According to Salamat News, they no longer have a home, everything has been destroyed; from the group photos lined up on the corner table in the living room to the vases behind the window and the doll next to their young daughter's bed, everything has been destroyed in an instant. War knows no boundaries, it knows no children or adults, it destroys everything with it. The enemy comes with bombs and missiles to target people; it comes to destroy and there is no choice but to stand up for precious lives. According to the latest data from the Ministry of Health, which is for three days ago; 224 people have been martyred so far, and among them, children and adults, all have been victims of attacks in which they had no part. Many others have also lost their homes; like a young father who pulled himself out of the building with his young daughter and wife from under the rubble.
The house is destroyed, but the father speaks calmly and calmly; From the first day of the Israeli attack, they say that the building where they lived, a large complex in Saadatabad Book Square, was targeted, killing many and injuring many. It was at 3 am on Friday that Israel began its first attacks on Iranian soil. The silence of the night was broken by an explosion. Several points in Tehran were hit by missiles that no citizen had the right to. Such as the residents of the Professors' Complex in Saadatabad, where projectiles hit the house of Mohammad Mehdi Tehranchi, the president of Azad University, and many were martyred and injured that night. This young father, along with his wife and young daughter, were among the residents of this building; a building that is no longer habitable for anyone due to the severity of the damage.

During the war

"Suddenly, the walls and windows were destroyed and pieces of it were thrown a hundred meters away from the building. Several floors were on fire and there was no choice but to escape from this situation."
These sentences are part of the father's story, for whom the enemy did not leave a nest.
He explains: "That night I brought my daughter home from her birthday, it was 12 o'clock at night. She fell asleep in her room right then. A few hours later, around 3 o'clock in the morning, a strange sound came. I thought the house had split in two. I asked my wife if it was an earthquake? She said, no. They probably dropped a bomb. In an instant, our house was completely destroyed. The walls and windows were all destroyed. In the darkness of that hour, we called my daughter at home to find her. The house was dark and everything was in disarray. All the walls were destroyed.
Thank God, she answered us right then, she was scared and glass fell on her body. All the doors and windows of the house were broken and the walls had collapsed. My daughter's bed was near the window, but God willing, she was not seriously injured. The three of us held hands and walked out of the unit barefoot in our house clothes." That night, the third to eighth floors of the building were destroyed, and most of the units caught fire due to the attack: “The glass from the window where my daughter was sleeping fell on my daughter, causing her head to break. Since we came out of the house barefoot, her feet were in contact with the glass and the fire burned. My wife’s foot was also cut by the glass for the same reason. When the ambulance arrived, it took us to Motahari Hospital. After a few hours of treatment, we were discharged, but the psychological effects of that night still remain in us, especially in my daughter. The more days that pass, the more its effect on my daughter increases.”
Not a single wall remains intact in their building, and she keeps repeating in her sentences: “We miraculously survived.” Then she continues: “A miracle happened to us; all the windows were torn out of place and thrown about a hundred meters away from the building. The wall next to my daughter's bed was completely destroyed, but it's interesting that she herself was not damaged much. At that moment, we had no idea which part of the building had been attacked, and by chance, the three of us managed to get out of the building through the eastern emergency stairs; if we had tried to leave through the western section, we would have suffered more damage. When we reached the fifth and sixth floors, the destruction was very severe and accompanied by fire. The entire floor had been destroyed; because on these two floors, Mr. Tehranchi - the president of Azad University - and his bodyguards had been targeted. This caused four floors to catch fire together. Now our house is no longer habitable, and the destruction is clearly visible from the outside of the building. The building has completely collapsed and it is dangerous to walk through it. The groups that came to inspect the building did not think that anyone was left unharmed in the destroyed units, and they were constantly leaving messages in the building group so that the damaged units could report their news; It was so terrible that no one thought we would survive.”
The family now has no home, their warm nest, with all the memories they had in it, is gone: “We have no place to live now, the whole house and its belongings are gone and now we have to live in my brother’s house. You could say that more than 80 percent of the house is gone. The walls have completely collapsed or come apart, which has caused the building to be completely suspended. There is no place to live there anymore. I don’t know what will happen, I only know that it is no longer suitable for living there.”

From the martyrdom of a 9-year-old child to the destruction of more than 100 units

The attack has seriously damaged more than a hundred units, with some residents injured and others killed. The young man explains: “About a hundred units in Towers C1 and C2 and parts of Tower D have been seriously damaged. We also lived in Tower C2, which was completely destroyed from the third to the eighth floor. What they told us was that the rubble from the upper floors fell on the third floor and there was a fire there too; that is why a large number of residents were burned. Apart from the martyr "Mohammad Mehdi Tehranchi" who was the target of the attack, the others were all ordinary citizens. On the sixth floor, the daughter of one of the residents was martyred, and on the third floor another person suffered very severe burns, but I do not know the exact number of martyrs at the moment. Our next-door neighbor, Mr. Ehsan Eshraghi, was also martyred along with their 9-year-old daughter named "Baran."
In all the crises that the people of the country have experienced in these years, the relief forces were by the side of the people. Even now, despite the Israeli attacks on Iranian soil that have left many injured, the hospitals are full of citizens who need urgent treatment, and the medical staff in the medical centers are with them 24/7. Other relief centers from the fire brigade, the Red Crescent and other organizations are also continuing their activities during these days. However, according to published news, citing a spokesman for the Red Crescent Society, on June 16, an ambulance that had been dispatched to transport the wounded and injured from the Zionist regime's attack in Tehran was directly hit by attacks, and three rescuers were martyred. Also, as of June 10, the ninth day of the Israeli attacks, at least 15 rescuers have been injured in these attacks.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از شرق، دیگر خانه‌ای برایشان نمانده، همه چیز ویران شده؛ از عکس‌های دسته‌جمعی که روی میز گوشه پذیرایی ردیف شده بود تا گلدان‌های پشت پنجره و عروسک کنار تخت دختر خردسالشان، همه چیز در ‌یک لحظه از بین رفته است. جنگ آشیانه نمی‌شناسد، کودک و بزرگسال نمی‌شناسد، همه چیز را با خود نابود می‌کند. دشمن با بمب و موشک ‌سراغ آدم‌ها می‌آید؛ می‌آید تا ویران کند و چاره‌ای نیست جز ایستادگی برای جان‌های گران. طبق آخرین داده‌های وزارت بهداشت که برای سه روز قبل است؛ تاکنون 224 نفر شهید شده‌اند و در بین آنها از کودک و بزرگسال، همه قربانی حملاتی شده‌اند که سهمی در آن نداشتند. بسیاری دیگر هم خانه‌های خود را از دست داده‌اند؛ مثل پدر جوانی که با دختر خردسال و همسرش از زیر آوار خود را به بیرون از ساختمان رساندند.
خانه ویران شده، پدر اما آرام و متین حرف می‌زند؛ از اولین روز حمله اسرائیل می‌گوید که ساختمان محل سکونت آنها را که مجتمعی بزرگ در میدان کتاب سعادت‌آباد است، هدف قرار داد، بسیاری را شهید کرد و خیلی‌ها را مجروح. ساعت سه بامداد روز جمعه بود که اسرائیل اولین حملاتش به خاک ایران را شروع کرد. سکوت شب با صدای انفجاری شکست. چند نقطه از تهران مورد اصابت موشک‌هایی قرار گرفت که حق هیچ شهروندی نبود. همچون ساکنان مجتمع اساتید در سعادت‌آباد که با اصابت پرتابه‌هایی به خانه  «محمدمهدی طهرانچی»، رئیس دانشگاه آزاد  بسیاری را همان شب شهید و مجروح کرد. این پدر جوان به همراه همسر و دختر خردسالش، یکی از ساکنان این ساختمان بودند؛ ساختمانی که به دلیل شدت آسیب، دیگر برای هیچ‌کس قابل سکونت نیست.


به وقت جنگ



«‌یکباره دیوار و شیشه‌ها تخریب شدند و تکه‌هایی از آن تا صد متر آن‌طرف‌تر از ساختمان هم پرتاب شدند. چند طبقه آتش‌سوزی شد و چاره‌ای جز فرار از این شرایط نبود».
این جملات بخشی از روایت پدر است که دشمن آشیانه‌ای برایش نگذاشته.
او توضیح می‌دهد: «آن شب دخترم را از تولد به خانه آوردم، ساعت 12 شب شده بود. همان موقع‌ در اتاقش خوابید. چند ساعت بعد که حدود سه صبح بود، صدای عجیبی آمد. تصور کردم خانه از وسط به دو نیم تقسیم شده است. به همسرم گفتم زلزله شده؟ گفت، نه. احتمالا بمب زدند. در یک لحظه خانه ما کاملا ویران شد. دیوار و پنجره‌ها همه تخریب شدند. در تاریکی آن ساعت، دخترم را در خانه صدا می‌زدیم تا پیدایش کنیم. خانه تاریک بود و همه چیز به هم ریخته بود. همه دیوارها خراب شده بود.
خدا را شکر همان موقع جواب ما را داد، ترسیده بود و روی بدنش شیشه افتاده بود. تمام در و پنجره‌های خانه شکسته بود و دیوارها ریخته بود. تخت خواب دخترم نزدیک پنجره بود، اما خدا خواست آسیب چندانی نبیند. سه نفری دست یکدیگر را گرفتیم و پابرهنه با لباس خانه، از واحد بیرون رفتیم». آن شب از طبقه سوم تا هشتم ساختمان تخریب شد و بیشتر واحدها به دلیل این حمله آتش گرفت: «شیشه‌های پنجره سمتی که دخترم خوابیده بود، روی دخترم ریخته بود و منجر به شکستن سرش شد. از آنجایی هم که پابرهنه از خانه بیرون آمدیم، پاهایش در تماس با شیشه‌ها و آتش سوخته بود. پای همسرم هم به همین دلیل با شیشه برید. وقتی آمبولانس از راه رسید، ما را به بیمارستان مطهری منتقل کرد. بعد از چند ساعت معالجه ترخیص شدیم، ولی آثار روانی آن شب هنوز در ما مخصوصا در دخترم باقی مانده است. هر چقدر هم که بیشتر از آن روز می‌گذرد، اثرش در دخترم‌ بیشتر می‌شود».
دیوار سالمی در ساختمان آنها باقی نمانده و مرتب در جملاتش تکرار می‌کند: «به شکل معجزه‌آسایی زنده ماندیم». بعد حرفش را ادامه می‌دهد: «برای ما معجزه رخ داد؛ چون تمام پنجره‌ها از جا کنده شده بود و تا حدود صد متر آن‌طرف‌تر از ساختمان پرتاب شده بود. دیوار کنار تخت دخترم کامل از بین رفته ولی جالب است که خودش آسیب چندانی ندیده است. در آن لحظه ما اصلا نمی‌دانستیم کدام بخش از ساختمان مورد حمله قرار گرفته و به صورت اتفاقی، سه‌ نفری از پله‌های اضطراری‌ شرقی ساختمان، خودمان را به بیرون رساندیم؛‌ درصورتی‌که اگر از بخش غربی قصد خروج داشتیم، آسیب بیشتری می‌دیدیم. وقتی به طبقه پنج و شش رسیدیم، تخریب خیلی شدید و همراه با آتش‌سوزی بود. کل طبقه از بین رفته بود؛ چون در این دو طبقه آقای طهرانچی ‌-رئیس دانشگاه آزاد- و محافظ‌هایش مورد هدف قرار گرفته بودند. همین مسئله باعث شد چهار طبقه با هم آتش بگیرد. الان خانه ما دیگر قابل سکونت نیست و از بیرون ساختمان هم تخریب کاملا پیداست. ساختمان کاملا از هم باز شده و رفت و آمد در آن خطرناک است. گروه‌هایی که برای بررسی به ساختمان آمده بودند، تصور نمی‌کردند از واحدهای تخریب‌شده کسی سالم مانده باشد و در گروه ساختمان مرتب پیام می‌گذاشتند تا واحدهای آسیب‌دیده از خودشان خبری بدهند؛ یعنی آن‌قدر وضعیت فجیع بود که کسی فکر نمی‌کرد ما سالم بمانیم».
این خانواده حالا خانه‌ای ندارد، آشیانه‌ گرم‌شان، با تمام خاطراتی که در آن داشتند، از بین رفته است: «در حال حاضر دیگر جایی برای زندگی نداریم، کل خانه و وسایلش از بین رفته و الان مجبوریم در خانه برادرم زندگی کنیم. شاید بتوان گفت بیش از 80 درصد خانه از بین رفته است. دیوارها کامل ریخته یا از هم باز شده است و همین باعث شده ساختمان الان کاملا معلق باشد. آنجا دیگر جای زندگی‌کردن نیست. نمی‌دانم چه پیش خواهد آمد، تنها می‌دانم که آنجا دیگر برای زندگی‌کردن مناسب نیست».

از شهادت کودکی  9‌ساله تا تخریب بیش از 100 واحد

‌این حمله، به بیش از صد واحد آسیب جدی رسانده که برخی از ساکنان مجروح و برخی دیگر کشته شده‌اند. این مرد جوان توضیح می‌دهد: «حدود صد واحد از برج c1 و c2 و بخش‌هایی از برج D آسیب جدی دیده‌اند. ما هم در برج c2 زندگی می‌کردیم که از طبقه سوم تا هشتم کاملا تخریب شده است. آنچه به ما گفتند این بود که آوارهای طبقات بالا، روی طبقه سوم ریخته و آنجا هم آتش‌سوزی شده است؛ به همین دلیل تعداد زیادی از ساکنان دچار سوختگی شده‌اند. غیر از شهید «محمدمهدی طهرانچی» که هدف حمله بودند، دیگران، همه از شهروندان معمولی بودند. در طبقه ششم، دختر یکی از ساکنان شهید شد و در طبقه سوم هم فرد دیگری دچار سوختگی خیلی شدید شده، ولی در حال حاضر تعداد دقیق شهدا را نمی‌دانم. همسایه واحد دیوار به دیوار ما که آقای احسان اشراقی بود، همراه با دختر 9‌ساله‌شان به نام «باران»‌ هم شهید شدند».
در تمام بحران‌هایی که در این سال‌ها مردم کشور تجربه کردند، نیروهای امدادی کنار مردم بودند. حالا هم با وجود آنکه حملات اسرائیل به خاک ایران، مجروحان بسیاری بر جای گذاشته، بیمارستان‌ها مملو از شهروندانی است که به معالجه‌های سریع نیاز دارند و کادر درمان شبانه‌روز در مراکز درمانی کنار آنها هستند. مراکز امدادی دیگر از نیروهای آتش‌نشانی، هلال‌احمر و ارگان‌های دیگر نیز در این روزها فعالیت مستمر خود را ادامه می‌دهند. بااین‌حال طبق اخبار منتشرشده، به نقل از سخنگوی جمعیت هلال‌احمر، 26 خرداد یک خودروی آمبولانس که برای انتقال مجروحان و مصدومان حمله رژیم صهیونیستی در شهر تهران اعزام شده بود، مورد اصابت مستقیم حملات قرار گرفت و سه نفر از امدادگران به شهادت ‌رسیدند. همچنین تا روز 30 خرداد، یعنی نهمین روز حملات اسرائیل، دست‌کم 15 امدادگر در این حملات زخمی شده‌اند.