According to Rokna, Mokhtar Bakuei was Yasmin and Armin Bakuei's uncle. He pulled them out of the rubble with his own hands, a few buildings away from their home.

Traveling in Time; Memories of Mozaffar al-Din Shah: The car we had previously ordered to be brought from Brussels, we finished the process today, they bought it and brought it

On Friday morning, June 13, when Mokhtar was awakened by the sound of an explosion to go to Fire Station No. 71 on Kerman Street in Tehran, he heard that Narmak Street had been hit during the first Israeli attacks on Tehran.

Narmak Street reminded him of his sister Mona's house on Hajizadeh Street; the house where Ali Bakuei, a nuclear scientist and boxer, and his children Armin and Yasmin lived.

Yasmin Bakuei, 23, was a master’s student at Sharif University, and her brother, Armin Bakuei, 16, an elite student in the experimental field, was scheduled to take the experimental entrance exam next year and aspire to become a doctor. Now, their uncle, Mokhtar Bakuei, who has been a firefighter in Tehran since 2008, is talking about the heartbreaking moments when their bodies were found in nearby houses.

Mokhtar Bakuei says he saw the initial news on TV: “Until my wife saw on her phone that Israel had hit Narmak. It was written somewhere that a house on Haji Sadeghi Street had been hit, and there was a photo of it. I recognized the facade of our building. I quickly got dressed, started the engine, and went to their alley; I think I arrived about five minutes or so after the fire department.

Then I saw the fire department there. I looked up and saw that unfortunately there were no fourth and fifth floors. I tried to get a hat from one of the kids and find an entrance with some clothes. I went inside but I couldn’t go any further than the third floor. There was a fire and one of the large columns in the hallway was bent and wouldn’t let me go any higher. I came out and saw that unfortunately access was very difficult and there was nothing I could do. I quickly went to the station, put on my clothes. I went back to the scene of the incident and we found the building next to the entrance and by that moment we had found two of the bodies. It was a difficult scene but that’s our job anyway, unfortunately. Well, we didn’t think something like this would happen to us.”

Mokhtar found his sister Mona with her head severed from her body; almost like the condition of “Ali Bakui”, their family’s son-in-law. “Armin” was found a few buildings away; just like “Yasmin”. Now Ali, Mona and Armin have been buried but “Yasmin” hasn’t; Forensic officials have said that the family must wait for the results of the DNA test taken from the remaining pieces of her body, so that if it matches the test results of her parents, they can bury her too.

Mukhtar says: “I had put all my strength into finding my niece. She was an elite girl and her uncle’s love. We had a very good relationship. I knew where her daughter was sleeping. I searched there, but unfortunately there was so much rubble that it took us two days to find her. Unfortunately, what we had guessed was correct; that she was at the end of the building opposite; in the end, we found several pieces of the body, along with pieces of clothing and socks. I showed them to my sister, and she said, ‘Yes, this is Yasmine’s clothing.’ Then we put those pieces in a freezer bag and sent them to the forensics, but of course, they still haven’t given me an answer, so that if possible, God willing, she can be buried.”

Mona was like a mother to Mokhtar: "I would go to her house every time, and when I wanted to go out, she would give me two bags of food and toys for the kids. She was very kind to me. I had a very good relationship with Armin. He loved football. He memorized the names of all the players. Apart from football, he was very interested in medicine. He would say, 'I must become a doctor or a surgeon,' and he was really determined. He had made his decision. I would tell him, 'Armin, I'm so glad you made your decision at this age. You're already setting your goals for yourself.' This made me very happy. I always encouraged him. Yasmin was his uncle's love. Our relationship was very good. We talked a lot. I gave her positive energy. I guided her. She said, 'I want to reach a place where I can become an entrepreneur and take others under my wing.'"

The days when Mukhtar searched for the bodies of his loved ones in that building were difficult: "They told me that you could be on this project so that you could remove all those who were martyred from the area. I was there for four days, and after four days, when three of them had already been found, I was doing some work. I was crying in the building and looking for them. My colleagues realized this story and tried to do the work themselves quickly. They quickly handed them over to the ambulance to be taken to the forensics. They didn't let us see each other very much, as the saying goes. The firemen really left no stone unturned. We are like family anyway. We spend many hours together. My friends, who didn't go home because of me, stayed by my side. Until we finally pulled them out from under the rubble."

Mukhtar was on operations throughout the war; He and his colleagues pulled at least 15 bodies from the rubble of the exploded buildings: "The whole firefighting system, in my opinion, is that you want to give your life for the people. All you can think about is saving the life of your fellow countrymen. When you go to the scene of the accident, everything else disappears from your mind. Nothing comes to your mind except saving that person's life."

به گزارش رکنا، مختار باکویی، دایی یاسمین و آرمین باکویی بود. خودش، با دست‌های خودش آن‌ها را از زیر آوار بیرون کشید، چند ساختمان آن طرف‌تر از خانه شان.







سفر در زمان؛ خاطرات مظفرالدین‌شاه: اتومبیل که سابقا فرمایش داده بودیم از بروکسل بیاورند امروز عملش را تمام کردیم که ابتیاع کرده بیاورند





بامداد جمعه 23 خرداد، وقتی مختار با صدای انفجار از خواب بیدار شده بود تا به ایستگاه شماره 71 آتش‌نشانی در خیابان کرمان تهران برود، شنید که در اولین حمله‌های اسرائیل به تهران، خیابان نارمک را زده‌اند.

خیابان نارمک، او را به یاد خانه خواهرش «مونا» در خیابان حاجی‌زاده انداخت؛ خانه‌ای که «علی باکویی»، دانشمند هسته‌ای و بوکسور و فرزندانش «آرمین» و «یاسمین» در آن زندگی می‌کردند.

«یاسمین باکویی»، 23 ساله و دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه شریف بود و برادرش، «آرمین باکویی»، 16 ساله و دانش‌آموز نخبه رشته تجربی، که قرار بود سال بعد در کنکور تجربی و در آرزوی پزشک شدن، شرکت کند. حالا مختار باکویی، دایی آن‌ها که از 1387 در تهران آتش‌نشان است، از لحظه‌های جانکاه پیدا کردن تکه‌های پیکرهای آن‌ها در خانه‌های اطراف می‌گوید.

مختار باکویی می‌گوید که خبر اولیه را از تلویزیون دیده است: «تا اینکه یه دفعه همسرم توی گوشیش دید اسرائیل نارمک رو زده. یه جا نوشته بود که منزلی رو توی خیابون حاجی‌صادقی زدن و عکسش هم بود. من نمای ساختمون رو شناختم. سریع لباس پوشیدم، موتور رو روشن کردم و رفتم تو کوچه‌شون؛ تقریبا فکر کنم پنج دقیقه یا اینا بعد از آتش‌نشانی من رسیدم.

بعد دیدم بچه‌های آتش‌نشانی اونجان. یه نگاه کردم بالا دیدم که متاسفانه طبقه چهار و پنج غربی وجود نداره. خواستم  که از یکی از بچه‌ها یه کلاه بگیرم با یه لباس ورود پیدا کنم. رفتم داخل ولی تا طبقه سوم بیشتر نتونستم برم بالا. هم حریق بود هم اینکه یه دونه از ستون های بزرگ تو راهرو خم شده بود و نمی‌ذاشت که برم بالاتر. دیگه اومدم بیرون و دیدم که متاسفانه دسترسی خیلی سخته و نمیشه کاری کرد. سریع رفتم ایستگاه، لباسامو پوشیدم. برگشتم تو محل حادثه و از ساختمون بغل ورود پیدا کردیم و تا اون لحظه دو تا از پیکرها رو پیدا کردیم. صحنه سختی بود ولی به هر حال کار ما اینه متاسفانه. خب فکر نمیکردیم که چنین اتفاقی واسه خودمون بخواد بیفته.»

مختار خواهرش مونا را در حالی پیدا کرد که سرش از تنش جدا شده بود؛ تقریبا شبیه وضعیتی که «علی باکویی»، داماد خانواده‌شان داشت. «آرمین» اما چند ساختمان آن طرف‌تر پیدا شد؛ درست مثل «یاسمین». حالا علی و مونا و آرمین خاکسپاری شده‌اند اما «یاسمین» هنوز نه؛ مسئولان پزشکی قانونی گفته‌اند خانواده باید منتظر پاسخ آزمایش DNA که از تکه‌های باقی‌مانده بدن او گرفته‌اند، بمانند تا اگر با تست پدر و مادرش تطابق داشت، او را هم به خاک بسپارند.

مختار می‌گوید: «تمام قدرتم را گذاشته بودم که دختر خواهرم رو پیدا کنم. دختری که نخبه بود و عشق داییش. رابطه‌مون با هم خیلی خوب بود. من میدونستم که دخترش کجا می خوابه. همونجا رو ‌گشتم ولی متاسفانه آوار خیلی زیاد بود تا اینکه دو روز طول کشید تا پیداش بکنیم. متاسفانه چیزی که ما حدس و گمان کردیم درست بود؛ اینکه توی انتهای ساختمون روبرویی  است؛ در نهایت چند تا تیکه بدن پیدا کردیم که تکه‌هایی از لباس و جوراب همراهش بود. اونارو نشون خواهرم دادم و خواهرم گفت که بله این لباس یاسمینه. بعد اون تکه‌هارو جمع کردیم توی یه کیسه فریزر و فرستادیم پزشکی قانونی که البته هنوزم که هنوزه جوابی ندادن که اگر شد ان‌شاالله خاکسپاری‌ش انجام بشه.»

مونا برای مختار مثل مادرش بود: «هردفعه می‌رفتم خونه‌ش و وقتی می‌خواستم بیام بیرون دو تا کیسه به من فقط غذا و اسباب‌بازی واسه بچه‌ها می‌داد. خیلی هوامو داشت. با آرمین هم رابطه‌م خیلی خوب بود. عاشق فوتبال بود. اسم همه بازیکنا رو حفظ بود. جدا از فوتبالش علاقه شدید به پزشکی داشت. ‌می‌گفت من باید حتما دکتر یا جراح بشم و واقعا مصمم بود. تصمیمش رو گرفته بود. منم بهش می‌گفتم آرمین خیلی خوشحالم که توی این سن تصمیمت رو گرفتی. تو داری از همین الان داری هدفت رو برای خودت مشخص می‌کنی. این برای من خیلی خوشحال کننده بود. همیشه هم تشویقش میکردم. یاسمین هم که عشق داییش بود دیگه. رابطه‌مون با هم خیلی خوب بود. باهم زیاد صحبت میکردیم. بهش انرژی مثبت می‌دادم. راهنماییش می‌کردم. می‌گفت می‌خوام به یه جایی برسم که بتونم کارآفرینی بکنم و دیگرانو زیر بال و پر خودم بگیرم.»

روزهایی که مختار در آن ساختمان دنبال بدن عزیزانش می‌گشت، روزهای سختی بود: «به من گفته بودن که شما میتونی کلا رو این پروژه باشی تا بتونین کلیه کسایی که شهید شدن رو از محدوده خارج کنین. من چهار روز اونجا بودم بعد از چهار روز چون دیگه سه تاشون پیدا شده بود یه سری کاراشونو انجام می‌دادم. توی ساختمون گریه می‌کردم و دنبالشون می‌گشتم. همکارام متوجه این داستان بودن و سعی می‌کردن که سریع خودشون کار رو انجام بدن. سریع اونا رو تحویل آمبولانس دادن که ببره برای پزشکی قانونی. نمیذاشتن که زیاد از لحاظ دیداری به قول معروف فیس تو فیس بشیم. بچه‌های آتش‌نشانی واقعا سنگ تموم گذاشتن. ما به هرحال مثل خانواده‌ایم. ساعت‌های زیادی کنار همیم. دوستام که به خاطر من نمی‌رفتن خونه، پا به پای من موندن. تا اینکه بالاخره از زیر آوار خارجشون کردیم.»

مختار در همه روزهای جنگ، در عملیات بود؛ او و همکارانش حداقل 15 پیکر را از زیر آوارهای ساختمان‌های منفجرشده خارج کردند: «کلا سیستم آتش نشانی از نظر من اینه که جونت رو واسه مردم می‌خوای بدی. تنها فکرت می‌شه نجات جون هموطنت. وقتی به محل حادثه می‌ری همه چی از ذهنت پاک می‌شه. هیچ چیزی جز نجات جون اون شخص تو تصوراتت نمیاد.»