ali's bright future. For Hajj Mohammad Ali, Ali's account was different from the rest. This child kept his late father's name and legacy alive. His father, Mullah Musa Bakui, was the owner and teacher of a school before 1969, when the villages had much fewer facilities than today. During the 38 years he kept it running, he educated over 300 people from nearby and far-flung villages, and 13 of his father's students became clergymen. His mother, Zahrakhatun, who shared his father's beliefs, cleaned the shoes of his father's students, which were made of sheep's wool and called "shereh," during those difficult times when the surrounding villages did not have proper roads, so that they would not become more muddy and heavy on the way back and would reach their homes without any trouble. Haj Mohammad Ali had also become literate under his father, and for this reason he remembered well how much he valued and cared for knowledge and literacy. Now that he saw Ali eagerly pursuing his studies and learning, his father's memories came back to him and he thanked God that Ali had made him white. Ali Bakui studied mathematics and physics in high school. When he graduated from high school in 1984, the war was still going on. The future was uncertain and many tried to dissuade him from pursuing a university education. He often heard the phrase "university is not bread and water." They encouraged him to open a shop in the heart of the market and earn money quickly, but it was difficult for him to part with pen and paper. Nuclear physics was the lifeblood of his veins. Eventually, he took the entrance exam and studied applied physics at Amir Kabir University of Technology. Applied physics with a nuclear focus, which he completed in 1937. He had a thirst for discovering new things. His interest in energy, matter, particles, etc. was like an obsession; it was as if they were flowing through his veins. He leafed through specialized books with a strange enthusiasm. A bachelor's degree was not enough for him. He decided to pursue postgraduate studies and did just that. In 1934, he was one of the few young people who focused on nuclear physics and pursued the research path of this field. Later, he ended up in Moscow and completed his doctorate in nuclear physics and elementary particles. He was invited to stay there and continue his research with the facilities they provided. But Ali Bakuei wanted to return to Iran. He was counting down the minutes to return to Iran, and when he returned to Iran in 1934, no one knew what treasure he had returned to the embrace of his homeland. He was invited to teach. For Bakuei, teaching was not just about transferring knowledge, it was a responsibility. He considered himself responsible for making what he had acquired over the years available to others. He started at the Islamic Azad University of Qom, then went to Nowshahr, Noor, and Ardabil. He was known as a religious, moral and committed person to his family and homeland. His wife, who was his cousin's daughter, was described as a veiled, prayerful and highly respected woman. The couple lived a peaceful life and had two children. Dr. Bakui's wife, Mona Bakui, was his companion and helper during his difficult days. Wherever Ali went, she accompanied him without any objection. For Ali Bakui, moving meant nothing. He went wherever he was needed. His students and colleagues remember his years of teaching with a calm face and a deep gaze that could simplify complex concepts; someone who could revive the passion for studying physics in the hearts of others. Since 2012, he has been a faculty member at Tarbiat Modares University. Where his research in frontier areas of science, from supercapacitors to nanotechnology in the nuclear industry, was admirable. His projects in the field of nuclear medicine did not remain only in books and articles; many of them found real application in the field of public health and medicine. A scientist who was a boxer, Bakuei was also influential in social and sports affairs in addition to his scientific activities. His presence in the boxing community as a coach and referee showed his commitment to nurturing the younger generation and promoting moral values. Anonymously and without attracting attention, he worked for the success of the country, which made him an inspiring figure. His family and those around him remembered him as a well-mannered and helpful person, which had a profound cultural and moral impact on the society around him. Bakuei was an outstanding example of Iranian scientists who, with a commitment to science and homeland, took steps towards the advancement of Iran's nuclear technology. A review of Bakui's academic record shows that he was an expert in various sciences, including mechanics and a PhD in nuclear physics, and he never gave up sports, and boxing was his favorite sport. His neighbors and friends knew him only as an athlete and did not know about his scientific and elite degrees until after his martyrdom, and this has further inflamed their hearts. The martyr, who was both a scientist, athlete, and role model, was simple and sincere, and for this reason, many of his relatives and close neighbors did not know that he was an elite nuclear scientist and scientist who had been plotted to assassinate by the Zionist usurper regime's intelligence services for years. Bakui loved Iran and ultimately sacrificed himself for Iran. Ali was very humble. He went to the village every year to see his family. Many people in the village did not know that he had an important job. He always spoke instructive words and felt responsible for correcting the mistakes of those around him. Dr. Bakuei worked as Iran's scientific advisor and supervisor of Iranian students in Russia, Belarus, and Central Asia, and played a role in expanding Iran's scientific relations with these countries. Dr. Bakuei was the only Iranian to hold the highest medal of the Belarusian National Academy of Sciences and received a plaque of appreciation from the Russian State Duma for expanding Iran-Russia scientific relations. Ali Bakuei had two children, Yasmin and Armin. Yasmin was born in Tehran in 2002. She was an elite senior student at Sharif University and was martyred in the Israeli attack on Tehran, along with her parents and brother Armin, who was no older than 16 and an elite student in the experimental sciences. A daughter of the father's kind, Dr. Bakuei's children loved science and knowledge, just like their father. Yasmin was an active and exemplary student who pursued science with all her heart. She was a second-year master's student in computer engineering and was about to defend her thesis. Her project on the Internet of Things (IoT) and optimizing the use of devices connected to this technology was completed, and she was seriously writing her thesis to graduate in the summer of 1404. She was one of the very good students, scientifically diligent and morally impeccable. No one had even the slightest resentment towards her. She was present in the laboratory every day, working diligently on her project, and dreaming of serving her country. She was not employed and had dedicated all her time to her studies and research. What made Yasmin immortal in the minds of her friends and professors was not only her scientific talent, but also her calm and composed personality. A gentle smile was always visible on her face, and this smile and calmness were known as Yasmin's signature among her classmates. She was known by everyone for her poise and politeness. He was quiet and did not even talk about his family, including his father, who was a nuclear scientist. He preferred to be known by his work and behavior, not by relying on his father's name. When Being a Scientist Is a Crime This military aggression occurred at a time when the civilian residents of the 7th and 8th squares of Narmak were asleep, as were the family members of our country's nuclear scientist, Dr. Ali Bakui. Bakui, who had been retired for a few months, worked as a mechanics instructor. He did not make bombs and was more concerned with the simpler lives of people than anything else. On the day he was targeted for assassination, he was sleeping in the back alleys of the capital, at home, next to his family members. His research on supercapacitors and nanotechnology opened up new horizons in industry and medicine. He was one of those scientists who did not accept classical boundaries. For him, all parts of the world were interconnected; energy, the human body, the future, and morality. He was the result of thousands of hours of study, experience, research, writing, and teaching. He was a father, a husband, a teacher, and above all, a patriot who gave his life for Iran at the age of 51. But in Israel's eyes, Ali Bakuei was not only guilty of the knowledge he had and used it for the benefit of the people to have a better life, but also had to be eliminated as a key figure in this progress. Narmak, the color of blood Ali Bakuei lived in a building that had five floors and 10 units. In the brutal attack of the usurping Zionist regime and the missile hitting this apartment, the fourth and fifth floors were completely destroyed, and the explosion caused a hole in the floors. The building that was attacked by the usurping regime was residential and its residents were ordinary people. This building was not an organization in any way and belonged to ordinary people. Bakui was martyred along with all his family members. As a result of the explosion on Friday morning, many buildings in the area collapsed or became uninhabitable, many people were buried in their homes, and several innocent men, women, and children, like the Bakui family, were martyred. As the news of the enemy attack spread, the names of the martyrs of this cowardly aggression began to be spoken about. But still, no one knew why the building on Narmak Street was targeted. Gradually, more names were passed around, but still nothing was clear. Ali Bakui's name was released later than the others. Rescue and fire brigade forces quickly went to the scene of the incident to perhaps pull someone out alive from under the rubble, but the condition of the building was so terrible that it diminished hopes. The neighbors said that a boxer lived on the top floor when a bomb hit his house. But a few hours later, it was revealed that the boxer was none other than nuclear scientist Ali Bakui Ketrimi. His mother sang him a lullaby On the morning of Friday, June 30, 1404, the people of Sari came to welcome him along with Ali's family and relatives. They proudly carried the coffins on their shoulders and respectfully took them to the tomb of Molla Majd al-Din. When the funeral was over and all four martyrs were buried, the people gradually dispersed. Ali's mother was sitting here mourning her four corners; she sang a lullaby not only for her son but also for her daughter-in-law, for 16-year-old Armin, and for the missing Yasmin. Here, all the members of the family of our country's nuclear scientist were buried in their homeland.

جوان آنلاین: جمعه ۲۳ خردادماه ساعت ۳ و ۳۰ دقیقه بامداد به وقت محلی تهران، دست نخست‌وزیر اسرائیل برای جهان رو شد. او که بار‌ها پشت شعار‌های پوشالی خود مخفی شده و با این ادعای دروغین که غیرنظامیان و مناطق مسکونی هدف حمله‌های او و سیاستمدارانش نیستند، هجوم نظامی به خاک ایران را در حالی آغاز کرد که هدف اولین تجاوز هوایی این رژیم به منطقه مسکونی نارمک پایتخت، منزل دکتر علی باکویی‌کتریمی بود. در پی همین تجاوز آشکار، دانشمند هسته‌ای کشورمان و تمام اعضای خانواده او (همسرو دو فرزندش به نام‌های یاسمین و آرمین) به شهادت رسیدند. علی باکویی آقازاده نبود. یک روز کلاس خصوصی نرفته بود. بچه‌کشاورز بود و در یک خانه ساده و یک خانواده ساده‌زیست رویای فدا شدن برای ایران را در سر می‌پروراند. همیشه هوای خواهر و برادر‌ها را داشت و دلسوز بود. همین یک ماه پیش که آخرین دیدارشان بود، آنها را به داشتن یک زندگی آبرومند سفارش کرد و حالا که با سبک زندگی و با نحوه از دنیا رفتنش تا مغز استخوان تک‌تک آنها را سوزانده، احساس افتخار را به تک‌تک‌شان هدیه داده است. شهادت دکتر علی باکویی و خانواده‌اش در حمله تروریستی رژیم صهیونیستی نه‌تنها ضایعه‌ای برای کشور، بلکه یادآوری دشمنی با پیشرفت ایران بود. روایتی از زندگی اورا که ترکیبی از علم، اخلاق و خدمت به وطن و الگویی برای نسل‌های آینده است پیش رو داریم.
دانشگاه برایت نان و آب نمی‌شود
علی باکویی کتریمی، متولد ۲۷ دی ماه سال ۱۳۵۳ بود. زادگاه خانواده ۱۲ نفره‌شان روستای کتریم از توابع بخش دودانگه شهرستان ساری بود. علی باکویی در کودکی، مقطع تحصیلی ابتدایی را در روستای محل تولدش گذراند و مقطع راهنمایی را در روستای کندِلَک خواند. این‌طور که همکلاسی‌ها و کسانی که او را می‌شناختند، می‌گویند، به‌قدری دانش‌آموز باهوشی بود که بسیاری از معلم‌ها تا سال‌ها بعد سراغش را می‌گرفتند. بر خلاف همسالانش که اوقات فراغت را به تفریح می‌گذراندند، او مشغول مطالعه کتب علمی و درسی بود. پدرش کشاورزی زحمتکش، از او به‌عنوان فرزندی خوش‌اخلاق و کمک‌حال خانواده یاد می‌کرد که حتی در کار‌های کشاورزی نیز مشارکت داشت. 
مثل ملاموسی بود
باکویی برای بسیاری از دانش‌آموزان روستا به یک الگو تبدیل شده بود. در مدرسه، معلم‌ها برای اینکه به بقیه انگیزه بدهند و در آنها حس رقابت ایجاد کنند، او را مثال می‌زدند. معلم‌ها همیشه به هوش او احسنت و به پدرش برای آینده روشن علی تبریک می‌گفتند. برای حاج‌محمدعلی، حساب علی با بقیه سوا بود. این بچه نام پدر مرحومش و میراث او را زنده نگه داشت. پدرش ملاموسی باکویی، قبل از سال ۱۳۴۸ که روستا‌ها امکانات بسیار کمتری از امروز داشتند، صاحب و معلم یک مکتب‌خانه بود و در طول ۳۸ سالی که آنجا را سر پا نگه داشت، بالای ۳۰۰ نفر را از روستا‌های دور و نزدیک سواددار کرد و ۱۳ نفر از شاگردان پدرش لباس روحانیت پوشیدند. مادرش زهراخاتون هم که با پدر هم‌عقیده بود، در آن روزگار سخت که روستا‌های اطراف، جاده‌های درست و حسابی نداشتند، کفش‌های شاگردان پدر را که آن زمان از پشم گوسفند درست می‌شد و به آن «شِرِه» می‌گفتند، تمیز می‌کرد تا در مسیر برگشت، بیش از پیش گِلی و سنگین نشوند و بدون دردسر به خانه‌هایشان برسند. حاج‌محمدعلی هم پیش پدرش سواددار شده بود و برای همین خوب به خاطر داشت که چقدر به علم و سواد ارزش و اهمیت می‌داد. حالا که علی را می‌دید چطور مشتاقانه دنبال درس و یادگیری است، خاطرات پدر برایش زنده می‌شد و خدا را شکر می‌کرد که علی روسفیدش کرده است. 
علی باکویی در دبیرستان ریاضی فیزیک خواند. سال ۱۳۶۳ که از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد، جنگ هنوز هم ادامه داشت. آینده مبهم بود و خیلی‌ها تلاش می‌کردند تا او را از تحصیلات دانشگاهی منصرف کنند. او این جمله را زیاد می‌شنید که «دانشگاه آب و نان نمی‌شود». تشویقش می‌کردند تا توی دل بازار، مغازه بزند و زودتر به درآمد برسد، اما برای او جدایی از کاغذ و قلم، کار سختی بود. 
فیزیک هسته‌ای، خون رگ‌هایش بود
نهایتاً او در کنکور شرکت کرد و در دانشگاه صنعتی امیرکبیر، فیزیک کاربردی خواند. فیزیک کاربردی با گرایش هسته‌ای که در سال‌۱۳۷۰ آن را به اتمام رساند. برای کشف چیز‌های تازه عطش داشت. علاقه‌اش به انرژی، ماده، ذرات و... شبیه به وسواس بود؛ انگار که در رگ‌هایش جریان داشته باشند. با اشتیاق عجیبی کتاب‌های تخصصی را ورق می‌زد. کارشناسی برای او کافی نبود. تصمیم گرفت تحصیلات تکمیلی را پشت سر بگذارد و همین کار را هم کرد. 
سال‌۱۳۷۳ یکی از معدود جوانانی بود که با تمرکز بر فیزیک هسته‌ای، مسیر پژوهش این رشته را دنبال کرد. بعد هم سر از مسکو در‌آورد و دکترای فیزیک هسته‌ای و ذرات بنیادی را به پایان رساند. از او دعوت شد تا همانجا بماند و با امکاناتی که در اختیارش قرار می‌دهند، به پژوهش‌هایش ادامه دهد. اما علی باکویی دوست داشت به ایران برگردد. برای بازگشت به ایران لحظه‌شماری می‌کرد و وقتی هم در سال‌۱۳۸۳ به ایران بازگشت، هنوز کسی نمی‌دانست چه گنجی به آغوش وطن بازگشته است. از او برای تدریس دعوت شد. تدریس برای باکویی فقط انتقال دانش نبود، مسئولیت بود. او خود را مسئول می‌دانست تا آنچه را در گذر سال‌ها کسب کرده، در اختیار دیگران هم قرار دهد. از دانشگاه آزاد اسلامی قم شروع کرد، بعد به نوشهر، نور و اردبیل رفت. او به‌عنوان فردی متدین، بااخلاق و متعهد به خانواده و وطن شناخته می‌شد. همسر وی که دختر دایی‌اش بود، زنی محجبه، اهل نماز و بسیار محترم توصیف شده. این زوج، زندگی مسالمت‌آمیزی داشتند و صاحب دو فرزند شدند. مونا باکویی همسر دکتر باکویی، همراه و یار روز‌های سخت او بود. هر کجا علی می‌رفت، او هم بی‌هیچ اعتراضی همراهی‌اش می‌کرد. برای علی باکویی، جابه‌جایی معنا نداشت. هرکجا که نیاز بود، به همان‌جا می‌رفت. دانشجویان و همکارانش، سال‌های تدریس او را با چهره‌ای آرام و نگاهی ژرف که می‌تواند مفاهیم پیچیده را ساده کند، به خاطر می‌آورند؛ کسی که می‌تواند شوق فیزیک خواندن را در دل دیگران هم زنده کند. از سال‌۱۳۹۱، عضو هیئت علمی دانشگاه تربیت مدرس شد. جایی که پژوهش‌هایش در حوزه‌های مرزی علم، از ابرخازن‌ها گرفته تا فناوری نانو در صنعت هسته‌ای تحسین‌برانگیز بود. پروژه‌هایش در حوزه پزشکی هسته‌ای، تنها در کتاب‌ها و مقالات نمی‌ماند؛ بسیاری از آنها در حوزه سلامت عمومی و پزشکی، کاربرد واقعی پیدا می‌کردند. 
دانشمندی که بوکسور بود
باکویی در کنار فعالیت‌های علمی، در امور اجتماعی و ورزشی نیز تأثیرگذار بود. حضور او در جامعه بوکس به‌عنوان مربی و داور، نشان‌دهنده تعهدش به پرورش نسل جوان و ترویج ارزش‌های اخلاقی بود. با گمنامی و بدون جلب توجه، برای موفقیت کشور تلاش می‌کرد که این ویژگی از او چهره‌ای الهام‌بخش ساخت. خانواده و اطرافیانش از او به‌عنوان فردی خوش‌اخلاق و کمک‌حال یاد می‌کردند که این موضوع تأثیر فرهنگی و اخلاقی عمیقی بر جامعه اطرافش می‌گذاشت. باکویی، نمونه‌ای برجسته از دانشمندان ایرانی بود که با تعهد به علم و وطن، در راه پیشرفت فناوری هسته‌ای ایران گام برداشت. مرور کارنامه علمی باکویی نشان می‌دهد که او یک متخصص در علوم مختلف از جمله مکانیک و دکترای فیزیک هسته‌ای بود و در کنار آن هیچگاه از ورزش دست نکشید و بوکس، ورزش مورد علاقه‌اش بود. 
همسایگان و دوستانش او را فقط به‌عنوان یک ورزشکار می‌شناختند و تا پس از شهادت از درجات علمی و نخبگی وی اطلاعی نداشتند و این مسئله داغ دل آنان را نیز بیشتر کرده است. شهیدی که هم دانشمند، هم ورزشکار و هم اسوه بود، ساده و بی‌ریا بود و به همین واسطه خیلی از اقوام و همسایگان نزدیک هم نمی‌دانستند که او یک نخبه و دانشمند هسته‌ای است که از سال‌ها قبل سرویس‌های اطلاعاتی رژیم غاصب صهیونیستی برای ترور وی نقشه داشتند. شهید باکویی عاشق ایران بود و در نهایت هم فدای ایران شد. علی خیلی متواضع بود. هر سال برای دیدن خانواده به روستا می‌رفت. خیلی از مردم روستا نمی‌دانستند شغل مهمی دارد. همیشه حرف‌های آموزنده می‌زد و نسبت به تصحیح اشتباه اطرافیان احساس مسئولیت می‌کرد. دکتر باکویی به عنوان رایزن علمی ایران و سرپرست دانشجویان ایرانی در روسیه، بلاروس و آسیای میانه فعالیت می‌کرد و در گسترش روابط علمی ایران با این کشور‌ها نقش داشت. دکتر باکویی تنها ایرانی دارنده مدال عالی آکادمی ملی علوم بلاروس بود و لوح تقدیر از مجلس دومای روسیه به دلیل گسترش روابط علمی ایران و روسیه دریافت کرده بود. علی باکویی دو فرزند به نام‌های یاسمین و آرمین داشت. یاسمین، متولد ۱۳۸۱ در تهران بود. دانشجوی نخبه ارشد دانشگاه شریف بود و در حمله اسرائیل به تهران، همراه با پدر و مادر و برادرش آرمین که ۱۶ سال بیشتر نداشت و از دانش‌آموزان نخبه رشته علوم‌تجربی بود، به شهادت رسید. 
دختری از جنس پدر
بچه‌های دکتر باکویی، درست مثل پدرشان عاشق علم و دانش بودند. یاسمین دانشجوی فعال و نمونه‌ای بود که با تمام وجود دنبال فراگیری علم بود. دانشجوی سال دوم کارشناسی ارشد مهندسی کامپیوتر و در آستانه دفاع از پایان‌نامه‌اش بود. پروژه او در زمینه اینترنت اشیا (IOT) و بهینه‌سازی استفاده از دستگاه‌های متصل به این فناوری، کامل شده و او با جدیت در حال نگارش پایان‌نامه‌اش بود تا در تابستان ۱۴۰۴ فارغ‌التحصیل شود. جزو دانشجویان بسیار خوب بود و از نظر علمی تلاشگر و از نظر اخلاقی بی‌نظیر. هیچ‌کس حتی ذره‌ای دلخوری‌از او نداشت. 
هر روز در آزمایشگاه حضور داشت و با پشتکار روی پروژه‌اش کار می‌کرد و رویای خود را برای خدمت به کشورش می‌بافت. شاغل نبود و تمام وقتش را به تحصیل و پژوهش اختصاص داده بود. آنچه یاسمین را در ذهن دوستان و استادانش جاودانه ساخت، نه‌تنها استعداد علمی‌اش، بلکه شخصیت آرام و متین او بود. همیشه لبخند ملایمی در چهره‌اش نمایان بود و این لبخند و آرامش، به‌عنوان امضای یاسمین در میان همکلاسی‌هایش شناخته می‌شد. او از نظر متانت و ادب، زبانزد همه بود. کم‌حرف بود و حتی از خانواده خود، از جمله پدرش که دانشمند هسته‌ای بود، سخنی به میان نمی‌آورد. او ترجیح می‌داد با کار و رفتار خودش شناخته شود، نه با تکیه بر نام پدرش. 
وقتی دانشمند بودن جرم است
این تجاوز نظامی در ساعتی اتفاق افتاد که ساکنان غیرنظامی میدان هفتم و هشتم نارمک، همانند اعضای خانواده دانشمند هسته‌ای کشورمان، دکتر علی باکویی در خواب بودند. باکویی که چند ماهی از بازنشستگی‌اش می‌گذشت، به عنوان مدرس مکانیک فعالیت می‌کرد. او بمب نمی‌ساخت و بیش از هر چیز مشغول اندیشیدن به زندگی ساده‌تر آدم‌ها بود. روزی هم که هدف ترور قرار گرفت، در کوچه‌پس‌کوچه‌های پایتخت، در خانه و کنار اعضای خانواده‌اش خوابیده بود. 
پژوهش‌های او درباره ابرخازن‌ها و نانو فناوری، افق‌های تازه‌ای را در صنعت و پزشکی گشود. او از آن دسته دانشمندانی بود که مرز‌های کلاسیک را نمی‌پذیرفت. برایش همه اجزای جهان به هم مرتبط بود؛ انرژی، بدن انسان، آینده و اخلاق. او حاصل هزاران ساعت مطالعه، تجربه، پژوهش، نوشتن و تعلیم بود. او پدر بود، همسر بود، معلم بود و بالاتر از همه، وطن‌دوستی بود که جانش را در ۵۱ سالگی برای ایران داد. 
اما از نظر اسرائیل، علی باکویی به خاطر دانشی که داشت و از آن به نفع مردم استفاده می‌کرد تا زندگی بهتری داشته باشند، نه‌تنها گناهکار بود، بلکه به عنوان یک شخص کلیدی در این پیشرفت باید حذف می‌شد. 
نارمک، رنگ خون گرفت
علی باکویی در ساختمانی زندگی می‌کرد که پنج طبقه و دارای ۱۰ واحد بود. در حمله وحشیانه رژیم غاصب صهیونیستی و اصابت موشک به این آپارتمان، طبقات چهار و پنج کاملاً ویران شد و انفجار آن سبب ایجاد حفره در طبقات شد. ساختمانی که مورد حمله رژیم غاصب قرار گرفته بود، مسکونی بود و ساکنان آن افراد عادی بودند. این ساختمان به هیچ وجه سازمانی نبود و متعلق به مردم عادی بود. باکویی همراه تمام اعضای خانواده‌اش به شهادت رسید. در اثر انفجار بامداد جمعه، ساختمان‌های زیادی در منطقه فرو ریخت یا غیر قابل سکونت شد، افراد بسیاری خانه به دوش شدند و چند مرد و زن و کودک بی‌گناه همچون خانواده باکویی به شهادت رسیدند. خبر حمله دشمن که پیچید، کم‌کم اسامی شهدای این تجاوز ناجوانمردانه سر زبان‌ها افتاد. اما هنوز کسی نمی‌دانست ساختمان خیابان نارمک چرا هدف قرار گرفت. به‌مرور اسامی بیشتری دهان به دهان چرخید، اما باز هم چیزی روشن نبود. نام علی باکویی، دیرتر از بقیه منتشر شد. نیرو‌های امدادی و آتش‌نشانی، خیلی سریع به محل حادثه رفتند تا شاید بتوانند کسی را زنده از زیر آوار بیرون بیاورند، اما اوضاع ساختمان آن‌قدر وحشتناک بود که امید‌ها را کمرنگ می‌کرد. همسایه‌ها می‌گفتند یک ورزشکار بوکسور در طبقه بالایی زندگی می‌کرد که بمب به خانه‌اش برخورد کرده. اما چند ساعت بعد تازه معلوم شد که آن ورزشکار بوکسور، کسی نبود جز دانشمند هسته‌ای، علی باکویی کتریمی. 
مادر برایش لالایی می‌خواند
صبح روز جمعه ۳۰ خرداد ۱۴۰۴، مردم ساری همراه خانواده علی و اقوام‌شان به استقبال آمده بودند. تابوت‌ها را با افتخار روی دوش گرفته و تا آرامگاه ملامجدالدین با احترام تشییع کردند. تشییع که تمام شد و هر چهار شهید به خاک سپرده شدند، مردم کم‌کم متفرق شدند. مادر علی اینجا به عزای چهار جگرگوشه‌خود نشسته بود؛ نه‌فقط برای پسرش که برای عروسش، برای آرمین ۱۶ ساله و برای یاسمین بی‌نشانش هم لالایی می‌خواند. اینجا تمام اعضای خانواده دانشمند هسته‌ای کشورمان در سرزمین مادری به خاک سپرده شدند.