Razavi News Agency - Azita Zakaa; At the beginning of the imposed war of eight years of holy defense, Ayatollah Noor Mohammad Nazari took his wife's hand and went to Mashhad-al-Reza (AS) to live together and study seminary courses near the Imam.
The result of his life together with Fatima Shekari was four children named Zahra, Zainab, Mohammad Mahdi and Hussein. Zahra followed in her mother's footsteps and started teaching women the Quran and memorizing the Word of Revelation, and Mohammad Mahdi, like his father, became a clergyman.
Ayatollah Noor Mohammad Nazari and Fatima Shekari adopted a good approach to raising their children that led to their good fate and led to their martyrdom in the brutal attacks of the hated Zionist regime.
Today was the day of the funeral and burial of Zahra and Mohammad Mehdi Nazari, along with several other martyrs of the Zionist attacks, and the holy bodies of these siblings rested in the Martyrs' Plot of Khajeh Rabi.
Razavi News Agency had the opportunity to interview the mother of the martyrs of Nazari and briefly portray the 40-year life of Zahra Khanum Shahideh, which you can read in detail below.

Surely the martyrdom of two children is difficult for a mother!?
Yes, it is. I have four children, and all members of our six-member family depend on me and love each other very much, and the reason for my statement was the presence of the whole family in Tehran for the treatment of my husband's heart.

How wonderful...
You may not believe that my two daughters and two sons had a very good sibling relationship, and this is what caused them to be martyred together.

So it must be said that Ms Zahra and Mr Mohammad Mehdi re-imagined the love of a sibling in history...
Zahra was born in 1363 and Mohammad Mehdi was born in 1370. They were my eldest daughter and son who were martyred in that Zionist attack. Although the age difference between these siblings was 7 years, they respected each other. Whenever we wanted to go somewhere, Mohammad Mehdi would not get in the car until his sisters got in, and he would not get in either, he would wait for them to get in first.

Did you go to Tehran to visit relatives?

No. The duration of my wife's treatment was not known, so we had not bought a return ticket, and to make our family comfortable, we rented an apartment on the second floor of a four-story building in Chitgar, Tehran. My hands had been hurting for a while. On Monday morning, 26 Khordad, along with Mohammad Mehdi, Hossein, and Zeinab, we went to the doctor for my hands. That same day, my son Mohammad Mehdi also managed to get a return ticket for the following week, 2 Tir month. We returned home at 3:30 PM. I told the children: Pack your things, we are going to our relatives’ house for this week. Not a minute after I said this, the explosion started. I took off my veil and went out of the house with my brother, my wife, and my son Hossein. From there, I hurriedly told the other children: Come on! They said: “You go, we will come too.”

At that moment, when there was a possibility of the building collapsing, what made them say: You go, we will come too?

Zahra cared a lot about her hijab, and at that moment, hijab was important to her. From the kitchen to the room, she goes after her tent, but Mohammad Mehdi and Zeinab are also waiting for her, so they don't have time, like me and their father, brother, and uncle, to leave the building on time.

And what happened next?
When we came out of the building, the last explosion occurred and all the residents of that building were thrown in different directions by the blast wave. The blood flowing from my head to my face, I felt like I was going to die and at that moment I said to God: I entrusted my children to you, but with the voice of my son and wife calling me, I realized that I was alive.

I was injured in several areas and my son Hussein was slightly injured and was hospitalized for a day. Zeinab also lost her memory a few days after that incident, and thank God she is better now.
Because of the deep emotional connection between me and my children, I was inspired that my eldest daughter and son were martyred, but everyone told me: they are healthy and hospitalized, and even when I got on the train and returned to Mashhad, no one told me anything; but my heart testified to their martyrdom.

Do you remember what Zahra Khanum was doing at that moment that it took time to remove her veil?

That day when we went to the doctor, Zahra had cooked bean pilaf for lunch and it was 3:30 in the afternoon when we were all gathered together, my husband and brother were having lunch, the rest of us did not feel like eating and Zahra was in the kitchen washing dishes.

According to Martyr Soleimani, to become a martyr, one must live a martyr's life. How did this statement of the Commander of Hearts manifest itself in Zahra Khanum?

Two behavioral characteristics were very prominent in Zahra, one of which was that her actions were only for God and hidden from the eyes of others; She was a Quran reciter and a Quran recitation and fluency teacher at the Razavi Holy Shrine, prison, and non-profit schools, but no one outside her family knew about it, and after her martyrdom, her relatives found out.
Her second characteristic was her humility, selflessness, and great kindness. There were two families in my husband's family, one of which was the mother of the family and the other the father of the deceased family. From these families, she had two young children. My daughter's only concern and sorrow was to make these orphans happy. She had promised the children that she would visit them every month and bring them gifts. Last month, before going to Tehran, she had bought gifts for the children, but she did not have the opportunity to bring the children gifts. Now, after recovering, I myself must fulfill the duty of my martyred daughter towards those orphans.

Many people do not want death other than martyrdom. Zahra Khanum had come with such a beautiful character. Should she say anything about martyrdom?
When I saw a strong and authoritative mother on TV talking about her martyr or martyrs, I couldn't imagine myself in her place and I would say: How easily she speaks. Mohammad Mehdi would say: "You should also prepare yourself. If there is a war one day, I will go and take Hussein with me." Zahra would say: "I will come too." Mohammad Mehdi would say: "You can come as long as your presence is needed." When Israel was constantly bombing Tehran and we watched on TV and cried, Mohammad Mehdi and Zahra only felt regret for their martyrdom, and in the end, they achieved their wish. I also became the mother of two martyrs, and now that I can talk about my martyred children, I have asked Hazrat Zainab (PBUH) for patience.

Finally, let me tell you how Zahra Khanum entered the Quran memorization and teaching program at the Holy Shrine of Imam Reza (AS). Zahra had a problem, and at that time, she was invited by the Holy Shrine to attend Quran classes. She was hesitant to go, because I myself taught Quran to women, so I recommended the sweet experience of spending time with the Quran and finding peace from the word of God to my daughter, and in this way, she began teaching and memorizing the Quran at the Holy Shrine of Imam Reza (AS) in 2012.

خبرگزاری رضوی - آزیتا ذکاء؛ آیت‌الله نورمحمد نظری اوایل جنگ تحمیلی هشت سال دفاع مقدس دست نوعروس خود را گرفته و برای زندگی مشترک راهی مشهدالرضا(ع) می‌شود و به تحصیل دروس حوزوی در مجاورت حضرت مشغول می‌‌گردد. 
حاصل زندگی مشترک او با فاطمه شکاری چهار فرزند به‌نام‌های زهرا، زینب، محمدمهدی و حسین می‌شود. زهرا جاپای مادر گذاشته و به آموزش قرآن بانوان و حفظ کلام‌وحی روی می‌آورد و محمدمهدی نیز به تاسی از پدر مفتخر به پوشش لباس روحانیت می‌گردد.
آیت‌الله نورمحمد نظری و فاطمه شکاری چه خوب رویه‌ای را برای تربیت فرزندان خود پیش گرفتند که موجب عاقبت‌بخیری آنها قرار گرفت و به شهادت آنها در حملات دژخیمانه رژیم منفور صهیونیستی انجامید.
امروز روز تشییع و تدفین زهرا و محمدمهدی نظری به همراه چند تن از شهدای دیگر حملات صهیونیستی بود که پیکر مطهر این خواهر و برادر در قطعه شهدای خواجه‌ربیع آرام گرفت.
فرصتی شد خبرگزاری رضوی با مادر شهیدان نظری گفت‌وگویی انجام دهد و مختصری از زندگی ۴۰ ساله زهرا خانم شهیده را به تصویر بکشد که مشروح آن را در ادامه می‌خوانید.



قطعا شهادت دو فرزند برای یک مادر سخت است!؟
بله همین‌طور است. من چهار فرزند دارم که همه اعضای خانواده شش نفره ما بهم وابسته بوده و همدیگر را خیلی دوست داریم و ادعای این حرفم نیز حضور همه خانواده در تهران برای معالجه قلب همسرم بود.

چه عالی...
شاید باورتان نشود که ۲ دختر و ۲ پسرم رابطه خواهر و برادری خیلی خوبی داشتند و همین امر هم موجب شهادت آنها در کنار یکدیگر شد.

پس باید گفت زهراخانم و آقامحمدمهدی عشق یک خواهر و برادر را مجدد در تاریخ به تصویر کشیدند...
زهرا متولد سال ۱۳۶۳ و محمدمهدی متولد سال ۱۳۷۰ بود. آنها دختر و پسر بزرگم بودند که در آن حمله صهیونیستی به شهادت رسیدند. با اینکه فاصله سنی این خواهر و برادر ۷ سال بود اما برای هم احترام قائل بودند. هر وقت می‌خواستیم جایی‌ برویم محمدمهدی تا خواهرانش سوار ماشین نمی‌شدند، او هم سوار نمی‌شد، منتظر می‌مانند ابتدا آنها سوار شوند.

تهران منزل اقوام رفته بودید؟
خیر. مدت زمان معالجه همسرم مشخص نبود، برای همین بلیط برگشت نگرفته بودیم و برای اینکه خانواده راحت باشیم آپارتمانی را در طبقه دوم یک ساختمان چهارطبقه در چیتگر تهران اجاره کردیم. مدتی بود دستانم درد می‌کرد که صبح روز دوشنبه ۲۶ خردادماه به همراه محمدمهدی، حسین و زینب برای دستانم، دکتر رفته بودیم و همان‌روز پسرم محمدمهدی نیز موفق شده بود، بلیط برگشت برای یک هفته بعد یعنی دوم تیرماه بگیرد، ساعت ۱۵:۳۰ به منزل برگشتیم، به بچه‌ها گفتم: وسایل‌تان را جمع کنید این یک هفته را منزل اقوام می‌رویم. از این حرفم دقایقی نگذشت که انفجار شروع شد، من چادرم را برداشته و به همراه برادرم، همسرم و پسرم حسین از در منزل بیرون آمدیم و از آنجا با شتاب به بقیه بچه‌ها گفتم: بیایید!، گفتند:‌ «شما بروید ما هم می‌آییم».

در آن لحظه که امکان فروریختن ساختمان وجود داشت، چه دلیلی موجب شد، آنها بگویند شما بروید ما هم می‌آییم؟
زهرا به حجابش خیلی اهمیت می‌داد و در آن لحظه هم حجاب، برایش مهم بود. از آشپزخانه به اتاق، دنبال چادرش می‌رود که محمدمهدی و زینب هم برای او منتظر شده، لذا فرصت نمی‌کنند، مثل من و پدر و برادر و دایی‌شان به موقع از ساختمان خارج شوند.



و بعد چه شد؟
از در ساختمان که بیرون آمدیم، انفجار آخر رخ داد و همه ساکنان آن ساختمان از موج انفجار هر کدام به سمتی پَرت شدیم، خونی که از سرم بر روی صورتم جاری بود، احساس کردم، رفتنی هستم و همان لحظه به خدا گفتم: بچه‌هایم را به خودت سپردم، اما با صدای پسرم و همسرم که من را صدا می‌زدند، فهمیدم زنده‌ام. 
من از چند ناحیه دچار آسیب شدم و پسرم حسین صدمه جزیی دیده و یک‌روز در بیمارستان بستری بود. زینب هم چند روزی بعد آن واقعه، حافظه خود را از دست داده بود و الحمدالله اکنون بهتر است.
بخاطر رابطه عاطفی عمیقی که بین من و بچه‌ها وجود داشت، بهم الهام شده بود دختر و پسر بزرگم شهید شدند ولی همه بهم می‌گفتند: سالم هستند و در بیمارستان بستری‌اند و حتی وقتی سوار قطار شده و به مشهد برگشتم، کسی به من چیزی نگفت؛ ولی دلم گواهی به شهادت آنها می‌داد.

به‌خاطر دارید زهرا خانم در آن لحظه مشغول چه‌ کاری بوده که برای برداشتن چادرش نیاز به زمان بود؟
آن روز که دکتر رفته بودیم زهرا برای ناهار لوبیا پلو پخته بود و ساعت سه‌ونیم عصر بود که هم دور هم جمع بودیم، همسرم و برادرم ناهار می‌خوردند، بقیه میل به غذا نداشتیم و زهرا هم در آشپزخانه مشغول شستن ظرف‌ بود.

طبق گفته شهید سلیمانی باید برای شهید شدن، شهادت‌گونه زیست. این حرف سردار دل‌ها در مورد زهرا خانم چگونه نمود داشت؟
دو ویژگی رفتاری در زهرا خیلی پررنگ بود، یکی اینکه کارهایش فقط برای خدا باشد و از دید دیگران پنهان؛ او حافظ قرآن و مدرس روخوانی و روانخوانی قرآن در حرم مطهر رضوی، زندان و مدارس غیرانتفاعی بود، ولی غیر خانواده کسی خبر نداشت، بعد شهادتش اقوام فهمیدند.
دومین ویژگی او مظلومیت، از خودگذشتگی و رافت بسیارش بود، بین فامیل همسرم، دو خانواده بودند که یکی مادر خانواده و دیگری پدر خانواده مرحوم و از این خانواده‌ها، دو فرزند خردسال به یادگار مانده بود. تمام همّ و غمّ دخترم این بود که دل این بچه‌های یتیم را شاد کند و به بچه‌ها قول داده بود هر ماه به دیدن آنها رفته و برایشان هدیه ببرد و ماه گذشته قبل رفتن به تهران برای بچه‌ها خرید کرده بود، ولی فرصت نشد هدیه بچه‌ها را ببرد و اکنون خودم باید بعد بهبودی، وظیفه دختر شهیدم را در قبال آن بچه‌های یتیم انجام دهم.

خیلی‌ها مرگ را غیر شهادت نمی‌خواهند، زهرا خانم با این سیرت زیبا پیش آمده بود، حرفی از شهادت بزند؟
وقتی از صفحه تلویزیون می‌دیدم یک مادر بااقتدار و محکم از شهید یا شهدایش صحبت می‌کند، نمی‌توانستم خودم را جای او تصور کنم و می‌گفتم: چقدر راحت حرف می‌زند. محمدمهدی می‌گفت: «شما هم باید خودت را آماده کنی. اگر یک روزی جنگ شود، من می‌روم و حسین را هم با خودم می‌برم». زهرا هم می‌گفت: «من هم می‌آیم». محمدمهدی می‌گفت: «شما تا جایی که حضورت لازم است می‌توانی بیایی» وقتی اسرائیل مرتب تهران را می‌زد و ما از تلویزیون می‌دیدیم و گریه می‌کردیم، محمدمهدی و زهرا فقط حسرت شهادت را می‌خوردند و عاقبت به آرزوی‌شان رسیدند. من هم مادر دو شهید شدم و اکنون که می‌توانم از فرزندان شهیدم حرف بزنم از حضرت زینب(س) صبر خواسته‌ام.



در پایان بفرمایید ورود زهرا خانم به حفظ و تدریس قرآن در حرم مطهر رضوی چگونه اتفاق افتاد.
زهرا یک مشکلی برایش پیش آمده بود، در همان ایام هم از حرم مطهر برای کلاس‌های قرآن از او دعوت کرده بودند. برای رفتن مردد بود، چون خودم به خانم‌ها قرآن درس می‌دادم، لذا تجربه شیرین همنشینی با قرآن و آرامش گرفتن از کلام خدا را به دخترم نیز توصیه کردم و اینگونه او از سال ۱۳۹۱ وارد تدریس و حفظ قرآن در حرم مطهر امام رضا(ع) شد.