Her name was Maryam Minaei. Her lifeless body is now a living and clear testimony to one of the blackest pages of crime in the shameful book of Zionist terrorism; a crime that did not take place on the pavement of a military barracks, but on the threshold of the peace of a simple family and in the lap of a life full of maternal love.


She had only seen 29. She did not have a military insignia on her chest, nor was there a memory of the array of weapons engraved in her mind, nor was she rooted in the hard earth of a military family. Her only rank was "mother". Her only badge of honor was the care of a gem called "child". All her dreams lay like a precious and unparalleled treasure in the small and warm nest of her innocent child's life. Her loving and patient hands were not open to pull the trigger but to weave the thread of love, caress her child's cheek and build a bright future. Her big heart did not beat for the battlefield but for an endless love for her family and the land of her ancestors.

But the burning flames of hatred and blind violence of the Zionist regime could not tolerate even such a harmless and sacred sign of life and hope. In a brutal, terrorist and cowardly attack that mocked the laws of heaven and earth, they rained fire on her innocent body so much that she left her pure and immaculate soul in the arms of the earth. They stole her sweet life and left her innocent two-year-old child not in her mother's arms but in an endless sea of sorrow, silence and heartbreaking separation and on a hospital bed. She, who never had a weapon other than a loving gaze and committed no crime other than love for her homeland and her children, was retaliated for the crime of “being Iranian” and “being a mother.” She was martyred so that another, bloody and telling document could be added to the inherent brutality of the enemies of this holy land; so that her tombstone itself could be a cry to the sky.

This horrific crime reveals a bitter and ancient truth; the problem of the infanticidal regime occupying Jerusalem was not and is not only with the “Islamic Republic”; their problem is with the steadfastness and pride of “Iran” that stands like a solid rock against their sinister excesses. The story of Esther and Mordecai is not a legend, but a historical document of the long-standing hatred and malice of the followers of the Samaritan calf towards Iranians; a hatred that is rooted in their criminal nature and today, in the awe of their terrorist missiles and drones, it descends again on the bodies of our defenseless mothers and children. They think they are buying security with these shameful crimes, unaware that every drop of innocent blood they shed on the ground is not security, but an eternal hatred in the heart of history and an eternal curse from free humanity on their black and shameful lap, pushing them one step further into the abyss of destruction.

And now the blood of Maryam Minaei, this martyred mother, and the blood of hundreds of other Maryams, rises like a loud and sky-shattering cry from the depths of the history and geography of this land, shouting a clear truth to the ears of the world. The Zionists cannot bear to see Iran, but they will take this evil dream to the grave.

نامش مریم مینایی بود. پیکر بی‌جانش اینک گواهی زنده و گویا بر یکی از سیاه‌ترین برگ‌های جنایت در دفتر ننگین تروریسم صهیونیستی است؛ جنایتی که نه بر سنگفرش یک پادگان نظامی که بر آستانه آرامش خانوده‌ای ساده و بر دامان زندگی‌ای سرشار از مهر مادری رقم خورد.







عکس سفر در زمان / «محمدعلی فردین» در کنار پسر بزرگ اش / دهه 50





او تنها ۲۹ بهار را دیده بود. نه نشان نظامی بر سینه داشت، نه خاطره‌ای از صف‌آرایی سلاح در ذهنش نقش بسته بود و نه ریشه در خاکریزهای سخت خانواده‌ای نظامی داشت. تنها درجه‌اش «مادر» بود. تنها نشان افتخارش نگهداری از گوهری به نام «فرزند» بود. تمامی آرزوهایش چونان گنجینه‌ای گران‌مایه و بی‌بدیل در آشیانه کوچک و گرم زندگی کودک معصومش نهفته بود. دست‌های پر مهر و صبورش نه برای فشردن ماشه که برای بافتن تاروپود محبت، نوازش گونه کودکش و ساختن آینده‌ای روشن گشوده بود. قلب بزرگش نه برای طپش در میدان جنگ که برای عشقی بی‌کران به خانواده‌اش و سرزمین آبا و اجدادی‌اش می‌تپید.

اما شعله‌های سوزان کینه و خشونت کور رژیم صهیونیستی، تاب تحمل حتی چنین نشانه‌ای بی‌آزار و مقدس از زندگی و امید را نیاورد. در حمله‌ای ددمنشانه، تروریستی و ناجوانمردانه که قوانین آسمانی و زمینی را به سخره گرفت، چنان بر پیکر بی‌گناهش آتش باریدند که جان پاک و بی‌آلایشش را در آغوش خاکیان رها کرد. جان شیرینش را ربودند و کودک معصومش دوساله‌اش را نه در آغوش مادر که در دریایی بی‌کران از اندوه، سکوت و فراقی جانکاه و بر روی تخت بیمارستان رها ساختند. او که هرگز جز نگاه مهرآمیز سلاحی نداشت و جز عشق به میهن و فرزند جرمی مرتکب نشد؛ تنها به جرم «ایرانی بودن» و «مادر بودن» قصاص شد. او به شهادت رسید تا سندی دیگر، خونین و گویا بر وحشیگری ذاتی دشمنان این سرزمین مقدس افزوده شود؛ تا سنگ قبرش خود فریادی به بلندای آسمان باشد.

این جنایت هولناک پرده از حقیقتی تلخ و دیرینه برمی‌دارد؛ مشکل رژیم کودک‌کش اشغالگر قدس، تنها با «جمهوری اسلامی» نبوده و نیست؛ مشکلشان با استواری و سرفرازی «ایران» است که چون صخره‌ای استوار در برابر زیاده‌خواهی‌های شومشان ایستاده است. داستان استر و مردخای نه افسانه که سندی تاریخی است از کینه‌توزی و بغض دیرینه پیروان گوساله سامری نسبت به ایرانیان؛ کینه‌ای که ریشه در خوی جنایتکار آنان دارد و امروز در هیبت موشک‌ها و پهپادهای تروریست‌هایشان دوباره بر پیکر مادران و کودکان بی‌پناه ما فرود می‌آید. آنان با این جنایات شرم‌آور گمان می‌برند امنیت می‌خرند، غافل از اینکه هر قطره خون بی‌گناهی که بر زمین می‌ریزند، نه امنیت که نفرتی جاودان را در دل تاریخ و لعنتی ابدی را از سوی انسانیت آزاده بر دامان سیاه و ننگین خود ثبت می‌کند و آنها را یک گام دیگر به ورطه نابودی سوق می‌دهد.

و اکنون خون مریم مینایی، این مادر شهید و خون صدها مریم دیگر، چونان فریادی رسا و آسمان‌شکاف از عمق تاریخ و جغرافیای این سرزمین برمی‌خیزد و حقیقتی گویا را در گوش جهانیان فریاد می‌زند، صهیونیست‌ها تاب دیدن ایران را ندارند اما این خواب شوم را به گور خواهند برد.