For as long as Fatima could remember, her father had been threatened with assassination. Of course, Baba never said anything, Fatima and the others had known that he was in danger from the messages that came to their phones from time to time. Messages with their full names and details that showed that the spies knew about the underbelly of their lives. "Ms. Fatima Askari, your father's activities are not compatible with our laws. You better dissuade your father... otherwise, nothing good will happen to him!" Baba's martyrdom was their constant nightmare. Every time he left the house, came late or didn't answer his phone, they were afraid that it might be his turn in this ruthless cycle of assassinating scientists? Especially since every so often one of his colleagues would be martyred; Dr. Alimohammadi, Dr. Shahriari, Dr. Fakhrizadeh... Fatemeh had come to terms with the fact that her father would eventually be martyred since she was a child, but she didn't think that the reality would be even more bitter than her nightmare. So bitter that not only her father, but also her mother, sister, and her sister's three-year-old daughter would fall victim to his science. So bitter that only she would be left of their family and that was it... 40 years ago, even the Pahlavi Khans were looking to assassinate this scientist! Follow Tabnak on social media Martyr Dr. Mansour Askari was Dr. Alimohammadi's college classmate. Both of them had completed their master's degree in nuclear physics with an A grade at Shiraz University. Since Dr. Alimohammadi was assassinated, their lives have not been peaceful. Before that, Baba did not live under the burden of an institutionalized and guarded house; he liked to live a simple and ordinary life. But after that assassination, he was forced to leave his small house and move to the town of Shahid Chamran. He was forbidden to come and go without a guard. Dad, in order not to be a burden to the guards, would never go anywhere except to work, and he rarely accompanied them to parties or trips. Of course, life was always just as hard for them. Especially for Masoumeh Khanum, who had been worried about the man of the house since the first day of their marriage; whether during the days of the revolution, or during the war when Mansour was at the front, or after that, when he entered nuclear activities. She raised the children alone. The entire burden of the house was on her shoulders; she was both mother and father. Both the housewife and the man of the house. So that Mansour could study and work in peace. Mansour's efforts for the progress of the country always paid off for them, and Masoumeh Khanum stood firm like a mountain against all difficulties. Even years ago, their youngest child was sacrificed because of her husband's honesty. Around 1960, when the Cultural Revolution began and universities were closed, Mansour was sent to Kamfiroz, a city in the heart of Fars Province. In those days, he had been elected as the head of a seven-member delegation. A delegation that, on the orders of Imam Khomeini, had the mission of freeing agricultural lands from the Khans and distributing them among the farmers. They had just married, and Masoumeh was pregnant with their first child. She was assassinated shortly before her birth. Although the farmers of the village prayed for Mansour's life, the Khans of the city had plotted to kill him. Finally, one day, when he was outside the house with Masoumeh, they shot at them. Although the assassination attempt was unsuccessful, their eight-month-old child was martyred before he was born. A man who refused billion-dollar offers from Iran's enemies to spy. In all the years of their life together, Masoumeh Khanum had seen many difficult and bitter scenes, which is why her heart always ached; both for Mansour and for the children. Contrary to everyone who thought that only Mansour was in danger, she was afraid that the enemy would sacrifice the children to achieve its desires and force Mansour to cooperate through them. Dr. Askari had repeatedly received billion-dollar offers and golden residences from different countries for spying and betraying Iran, offers that could have provided for several generations, but he had stood up to them all with a single word and answered them with a resounding no. Due to the mother's stress, the girls had divided the week among themselves. They were supposed to take turns going to their father's house so that Baba Mansour and Mama Masoumeh would not be alone. That day was also Marzieh's turn. Of course, it was Marzieh's last turn! According to Fatemeh's plan, she was supposed to go to her family on Friday morning, but her little son made up so many excuses that they left for Shahid Chamran town on Thursday night. "Mom, let's go to Baba's house to see our silkworms?!... Mom, I want to go cycling with Baba... I miss little Zahra..." Three-year-old Zahra was like a sister to Mehdi. When they were together, they fought and argued a lot, but their hearts were connected. That night, the children made so much noise that Fatima decided to return home early; hoping that it would be her turn on Friday morning and they would see each other again, she said goodbye and left. Perhaps it was fate that this would be the last meeting and that she would be the only survivor of the Askari family. Unspoken stories from the night of the attack in Shahid Chamran town could not be forgotten. She was awake until the morning prayer, turning her phone up and down. The sound of an explosion shook their house, she thought to herself that it might be lightning, but the messages that were quickly arriving on her phone said something else. _Israeli attack on Iran..._ The destruction of a 14-story building in the Shahid Chamran complex. When she saw the name of Shahid Chamran town on the news, she shivered in the middle of the summer heat. She didn't count the time. She quickly called their house. The phone just kept beeping. But the worries in his mind still smelled of life: "Mom shouldn't be asleep and get stressed by the phone ringing... Maybe she heard the sound and came out of the house..." His expectation remained unanswered behind the continuous beeps of the home phone. With trembling hands, he dialed one by one: Marzieh's number... Mom Masoumeh... Dad Mansour... But on the line of all three of them, only one sentence was repeated: "The desired subscriber is currently unavailable, please dial again later." When his sister-in-law answered the phone, he breathed a sigh of relief, the scent of life rekindled in his head: Hello, how are you?! Where are you?! Mr. Jamshid's answer was like a bucket of cold water on his head: Our own house, I sent Marzieh home last night, he said, now that you have an exam, go home and study! - Can you please go to Baba's house, they say they're going to hit Shahid Chamran's town, I'm worried, no matter how many times I call, no one is available. Fatemeh couldn't move, she was frozen in place from stress, she couldn't even put on her veil, she had to go to her father's house to get gas and reassure herself that nothing had happened! Marzieh's wife was supposed to drive herself to the town and bring news. It didn't take long. About a quarter of an hour later, a message came on Fatima's phone: "Nothing is left of their unit. The entire building was hit... They say the missile hit the living room of Baba's house." Baba used to sleep in the living room, of course not in his own bed like all Babas! Since Dr. Fakhrizadeh was martyred, his work pressure had increased many times. He would sit up late, surrounded by piles of papers that only he could understand. There, he would fall asleep silently. Amidst notebooks, notes, and love for his homeland... Perhaps Israel and the spies who had been watching them their entire lives for years knew that they had precisely hit the missile in the reception area of their unit, even though their targeting was so dirty and filthy that 60 residents of that 14-story building were martyred. This man was Iran's hidden nuclear pillar! Fatima was still dazed and stunned on the bed, staring at the wall of the house, and Baba's entire life passed before her eyes like a movie. Baba, who was never one to tell stories, would laugh every time Fatima or Marzieh asked him something and say: The less you know, the better for yourselves! Not only for security reasons, but more than anything, her modesty prevented her from talking about herself; even to her family. Now Fatemeh was left with fragments of memories and hearsay... memories that she had to piece together so that when someone asked her who Mansour Askari was, for whom a 14-story building was built, she could tell them about the anonymous man whom Israel knew more than anyone. Baba Mansour was one of the founders of Iran's nuclear industry. With Martyrs Shahriari and Fereydoun Abbasi, he founded the Iranian Nuclear Association, and later, with Martyrs Fakhrizadeh, he founded the Institute of Applied Physics; the same institution that later became the Defense Research and Innovation Organization, Sepand. In the years that no one knew, he was the Minister of Defense's representative on the Supreme National Security Council, and after his martyrdom, Fatemeh only learned that Baba had also been an advisor to the Leader of the Revolution in the JCPOA negotiations. Baba's service badge and plaque were among the few items that came out of the pieces of iron and brick fragments of their house, a badge that was proof of his presence and service in the JCPOA, although he was never happy about those negotiations! Baba was a physics professor at Imam Hussein University and worked quietly and unassumingly in the research complexes of the Ministry of Defense for years. Although he was a professor and many of Iran's nuclear scientists were his students, if anyone asked him about his job, he would say: "My teacher!" He did not even like the position of professor to weigh down his pride and arrogance. He did not receive a salary from the Ministry of Defense, his words were: "I do not take money to serve my country!" He lived his life with the same salary as a professor. Just as he never used government services. His bodyguards said that he would pay for the last Quran himself and always said, “I don’t want to be a burden on the shoulders of this country.” The story of Mr. Daneshmand’s high salary and luxurious life! Ma’soumeh’s mother used to tell him: In 1960, when Baba accepted the chairmanship of the seven-member land division committee in Kamfiroz, he was told to write down his proposed salary. The amount he requested was so low that the officials were not satisfied. In the end, his salary was approved with a small increase. Later, when the children were born and their living expenses increased several times, he could have asked for a salary increase, but he was still not given one. His words were the same: “I don’t want money for service.” In order to keep their lives from becoming dull, during those years, despite all the fatigue of his work, he taught privately… Mom said that Dad could have easily used his position, taken important political positions, and reached higher positions, but he never did. Ever since Imam Khomeini had ordered that young people fast on Mondays and Thursdays, Dad always fasted two days a week. He never said anything about his revolutionary activities, but this habit was enough for Fatima and Marzieh to know how much Dad was a disciple of the Imam and at the forefront of the revolution! Dad used to wash the dinner dishes himself to show his gratitude to Mom Masoumeh. Even if the girls were at home, he wouldn’t let anyone touch the dishes. It was as if this simple act was the silent language of his love. His hands were always full of wounds, blisters, and stains, a reminder of the hard, day-and-night work in the nuclear laboratories. But with those same hands full of wounds, he would stand at the sink and wash the dishes... Fatima doesn't remember Baba accumulating anything from the world for himself, he wouldn't even buy a simple shirt for himself. He lived a simple life; so simple and tidy that no one would believe that an elite like him and the brains of a country could live such a carefree life. The few pieces of clothing and belongings he had were either gifts from the girls or gifts from Masoumeh's mother... No matter how tired he was from his work, he would still wrestle with his grandson Mehdi, play bicycles, and play chess. Three-year-old Zahra was both the pain of his heart and the ruin of their home... When the war showed that a nucleus is more necessary than dinner, even though he always dealt with formulas, numbers, and quantum, he also knew the language of words and wrote poetry. Of course, he did not only deal with Persian words, in addition to his native language, he spoke Turkish, French, Russian, and English comfortably and fluently, and he also studied Chinese and Hebrew, and was more or less fluent. His name was on the sanctions list; the threat of assassination had become a constant part of their lives. Apart from these, some governments also constantly threw stones in the way of Baba and his colleagues. These are the reasons why, with all that knowledge and expertise, he only recently received his doctorate. In his doctoral studies, he was the top student at Amir Kabir University and had completed all his courses with high grades, but when it was time to defend his thesis, he was sent abroad to carry out a mission to serve his country. Despite all his efforts, the university did not extend his defense time and his degree was never issued. He was accepted to Amir Kabir University twice more, but because his name was on the sanctions list and he could not publish articles in foreign journals, he was not allowed to defend. These things were not important to Baba; what was important was that he had the knowledge he needed. Several times when Fatemeh had been upset by this lack of love, she had grumbled to Baba, "Baba, people are so hungry that their fingers of accusation point towards nuclear weapons." Some governments throw stones at you like this... your life is always in danger because of this... so who are you really working so hard for?" Baba smiled one of his soothing smiles that worked faster than painkillers and said: "For God... for the people... for Iran. In time, these people will understand that you are here, it is more important than breakfast." Baba was right, that one day had come, now the war had proven to the people door to door the hard work of people like him. *Martyr Marzieh Askari with her three-year-old daughter, Marzieh Zahra Barzegar, the story of the presence of terrorists who had come to make sure of Dr. Askari's martyrdom. For three days, Fatemeh sat in the town of Martyr Chamran, waiting for the bodies of her loved ones to be found. But not even a skeleton remained of the house; No walls, no roof, no furniture… The fist of war had crushed everything in its ruthless hands, and only rubble remained from that house. No body was found of the mother. Not even a handful of ashes that could smell her. Of the father, only a few small pieces reached Fatima. They recognized the body of three-year-old Zahra by her clothes, and Marzieh by the ring that still sparkled among the crushed flesh… The neighbors said that a few minutes after the explosion, two strangers had come and asked the father: “Mr. Askari was home?!” When they were relieved that the father was also under the rubble and had been at home last night, when they were sure that the missile had hit their unit, they smiled with satisfaction and left. A smile that said: “The mission was successfully accomplished!”

از وقتی فاطمه یادش می‌آید، پدرش همیشه تهدید به ترور می‌شد. البته بابا هیچ‌وقت چیزی نمی‌گفت، فاطمه و بقیه از پیام‌هایی که وقت‌وبی‌وقت روی تلفنشان می‌آمد، فهمیده بودند او در خطر است. پیام‌هایی با اسم و مشخصات کاملشان که نشان می‌داد جاسوس‌ها از زیروبم زندگی‌شان خبر دارند. 

«خانم فاطمه عسکری، فعالیت‌های پدر شما با قوانین ما سازگار نیست. بهتره پدرتون رو منصرف کنید... وگرنه اتفاقات خوبی در انتظارش نخواهد بود!» شهادت بابا، کابوس همیشگی‌شان بود. هر بار که از خانه بیرون می‌رفت، دیر می‌آمد یا تلفنش را جواب نمی‌داد ترس به جانشان می‌افتاد که نکند در این چرخه بی‌رحم ترور دانشمندان نوبت به او رسیده باشد؟ مخصوصاً اینکه هر چند وقت یک‌بار یکی از همکارانش شهید می‌شد؛ دکتر علی‌محمدی، دکتر شهریاری، دکتر فخری‌زاده...فاطمه از همان کودکی با خودش کنار آمده بود که بابا بالاخره شهید می‌شود، اما فکر نمی‌کرد واقعیت، از کابوسش هم تلخ‌تر باشد. آن‌قدر تلخ که نه‌ فقط بابا، بلکه مادر، خواهر، و دختر سه‌سالهٔ خواهرش هم قربانی علم او شوند. آن‌قدر تلخ که از خانواده‌شان فقط او بماند و بس...

۴۰ سال پیش حتی خان‌های پهلوی هم دنبال ترور این دانشمند بودند! تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
شهید دکتر منصور عسکری، هم‌دانشگاهی دکتر علی‌محمدی بود. هر دو، کارشناسی ارشد فیزیک هسته‌ای را با معدل الف در دانشگاه شیراز گذرانده بودند. از وقتی دکتر علی‌محمدی ترور شد، زندگی‌شان رنگ آرامش ندید. تا قبل از آن، بابا زیر بار خانهٔ سازمانی و محافظ نمی‌رفت؛ دوست داشت ساده و عادی زندگی کند. اما بعد از آن ترور، مجبور شد خانهٔ کوچکش را رها کند و به شهرک شهید چمران برود.رفت‌وآمدش بدون محافظ ممنوع شده بود. بابا هم برای اینکه اسباب زحمت محافظ‌ها نشود، جز سرکار جای دیگری نمی‌رفت، کم پیش می‌آمد که در مهمانی یا مسافرتی همراهشان باشد. البته زندگی همیشه همین‌قدر برایشان سخت بود. به‌ویژه برای معصومه خانم، که از روز اول ازدواج دل‌نگران مرد خانه بود؛ چه روزهای انقلاب، چه دوران جنگ که منصور در جبهه بود، و چه بعد از آن، با ورودش به فعالیت‌های هسته‌ای. بچه‌ها را تنهایی بزرگ کرد. تمام بار خانه روی دوشش بود؛ هم مادر بود، هم پدر. هم خانم خانه، هم مرد خانه. تا منصور بتواند با خیال راحت درس بخواند و کار کند. تلاش منصور برای پیشرفت کشور، همیشه برایشان تاوان داشت و معصومه خانم، مثل کوه پای همهٔ سختی‌ها ایستاد حتی سال‌ها پیش، به‌خاطر درستکاری همسرش، فرزند کوچکشان قربانی شد.حوالی سال ۶۰، وقتی انقلاب‌فرهنگی راه افتاد و دانشگاه‌ها تعطیل شدند، منصور را فرستادند کامفیروز؛ شهری در دل استان فارس. آن روزها به‌عنوان رئیس هیئت هفت‌نفره‌ای انتخاب شده بود. هیئتی که به دستور امام خمینی مأموریت داشت زمین‌های کشاورزی را از تصاحب خان‌ها دربیاورد و بین کشاورزها تقسیم کند.
تازه ازدواج کرده بودند، معصومه بچه اولشان را باردار بود. چیزی تا به دنیا آمدنش نمانده بود که قربانی ترور شد. با اینکه کشاورزهای روستا دعا به جان منصور می‌کردند اما خان‌های شهر نقشه قتلش را کشیده بودند، عاقبت یک روز که با معصومه بیرون از خانه بود به سمتشان شلیک کردند، هر چند ترور ناموفق بود اما فرزند هشت‌ماهه‌شان قبل از آنکه به دنیا بیاید شهید شد.

مردی که پیشنهاد‌های میلیاردلاری دشمنان ایران را برای جاسوسی نپذیرفت
معصومه خانم در همهٔ سال‌های زندگی مشترکشان کم صحنه‌های سخت و تلخ ندیده بود، برای همین همیشه دلش شور می‌زد؛ هم برای منصور، هم برای بچه‌ها. برخلاف همه که فکر می‌کردند فقط منصور در خطر است، اما او می‌ترسید دشمن برای رسیدن به خواسته‌هایش از جان بچه‌ها مایه بگذارد و از طریق آنها منصور را مجبور به همکاری کند. دکتر عسکری بارها از کشورهای مختلف برای جاسوسی و خیانت به ایران پیشنهادهای میلیارددلاری و اقامت‌های طلایی دریافت کرده بود پیشنهادهایی که می‌توانست تا چندین نسلشان را تأمین کند اما یک‌کلام جلوی همه‌شان ایستاده بود و با یک نه قاطع جوابشان را داده بود.
به‌خاطر استرس‌های مادر، دخترها بین خودشان هفته را تقسیم کرده بودند. قرار بود نوبتی به خانه پدری‌شان بروند تا بابا منصور و مامان معصومه تنها نباشند. آن روز هم نوبت مرضیه بود. البته آخرین نوبت مرضیه!طبق برنامه فاطمه باید صبح جمعه می‌رفت پیش خانواده‌اش، اما پسر کوچکش آن‌قدر بهانه گرفت که همان پنج‌شنبه‌شب راهی شهرک شهید چمران شدند. «مامان بریم خونه باباجون کرم‌ابریشم‌هامو ببینم؟!... مامان می‌خوام برم با باباجون دوچرخه‌سواری... دلم واسه زهرا کوچولو تنگ شده...»زهرای سه‌ساله برای مهدی مثل خواهر بود. کنار هم که بودند، جنگ و دعوایشان زیاد می‌شد اما دلشان به هم‌بند بود. آن شب هم آن‌قدر بچه‌ها شلوغ کردند که فاطمه تصمیم گرفت زودتر برگردد خانه؛ به این امید که صبح جمعه نوبت اوست و دوباره هم را می‌بینند خداحافظی کرد و رفت. شاید هم تقدیر این بود که آخرین دیدار رقم بخورد و او بشود تنها بازماندهٔ خانواده عسکری.

ناگفته‌های از شب حمله در شهرک شهید چمران
خواب به چشمش نمی‌آمد‌. تا اذان صبح بیدار بود و گوشی‌اش را بالا و پایین می‌کرد. ‌ صدای انفجار خانه‌شان را لرزاند، پیش خودش فکر کرد شاید رعدوبرق باشد اما پیام‌هایی که تندتند روی تلفنش می‌نشست چیز دیگری می‌گفت._حمله اسرائیل به ایران..._تخریب ساختمان ۱۴ طبقه در مجتمع شهید چمراناسم شهرک شهید چمران را که میان خبرها دید، وسط چلهٔ تابستان لرز افتاد به جانش. حساب ساعت را نکرد. سریع زنگ زد به خانه‌شان. تلفن فقط بوق ممتد می‌خورد. اما هنوز نگرانی‌های ذهنش بوی زندگی می‌دادند: «نکنه مامان خواب باشه و از صدای تلفن استرس بگیره…شاید صدا را شنیدن و از خونه اومدن بیرون...»
انتظارش که پشت بوق‌های ممتد تلفن خانه بی‌جواب ماند با دست‌های لرزان، یکی‌یکی شماره گرفت:شمارهٔ مرضیه... مامان معصومه…بابا منصور…اما پشت خط هر سه نفرشان، فقط یک جمله تکرار می‌شد: «در حال حاضر مشترک موردنظر در دسترس نمی‌باشد، لطفاً بعداً مجدداً شماره‌گیری فرمایید.» وقتی همسر خواهرش تلفنش را جواب داد، نفس راحتی کشید، عطر زندگی دوباره در سرش جان گرفت: سلام خوبین؟! شما کجایید؟!جواب آقا جمشید مثل سطل آب سردی بود روی سرش: خونه‌ی خودمون، دیشب مرضیه فرستادم خونه، گفت حالا که امتحان داری برو خونه و درس بخون!_میشه لطفا یه سر بریدخونه بابا، میگن شهرک شهید چمران رو زدن، نگرانم، هرچی زنگ می‌زنم هیچ‌کس در دسترس نیست.فاطمه نمی‌توانست از جایش تکان بخورد، از استرس سر جایش خشک شده بود، حتی نمی‌توانست چادرش را سر کند، تا خانه پدرش تخت‌گاز برود و خیال خودش را راحت کند که چیزی نشده! قرار شد همسر مرضیه خودش را به شهرک برساند و خبری بیاورد. خیلی طول نکشید. حدود یک ربع بعد، پیامی روی گوشی فاطمه نشست: «از واحدشون چیزی نمونده. کل ساختمان رو زدن… می‌گن دقیقاً موشک به پذیرایی خونه‌ی بابا اصابت کرده.»

بابا عادت داشت در پذیرایی بخوابد، البته نه مثل همهٔ باباها در رختخواب خودش!  از وقتی دکتر فخری‌زاده شهید شد، فشار کارش چندبرابر شده بود. تا دیروقت می‌نشست پای‌کار، لابه‌لای انبوه کاغذهایی که فقط خودش از آن‌ها سر درمی‌آورد. همان‌جا، بی‌صدا خوابش می‌برد. وسط دفترها، یادداشت‌ها، و عشق به وطن... شاید اسرائیل و جاسوس‌هایی که تمام مدت زندگی‌شان را سال‌ها زیر نظر داشتند این را می‌دانستند که دقیقاً موشک را به پذیرایی واحد آنها زده بودند، هرچند که نقطه‌زنی‌شان آن‌قدر کثیف و چرک بود که ۶۰ نفر از ساکنان  آن ساختمان ۱۴ طبقه به شهادت رسیدند.

این مرد ستون پنهان هسته‌ای ایران بود!
فاطمه روی تخت هنوز مات و مبهوت مانده بود، زل‌زده بود به دیوار خانه و تمام زندگی بابا مثل یک فیلم از جلوی چشم‌هایش رد می‌شد. بابایی که هیچ‌وقت اهل تعریف‌کردن نبود، هر بار فاطمه یا مرضیه از او چیزی می‌پرسیدند می‌خندید و می‌گفت: هرچی کمتر بدونید برای خودتون بهتره! نه فقط به‌خاطر مسائل امنیتی، بیشتر از هر چیز، تواضعش نمی‌گذاشت از خودش بگوید؛ حتی برای خانواده‌اش. حالا فاطمه مانده بود با تکه‌تکهٔ خاطرات و شنیده‌ها... خاطراتی که باید پازل آن‌ها را کنار هم می‌چید تا وقتی کسی از او پرسید منصور عسکری که بود که یک ساختمان ۱۴ طبقه را به‌خاطرش ریختند بتواند از مرد گمنامی بگوید که اسرائیل بیشتر از هر کسی او را می‌شناخت.
بابا منصور،یکی از بنیان‌گذاران صنعت هسته‌ای ایران بود. با شهید شهریاری و شهید فریدون عباسی، انجمن هسته‌ای ایران را پایه‌گذاری کردو بعدها با شهید فخری‌زاده، موسسه‌ی «انستیتو فیزیک کاربردی» را راه انداخت؛ همان موسسه‌ای که بعدها تبدیل شد به سازمان پژوهش و نوآوری دفاعی، سپند. در سال‌هایی که هیچ‌کس خبر نداشت، او نماینده‌ی وزیر دفاع در شورای عالی امنیت ملی بود، و بعد از شهادتش، فاطمه تازه فهمید که بابا، مشاور رهبر انقلاب در مذاکرات برجام هم بوده است.نشان خدمت بابا و لوح تقدیرش از معدود وسایلی بود که از میان تکه‌های آهن و خرده‌های آجر خانه‌شان بیرون آمد نشانی که گواه حضور و خدمتش در برجام بود هرچند هیچ‌وقت دل خوشی از آن مذاکرات نداشت! بابا استاد فیزیک دانشگاه جامع امام حسین بود و سال‌ها در مجموعه‌های تحقیقاتی وزارت دفاع، بی‌صدا و بی‌ادعا کار می‌کرد. با اینکه استاد بود و به بسیاری از دانشمندان هسته‌ای ایران  شاگردش بودند اما اگر کسی از او شغلش را می‌پرسید می‌گفت: معلمم! حتی دوست نداشت سمت استادی وزنه غرور و تکبرش را سنگین کند. از وزارت دفاع حقوق نمی‌گرفت، حرفش این بود که:« من برای خدمت به کشورم پول نمی‌گیرم!»با همان حقوق استادی زندگی را می‌چرخاند. همانطور که هیچ‌وقت از خدمات دولتی استفاده نکرد. محافظانش می‌گفتند تا قرانِ آخر هزینه را خودش می‌داد و همیشه می‌گفت:«نمی‌خواهم باری روی شانه‌های این کشور باشم.»

ماجرای حقوق پرحاشیه و زندگی لاکچری آقای دانشمند!
مامان معصومه تعریف می‌کرد:سال ۶۰ که بابا ریاست هیئت هفت‌نفره‌ تقسیم اراضی در کامفیروز را پذیرفت،به او گفته بودند حقوق پیشنهادی‌ات را بنویس. رقم درخواستی‌اش آن‌قدر پایین بود که مسئولان زیر بار نرفتند. دست آخر با یک افزایش اندک رقم حقوقش تصویب شد. بعدها که بچه‌ها به دنیا آمدند و خرج زندگی‌شان چندبرابر شد می‌توانست درخواست افزایش حقوق بدهد، اما باز هم نداد. حرفش همان بود: «من برای خدمت پول نمی‌خوام.»برای اینکه زندگی‌شان لنگ نماند،در همان سال‌ها، با همه‌ی خستگی کارش، تدریس خصوصی می‌کرد… مامان می‌گفت بابا می‌توانست خیلی راحت از جایگاهش استفاده کند،سمت‌های مهم سیاسی بگیرد و به موقعیت‌های بالاتر برسد، اما هیچ‌وقت این‌کار را نکرد.از وقتی امام خمینی سفارش کرده بودند که حتی‌المقدور جوان‌ها روزهای دوشنبه و پنج‌شنبه را روزه بگیرید بابا همیشه دو روز در هفته روزه بود. هیچ‌وقت از فعالیت‌های انقلابی‌اش چیزی نمی‌گفت اما همین عادتش برای فاطمه و مرضیه کافی بود تا بدانند بابا چقدر مرید امام بوده و در خط مقدم انقلاب! بابا عادت داشت برای قدردانی از مامان معصومه، ظرف‌های شام را خودش بشوید. حتی اگر دخترها در خانه بودند، اجازه نمی‌داد کسی به ظرف‌ها دست بزند. انگار این کار ساده، زبان بی‌کلامِ دوست داشتنش بود. دست‌هایش همیشه پر از زخم و تاول و لک بود، یادگار کارهای سخت و شبانه‌روزی در آزمایشگاه‌های هسته‌ای. اما با همان دست‌های پر از زخم ، می‌ایستاد پای سینک و ظرف می‌شست...
فاطمه یادش نمی‌آید بابا چیزی از مال دنیا برای خودش جمع کرده باشد، حتی یک پیرهن ساده هم برای خودش نمی‌خرید. ساده‌زیست بود؛ آن‌قدر ساده و مرتب که هیچ‌کس باور نمی‌کرد نخبه‌ای چون او و مغز متفکر یک کشور، چنین زندگی بی‌تکلفی داشته باشد. همان چندتکه لباس و وسایلی هم که داشت، یا هدیهٔ  دخترها بود یا کادوی مامان معصومه...خستگی‌های کارش را هرچقدر زیاد بود باز با مهدی نوه‌اش کشتی می‌گرفت، دوچرخه بازی می‌کرد و شطرنج کار می‌کرد. زهرای سه‌ساله هم دردانه قلبش بود و نوه ته‌تغاری خانه‌شان...

وقتی جنگ نشان داد هسته‌ای از نان شب هم واجب تر است
با اینکه همیشه سر و کارش همیشه با فرمول و اعداد و کوانتوم بود اما زبان واژه‌ها را هم می‌شناخت و شعر می‌گفت. البته سر و کارش فقط با واژه‌های فارسی نبود، جز زبان مادری‌اش، ترکی، فرانسه، روسی و انگلیسی را هم راحت و روان حرف می‌زد و چینی و عبری هم آموزش می‌دید و کم‌وبیش مسلط بود. اسمش در فهرست تحریم‌ها نشسته بود؛ تهدید به ترور هم که بخش همیشگی زندگی‌شان شده بود.غیر از این‌ها، برخی دولت‌ها هم مدام سنگ جلوی پای بابا و همکارانش می‌انداختند. همین‌ها باعث شد با آن‌همه علم و دانش، مدرک دکترایش را همین اواخر بگیرد. در مقطع دکتری، شاگرداول دانشگاه امیرکبیر بود و تمام دروسش را با معدل بالا به پایان رسانده بود اما وقتی زمان دفاع از پایان‌نامه‌اش رسید،برای انجام مأموریتی در راستای خدمت به وطن، به خارج از کشور اعزام شد. 
دانشگاه، علی‌رغم همه‌ تلاش‌ها، فرصت دفاع را برایش تمدید نکرد و مدرکش هرگز صادر نشد. دو بار دیگر هم در دانشگاه‌ امیرکبیر پذیرفته شد، اما به‌خاطر اینکه نامش در فهرست تحریم‌ها بود و نمی‌توانست در نشریه‌های خارجی مقاله چاپ کند به او اجازه دفاع داده نشد. برای بابا این چیزها مهم نبود مهم این بود که دانشی که باید را داشت. چند باری که فاطمه از این بی‌مهری‌ها دلخور شده بود، سر بابا غر زده بود که «بابا، مردم تا سفره‌شون تنگ می شه، انگشت اتهامشون می ره سمت هسته‌ای. بعضی از دولت‌ها هم که این‌طور سنگ می‌ندازن جلو پاتون...جون‌تون هم که به‌خاطر همین کار همیشه در خطره... پس واقعاً برای کی دارین این‌همه زحمت می‌کشین؟»
بابا یکی از آن لبخندهای آرام‌بخشش را که از مسکن هم زودتر اثر می‌کرد زده و گفته بود: «برای‌خدا… برای مردم… برای ایران. به‌موقعش همین مردم می‌فهمندهسته‌ای، از نون شب هم واجب تره.»   بابا راست می‌گفت، آن یک روز رسیده بود، حالا جنگ عیار زحمت آدم‌هایی شبیه او را خانه‌به‌خانه به مردم ثابت کرده بود.

*شهید مرضیه عسکری به همراه دخترش شهید سه‌ساله زهرا برزگرماجرای حضور تروریست‌هایی که آمده بودند از شهادت دکتر عسکری مطمئن شوند
سه روز تمام، فاطمه در شهرک شهید چمران بست نشست؛ چشم‌انتظار پیداشدن پیکر عزیزانش. اما از خانه حتی اسکلت هم باقی نمانده بود؛ نه دیوار، نه سقف، نه اثاثیه… مشتِ جنگ، همه چیز را در دست‌های بی‌رحمش خردکرده بود و از آن خانه، فقط سنگ‌ریزه مانده بود.از مادر، هیچ بدنی پیدا نشد. حتی یک‌مشت خاکستر که بوی او را بدهد. از بابا، فقط چندتکه‌ کوچک به فاطمه رسید. پیکر زهرای سه‌ساله را از روی لباسش شناختند و مرضیه را از انگشتری‌ که میان گوشت له‌شدهٔ تنش، هنوز برق می‌زد… همسایه‌ها می‌گفتند چند دقیقه بعد از انفجار، دو غریبه آمده بودند و سراغ بابا را می‌گرفتند: « آقای عسکری خانه بود؟!» وقتی خیالشان راحت شد که بابا هم زیر آوار مانده و دیشب در خانه بوده، وقتی مطمئن شدند موشک درست به واحد آنها خورده، لبخند رضایتی زدند و رفتند. لبخندی که می‌گفت:«مأموریت با موفقیت انجام شد!»