According to the Shargh Media Group, the four-story building was destroyed and the walls and windows of other houses around it were completely damaged. The sidewalks around the square are filled with shattered glass, the windows of other buildings, and all the alleys leading to this area are closed with yellow tape to prevent vehicles from entering the area for relief efforts. On Friday evening, June 13, Narmak 8 Square is in a strange situation. It is one of the neighborhoods that was hit by the Israeli attack on Iranian soil at 3:00 AM that day, causing great loss of life and property to citizens. The ambulance next to the square and the rescue teams present indicate that even after several hours of the attack, there are still people trapped under the rubble. The sound of the explosion has drawn people to the streets since around 3:00 AM on Friday, and this traffic continues to Narmak 8 Square until 6:00 PM. Residents are anxiously rushing to the streets and alleys leading to this square. From Haji Sadeghi Alley to Daghighi Alley, everything is closed with yellow tape and people's movement in this area is restricted. Officers and rescue workers are constantly shouting: "Do not move through this area, glass may fall on your head." A little further away, several cars and vehicles are parked on the side of the street, with broken glass and pieces of stone on them indicating the severity of the incident.

Destroyed houses

A four-story building was destroyed by the Israeli attack at midnight. Due to the severity of the attack, neighboring buildings were also damaged, and the windows of other houses around the square were completely shattered, and now the ground is filled with pieces of glass and dirt that must be crossed with caution. The alleys leading to this square are closed with yellow tape to control the movement of residents. Children and adults have to cross a sidewalk to get around, where there may be a possibility of debris falling on them again. For this reason, rescue workers and officers are constantly warning people to leave the area as soon as possible.

I wish there was a shelter

Heavy cranes are removing debris and people are worried that there may still be someone trapped under the rubble. The municipal crisis management forces are still directing people around the building, warning them that there may be a possibility that the remaining glass from the buildings will fall on them. But people are standing together in groups, lost in the destruction of the explosions. An ambulance is parked next to the square and residents are talking about the possible death of the residents of the building that was hit. One of them is a young woman who stands among the residents and explains: “Our house is a few streets down. When I heard the news, I rushed to this square. By what law and morality are they attacking a residential area? What sin have these people committed? I heard that a child was among the dead. I am filled with anger and fear.”

An officer announces on a loudspeaker: People should move away from the square, but small and large groups move a few meters away. Most of them talk about their concern. A young woman who lives on Dardasht Street says: “My whole body is shaking, I wish there was a shelter and we could all go there. Each of these buildings could have been our house that was attacked. Innocent people lived in these houses. Children and adults, everyone was attacked. May God help us.” Another man who arrived at the square a few hours ago talks about bodies that were pulled out of the building and explains: “A woman was here who said she had a loved one in this building and now he has been killed.” Another, a middle-aged woman, says about the midnight sound that filled her with fear: “I thought it was lightning, but then I saw smoke in the air. I don't know what will happen in the next few days. Look at all the broken windows, I don't know what to do."

How can we turn the night into morning?

Ahead, a group of young men are standing, staring at a heavy truck that is clearing away rubble. One of them says, "Our house is on Sani Street. When I heard the sound early in the morning, I rushed here. It was really scary. Gradually, the number of people who came increased, it was like the apocalypse. I couldn't believe that the enemy would be so unscrupulous as to attack people's houses. Women and children live in these houses. I still can't believe it, and I keep thinking that all this is a dream. When I returned home in the morning, my heart couldn't rest, and now I've come back to see that the damage was so severe that the clearing away of rubble hasn't even been completed."

Another young woman who made it to the square explains: “They destroyed a building and caused so much damage. You see, the windows of all the houses are broken. Even the building next door was destroyed by this attack. I don’t know how I’ll wake up tonight.” The hustle and bustle around the square continues, and the crane continues to remove the rubble of a building where families lived a few hours ago.

Among all the houses around Narmak 8 Square, there are many houses that suffered serious damage to their doors and windows due to this attack. One of those buildings, which is on the corner of “Haji Sadeghi” Alley, had its windows destroyed due to the intensity of the explosion. The house now looks like an abandoned one, covered in dust. The walls of the building are cracked and every now and then, a piece of stone or glass from the building falls to the ground. Many of the neighbors and locals standing around the square know the owner of this house. The lonely old man and woman, who are not even strong enough to walk, and now they have no home left. A middle-aged woman who knows them explains: “An old man and woman live in this house, both of whom are sick. I know the old woman, because her husband is sick and can’t leave the house much, she does all the shopping. Of course, she can’t walk properly herself and can hardly leave the house. Now look at the state of their house, how are they going to fix this house? The house is destroyed.”

As you move away from the square, the crowd at the scene gradually thins out, but most people are moving towards Narmak Square 8, and the streets near this area have more traffic. People curiously cross the alleys to reach this square and witness the destruction that the Zionist regime has wrought in a residential area.

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق، ساختمان چهار‌ طبقه‌ای ویران شده و دیوار و پنجره‌های دیگر خانه‌های اطرافش کاملا آسیب دیده است. پیاده‌روهای اطراف میدان پر شده از شیشه‌های خرد‌شده‌‌ پنجره‌‌ دیگر ساختمان‌ها و تمام کوچه‌های منتهی به این منطقه با نوار زردی بسته شده تا برای امداد‌رسانی، خودرویی وارد محوطه نشود. عصر جمعه 23 خرداد، میدان ۸ نارمک وضعیت عجیبی دارد. یکی از محلاتی که ساعت سه بامداد همان روز با حمله اسرائیل به خاک ایران مورد اصابت قرار گرفت و آسیب جانی و مالی بسیاری برای شهروندان به بار آورده است. آمبولانس کنار میدان و گروه‌های امدادی حاضر، نشان از آن دارد که حتی پس از گذشت چند ساعت از حمله، هنوز افرادی زیر آوار مانده باشند. صدای انفجار از حوالی ساعت سه بامداد روز جمعه، مردم را به خیابان کشانده و تا شش عصر این رفت‌و‌آمدها به میدان ۸ نارمک ادامه دارد. اهالی با دلهره خودشان را به خیابان و کوچه‌های منتهی به این میدان می‌رسانند. از کوچه «حاجی صادقی» تا کوچه «دقیقی»، همه با نوار زردی بسته شده و رفت‌وآمد مردم در این منطقه با محدودیت ترددی همراه است. مأموران و نیروهای امدادی مدام فریاد می‌زنند: «از این منطقه تردد نکنید، امکان دارد شیشه روی سرتان بریزد». کمی آن طرف‌تر چند ماشین و وسیله نقلیه کنار خیابان پارک شده که خرده‌شیشه و تکه‌های سنگ روی آنها نشان از اثر شدت این حادثه دارد.



خانه‌های ویران‌شده

نیمه‌شب ساختمانی چهار‌ طبقه، با حمله اسرائیل تخریب شده است. به دلیل شدت این حمله، ساختمان‌های کناری هم آسیب دیده‌اند و شیشه پنجره‌های دیگر خانه‌های اطراف میدان کاملا خرد شده و حالا روی زمین پر شده از تکه‌های شیشه و خاک که باید با احتیاط از روی آن عبور کرد. کوچه‌های منتهی به این میدان با نوار زرد‌رنگ بسته شده تا تردد اهالی کنترل شود. کودک و بزرگسال برای رفت‌و‌آمد باید از پیاده‌رویی عبور کنند که شاید احتمال سقوط دوباره آوار بر سرشان وجود داشته باشد. به‌ همین ‌دلیل امدادگرها و مأموران مدام هشدار می‌دهند تا مردم هرچه زودتر این منطقه را ترک کنند.

کاش پناهگاهی بود

ماشین‌های سنگین جرثقیل در حال آواربرداری هستند و مردم نگران‌اند که نکند هنوز کسی زیر آوار مانده باشد. همچنان نیروهای مدیریت بحران شهرداری در اطراف این ساختمان مردم را به اطراف هدایت می‌کنند و تذکر می‌دهند که شاید احتمال ریزش شیشه‌های باقی‌مانده ساختمان‌ها بر سرشان وجود داشته باشد. اما مردم دسته‌دسته کنار هم ایستاده‌اند و محو خرابی‌های انفجارها هستند. آمبولانسی کنار میدان پارک شده و اهالی از مرگ احتمالی ساکنان ساختمان مورد اصابت می‌گویند. یکی از آنها زن جوانی است که بین اهالی ایستاده و توضیح می‌دهد: «خانه ما چند خیابان پایین‌تر است. وقتی خبر را شنیدم خودم را به این میدان رساندم. با کدام قانون و اخلاق منطقه مسکونی را مورد حمله قرار می‌دهند؟ این مردم چه گناهی کرده‌اند؟ شنیدم کودک در بین کشته‌شده‌ها بوده. پر از خشم و ترس هستم».

مأموری در بلندگو اعلام می‌کند: مردم از میدان دور شوند، اما گروه‌های کوچک و بزرگ چند متر دورتر می‌شوند. بیشتر آنها از نگرانی خود می‌گویند. زن جوانی که ساکن خیابان «دردشت» است، از حالش می‌گوید: «تمام تنم می‌لرزد، کاش پناهگاهی بود و همه آنجا می‌رفتیم. هر‌کدام از این ساختمان‌ها شاید خانه‌ ما بود که به آن حمله می‌شد. مردم بی‌گناه در این خانه‌ها زندگی می‌کردند. کودک و بزرگسال، همه را مورد حمله قرار داده. خدا خودش کمک‌مان کند». مرد دیگری که از چند ساعت قبل خود را به این میدان رسانده، از جنازه‌هایی می‌گوید که از ساختمان بیرون کشید شده و توضیح می‌دهد: «زنی اینجا بود که می‌گفت عزیزی در این ساختمان داشته و حالا کشته شده». یکی دیگر که زن میانسالی است، درباره صدای نیمه‌شب می‌گوید که ترس تمام وجودش را گرفته بود: «فکر کردم رعد‌و‌برق است، اما بعد دود را در هوا دیدم. نمی‌دانم روزهای بعد چه خواهد شد. همین حالا ببینید که تمام شیشه‌های پنجره‌ها خرد شده و ریخته، نمی‌دانم چه باید کرد».

شب را چطور صبح کنیم؟

جلوتر گروهی پسر جوان ایستاده‌اند و به ماشین سنگینی خیره شده‌اند که آواربرداری می‌کند. یکی از آنها می‌گوید: «خانه ما در خیابان ثانی است، همان سر صبح وقتی صدا را شنیدم، خودم را اینجا رساندم. واقعا ترسناک بود. کم‌کم تعداد آدم‌هایی که آمدند زیاد شد، مثل آخرالزمان بود. باورم نمی‌شد که دشمن آن‌قدر بی‌وجدان باشد که خانه مردم را بزند. در این خانه‌ها زن و بچه زندگی می‌کند. هنوز باورم نمی‌شود و مدام فکر می‌کنم همه اینها خواب است. صبح که به خانه برگشتم، دلم آرام نگرفت و الان برگشتم که دیدم شدت آسیب آن‌قدر بوده که هنوز آواربرداری تمام نشده».

 یکی دیگر که زن جوانی است و خودش را به این میدان رسانده، توضیح می‌دهد: «یک ساختمان را تخریب کردند و این‌همه خرابی به بار آوردند. شما ببین، پنجره تمام خانه‌ها ریخته است. حتی ساختمان کناری هم با این حمله تخریب شده. نمی‌دانم امشب را چطور صبح کنیم». شلوغی اطراف میدان ادامه دارد و جرثقیل همچنان آوار ساختمانی را برمی‌دارد که چند ساعت قبل، خانواده‌هایی در آن زندگی می‌کردند.

در بین تمام خانه‌های اطراف میدان 8 نارمک، خانه‌های بسیاری هستند که به دلیل این حمله، دچار آسیب جدی به در و پنجره شدند. یکی از آن ساختمان‌ها که نبش کوچه «حاجی صادقی» است، به دلیل شدت انفجار پنجره‌هایش از بین رفته. خانه حالا شبیه به متروکه‌ای است که گرد‌و‌خاک تمام آن را گرفته. دیوارهای ساختمان ترک برداشته و هر‌از‌گاه، تکه سنگ یا شیشه‌ای از ساختمان به زمین سقوط می‌کند. بسیاری از همسایه‌ها و اهالی محل که دور میدان ایستاده‌اند، صاحب این خانه را می‌شناسند. پیر‌زن و پیر‌مرد تنهایی که حتی توان کافی برای راه‌رفتن هم ندارند و حالا دیگر خانه‌ای هم برای‌شان نمانده است. زن میانسالی که آنها را می‌شناسد، توضیح می‌دهد: «در این خانه زن و مرد پیری زندگی می‌کنند که هر دو هم مریض هستند. من پیرزن را می‌شناسم، چون همسرش بیمار است و نمی‌تواند زیاد از خانه بیرون بیاید، تمام خریدها را او انجام می‌دهد. البته خودش هم نمی‌تواند درست راه برود و به‌سختی از خانه بیرون می‌آید. حالا ببینید خانه‌شان به چه وضعی درآمده، چطور می‌خواهند این خانه را درست کنند؟ خانه ویران شده».

از میدان که دور می‌شوی، کم‌کم از جمعیت حاضر در صحنه هم کم می‌شود، اما بیشتر مردم به سمت میدان 8 نارمک حرکت می‌کنند و خیابان‌های نزدیک به این منطقه ترافیک بیشتری دارد. مردم با کنجکاوی از کوچه‌پس‌کوچه‌ها عبور می‌کنند تا به این میدان برسند و شاهد ویرانی‌ای باشند که رژیم صهیونیستی در منطقه‌ای مسکونی به بار آورده است.