Zeinab Soleimani's Horrifying Account of the First Night of Israel's Attack on the Homes of Generals Rashid, Bagheri, and Salami

The blast wave that leveled the homes of Generals Rashid, Rabbani, and Bagheri to the ground had also damaged all the surrounding houses.

According to the Sharq Media Group,
Faezah Ghafar Haddadi, a resistance writer, wrote in an article: Sardar Salami's wife sat on the living room sofa of their house and said: This house was not like this. We have been sweeping away broken glass and cleaning soot and dirt for two weeks. Not a single window was left intact.

The blast wave that leveled the homes of Sardar Rashid, Rabbani, and Bagheri to the ground had also damaged all the surrounding houses.

Zeinab, aka Haj Qasim, said: Our house, which was closer, had cracks in the walls and plastered them apart from the windows... My husband was not there that night. I also went to my mother. The morning call to prayer came and I spread out my prayer rug in the living room. Mom was praying in the room. None of us had turned on the lights. I was still on the prayer rug when suddenly there was a terrible noise and a high-pressure volume of air and broken glass was thrown at me.

I ran to the yard. It was pitch dark. The air tasted of dirt and sulfur. I ran to the alley. The first person I saw was the son of the martyr Kazemi. He said, "They beat up Mr. Rashid. Don't stay home, run away. Take Mom and run away."

I hurriedly ran into the house. Mom and I found our black veils and came out of the house. I had parked my car a little further. Luckily, it started and I was able to take Mom to our house.

I returned to the town. My thoughts were focused on Baba's belongings. The rescue forces had arrived. Mohammad Kazemi was showing them the locations of the houses. He was brave like his father. When he saw me, he shouted: "Why did you come back? It's dangerous here!"

I went to the house. I started to gather Baba's belongings and mementos. My hands were shaking. Suddenly, I heard the sound of a fighter jet. I was happy to go to my father. But then the son of my father's close friend (Hajj Ahmad Kazemi) came and wouldn't let me go. He shouted and screamed so much that I forgot about the rest of the equipment. I left the town. Then I realized that the fighter jet had hit the same place as before and had also martyred the relief forces.

When Zeinab left, Reyhaneh, the daughter of martyr Salami, got up and showed us her father's clothes and mementos. There was also a piece of metal that they had brought from her father.

روایت هولناک زینب سلیمانی از حمله شب اول اسرائیل به منازل سرداران رشید، باقری و سلامی

موج انفجاری که خانه سردار رشید و سردار ربانی و سردار باقری را با خاک یکسان کرده بود، به همه خانه‌های اطراف هم آسیب زده بود.

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،
فائضه غفارحدادی از روایت‌نویسان حوزه مقاومت در مطلبی نوشت: همسر سردار سلامی نشست روی مبل پذیرایی خانه‌شان و گفت: این خانه که اینطوری نبود. دو هفته است داریم خرده شیشه جارو می‌کنیم و دوده و خاک پا ک می‌کنیم. یک پنجره سالم نمانده.

موج انفجاری که خانه سردار رشید و سردار ربانی و سردار باقری را با خاک یکسان کرده بود، به همه خانه‌های اطراف هم آسیب زده بود.

زینبِ حاج قاسم گفت: خانه ما که نزدیکتر بود، به جز شیشه‌ها، دیوار هم ترک برداشته و گچ‌شان ریخته... آن شب همسرم نبود. من هم رفتم پیش مامان. اذان صبح شد و من سجاده‌ام را توی پذیرایی باز کردم. مامان توی اتاق نماز می‌خواند. هیچکدام چراغ را روشن نکرده بودیم. هنوز سر سجاده بودم که یکهو صدای وحشتناکی آمد و حجم پرفشاری از هوا و خرده شیشه به سمتم پرت شد.

دویدم سمت حیاط. تاریکی مطلق بود. هوا مزه خاک و گوگرد می‌داد. دویدم سمت کوچه. اولین کسی که دیدم پسر شهید کاظمی بود. گفت آقا رشید رو زدند. خونه نمونید، فرار کنید. مامان رو بردار و فرار کن.

با عجله دویدم توی خانه. با مامان چادر مشکی‌هایمان را پیدا کردیم و از خانه آمدیم بیرون. ماشینم را کمی جلوتر نگه داشته بودم. شانس آوردم روشن شد و توانستم مامان را برسانم خانه خودمان.
برگشتم شهرک. فکرم مانده بود پیش وسائل بابا. نیرو‌های امدادی رسیده بودند. محمد کاظمی داشت جای خانه‌ها را نشانشان می‌داد. مثل پدرش شجاع بود. با دیدن من داد کشید: چرا برگشتی؟ اینجا خطرناکه!

رفتم سمت خانه. شروع کردم به جمع کردن وسائل و یادگاری‌های بابا. دستهایم می‌لرزیدند. یکهو صدای جنگنده آمد. خوشحال شدم که می‌روم پیش بابا. اما باز پسر رفیق صمیمی بابا (حاج احمد کاظمی) آمد و نگذاشت. آنقدر داد و فریاد زد که بقیه وسائل را بی‌خیال شدم. از شهرک خارج شدم. بعدش فهمیدم که جنگنده همان جای قبلی را زده و نیرو‌های امدادی را هم شهید کرده بود.

زینب که رفت، ریحانه دختر شهید سلامی بلند شد و لباس و یادگاری‌های پدرش را نشانمان داد. یک تکه فلز هم بود که از کنار پدرش آورده بودند.