According to Rokna, "Child" and "War", which two words on this planet are so opposite to each other? Which two words are so opposite to each other without being opposites? Which two words, when combined, affect every person's heart so much? War takes life and a child gives hope. War makes us cry and a child creates smiles. How can we put these two words together without our hearts getting crushed, without smiles fading and tears flowing?

Our story today is the painful story of 12-year-old Amirali Amini. The sweet life of Amirali and his father died under the rubble of a neighborhood street in Tehran, and now this story has turned into a painful sorrow. The chance of life for the innocent child in our story was very small. Less than 12 years ago, on 1 Esfand 1392 he opened his eyes on the ground and his first cries brought a deep smile to the faces of his young parents. With his arrival came light, hope, joy, and sorrow. Now, with his departure, the dust of not rubble, but sadness has covered the life of their small family.

Let us go together for a moment to the first terrifying night of the occupation regime’s attack on our beloved Iran. This is an accurate account of the night of the bitter incident in the Mahallati district of Tehran that Seyyed Hossein Mirhashemi, Amir Ali’s grandfather, tells us: Friday, June 13, at around 2 a.m., people in some areas of Tehran were waking up to the sound of bombs and missiles. In one of these houses, Ali, the uncle in this story, heard the first terrible sound and realized that the area around his sister’s house had been targeted; So he wakes his father up and around 3 a.m. they go to the house of the young mother of this story. Where is my sister's house? Where is my daughter's house? We see nothing but destruction here. Upon seeing that destruction, both of them imagine that all the members of this small family of four have disappeared, but a few hours later, an unknown number calls his father and Amir Ali's mother tells him that she and her other child are alive.

The rubble-clearing continues for 12 hours and there is still no news of Amir Ali and his father, until the grandfather's gaze falls on his grandson's familiar sleeping mat. He knows this mat well because he has told Amir Ali stories many times at his bedside and reviewed their plans for the little boy's bright future. So he follows his gaze in the same direction and seconds later he sees his grandson's small hands. His eyes are closed and he is still deep in sleep. It was as if the moment of his sweet loss merged with his sleep and he never woke up. I wish it were like that, so that he would not have heard a terrible sound or his little heart would have trembled for a few seconds.

Amir Ali, a bright 12-year-old child whose principal had recently advised the Amini family to send him to a gifted school, was the teenage taekwondo player in our story. The night before this heartbreaking incident, he had the desire to see Hadi Sae'i up close and could not sleep with joy. Watching Arian and Mehran at the Olympics, he had the desire to hang a world and Olympic medal on his neck and was seriously pursuing his big dreams. Now, however, he and his big and sweet dreams have been buried under the rubble. Amir Ali studied, played sports, was happy, and his beautiful eyes gave hope to a family. He knew nothing about war, and this was a sufficient and solid reason for his right to continue his life. The sweet-spoken, successful, and "innocent" child of this land was brutally killed by the infanticidal regime, causing mourning among his homeland and fellow countrymen.
The editorial team of Vereza Se wishes patience and fortitude to Amini's family, Amir Ali's mother, and loved ones.

به گزارش  رکنا، «کودک» و «جنگ»، کدام دو کلمه روی این کره خاکی به این اندازه روبروی همند؟ کدام دو کلمه بی‌آنکه متضاد هم باشند، این‌طور مخالف همند؟ ادغام کدام دو واژه تا این اندازه قلب هر آدمی را متاثر می‌کند؟ جنگ، جان می‌گیرد و کودک امید می‌بخشد. جنگ اشک می‌نشاند و کودک لبخند می‌آفریند. چطور این دو کلمه را کنار هم قرار دهیم بی‌آنکه قلب ما مچاله شود، بی‌آنکه لبخند‌ها ماسیده و اشک‌ها سرآزیر شود؟



قصه امروز ما، قصه دردناک امیرعلی امینی ۱۲ ساله است. جان شیرین امیرعلی و پدرش زیر آوارهای خیابان محلاتی تهران از نفس افتاده و حالا این قصه، به غصه‌ای دردناک تبدیل شده است. فرصت زندگی برای کودک بی‌گناه قصه ما بسیار کم بود. کمتر از ۱۲ سال قبل، یعنی اول اسفند سال ۱۳۹۲ چشمانش را روی زمین گشود و اولین گریه‌های او موجب خلق لبخندی عمیق روی صورت پدر و مادر جوانش شد. با آمدنش نور آمد، امید آمد، شادی آمد و غصه پر کشید. حالا اما با رفتنش، غبار آوار نه، غبار غم روی زندگی خانواده کوچکشان را پوشانده است.

برای لحظاتی با هم به اولین شب خوفناک حمله رژیم اشغالگر به ایران عزیزمان برویم. این روایت دقیقی از شب حادثه تلخ در شهرک محلاتی تهران است که سیدحسین میرهاشمی، پدربزرگ امیرعلی برای ما روایت می‌کند: جمعه ۲۳ خرداد، ساعت حوالی ۲ بامداد را نشان می‌دهد که در برخی از مناطق تهران مردم با شنیدن صدای بمب و موشک از خواب می‌پرند. در یکی از همین خانه‌ها، علی، دایی این قصه با شنیدن اولین صدای مهیب متوجه می‌شود که اطراف خانه خواهرش مورد هدف قرار گرفته است؛ پس پدر را از خواب بیدار می‌کند و حوالی ساعت ۳ بامداد باهم به سوی خانه مادر جوان این قصه می‌روند. خانه خواهرم کجاست؟ خانه دخترم کجاست؟ اینجا جز ویرانی، چیزی نمی‌بینیم. با دیدن آن ویرانی، تصور هر دو، از بین رفتن تمام نفرات این خانواده چهار نفره و کوچک است اما ساعاتی بعد شماره‌ای ناشناس با پدر تماس می‌گیرد و مادر امیرعلی خبر از زنده بودن خودش و فرزند دیگرش به پدر می‌دهد.




آواربرداری ۱۲ ساعت ادامه دارد و هنوز خبری از امیرعلی و پدرش نیست، تا اینکه نگاه پدربزرگ به تشک خواب آشنای نوه‌اش گره می‌خورد، این تشک را به خوبی می‌شناسد چراکه بارها بر سر بالین امیرعلی قصه گفته است و نقشه‌های دو نفره‌شان را برای آینده درخشان پسر کوچک مرور کرده‌اند. پس رد نگاه او همین مسیر را دنبال می‌کند و ثانیه‌هایی بعد دستان کوچک نوه‌اش را می‌بیند. چشمانش بسته و هنوز غرق خواب است. انگار که لحظه از دست رفتن جان شیرین او با خوابش ادغام شده و هرگز از خواب بیدار نشده است که کاش همینطور هم باشد تا نه صدای مهیبی شنیده باشد و نه قلب کوچکش برای ثانیه‌هایی کوتاه لرزیده باشد.

امیرعلی، کودک باهوش ۱۲ ساله که چندی پیش مدیرش به خانواده امینی توصیه کرده بود او را به مدرسه تیزهوشان بفرستند، تکواندوکار نوجوان قصه ما بود که یک شب قبل از این حادثه دلخراش، ذوق از نزدیک دیدن هادی ساعی را داشت و از شادی خوابش نمی‌برد. او با تماشای آرین و مهران در المپیک، سودای آویختن مدال جهانی و المپیک را به گردن داشت و با جدیت رویاهای بزرگش را دنبال می‌کرد. حالا اما او و رویاهای بزرگ و شیرینش زیر خروارها خاک جا خوش کرده‌اند. امیرعلی درس می‌خواند، ورزش می‌کرد، شاد بود و چشمان زیبایش به یک خانواده امید می‌بخشید. او هیچ چیز از جنگ نمی‌دانست و همین یک دلیل کافی و محکم برای حق او از ادامه یافتن زندگی‌اش بود. کودک شیرین زبان، موفق و «بی‌گناه» این خاک، با بی‌رحمی توسط رژیم کودک‌کش، پر کشید و وطن و هم‌وطنان را عزادار کرد.
تحریریه ورزش سه، برای خانواده امینی، مادر و عزیزان امیرعلی آرزوی صبر و شکیبایی دارد.