According to Mehr reporter, Mohammad Mehdi Haji Parvaneh, a teacher and editor of the Tavana Journalists Club, wrote on his personal page about his martyred student Amir Abbas Jafarabadi, who was martyred in the 12-day war of the Zionist regime's attacks: What happens when a person frantically searches through his phone's gallery and his story archive for a photo? Then he stares at the photo and his eyes get wet. He cries and his shoulders shake? In the photo. Here we are all posing and laughing at the camera. It is Ordibehesht 12, 1401. Teacher's Day. We had agreed with the sixth graders to enjoy Teacher's Day in our own style. We all wore sportswear. We tied our sneakers and went to the field. We chose four team leaders to lead the team. One of the team leaders was Amir Abbas. This boy with that red heart. He didn't like Persian. Why me? Much more than football. Everyone wanted to be on his team. He was the goal scorer. You saw him occasionally and he was always kind. With colorful eyes, a small stature, and a sharp tongue. But he had many friends and comrades. The last time I saw him was a few months ago at an event. In our hangout at Hosseiniyeh. I don't remember which event...

به گزارش خبرنگار مهر، محمدمهدی حاجی پروانه معلم و سردبیر باشگاه خبرنگاران توانا در صفحه شخصی‌اش درباره شاگرد شهیدش امیرعباس جعفرآبادی که در جنگ ۱۲ روزه حملات رژیم صهیونیستی شهید شده، نوشت: چی می‌شود که یک آدم، سراسیمه توی گالری گوشی‌اش و آرشیو استوری‌هایش بیفتد دنبال یک عکس؟ بعد زل بزند به عکس و چشم‌هایش خیس شود. زار بزند و شانه‌هایش تکان بخورد؟ بر عکس توی عکس. این‌جا همه ژست گرفته‌ایم و رو به دوربین، داریم می‌خندیم. ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۱ است. روز معلم. با بچه‌های کلاس ششم، قرار گذاشته بودیم که روز معلم را به سبک خودمان خوش بگذرانیم. همه، لباس ورزشی پوشیدیم. بند کتانی‌ها را محکم کردیم و رفتیم توی زمین. چهار تا سرگروه انتخاب کردیم که تیم بکشند. یکی از سرگروه‌ها امیرعباس بود. همین پسرک صاحب آن قلب قرمز. فارسی دوست نداشت. من را چرا. فوتبال را خیلی بیشتر. همه دوست داشتند توی تیمش باشند. آقای گل بود. گه‌گاهی می‌دیدنش و همیشه مهربان بود. با چشم‌های رنگی و جثه ریز و زبان تیز. اما دوست و رفیق زیاد داشت. آخرین بار، چندماه پیش توی یک مراسم دیدمش. توی حسینیه پاتوق‌مان. یادم نیست کدام مراسم…