Source

مردی که برای درمان قلبش به ایرانشهر آمده بود ماجرای درگذشت پروین سپاهی و حاشیه‌نشینی مردم جنگلوک تنها موضوعاتی نیست که مردم سیستان و بلوچستان در این روزهای جنگی از آن حرف می‌زنند. حدود یک ساعت و نیم بعد از حمله به حوالی جنگلوک، موشک‌های دیگری به سمت فرودگاه ایرانشهر پرتاب شد و امواج آن خانواده دیگری را هم عزادار کرد. محمدولی رییسی، معلم ۴۷ ساله یکی از روستاهای نیکشهر بود که یک زندگی کاملا معمولی داشت و حالا همسر و سه فرزندش عزادار شده‌اند.  او به فوتبال علاقه داشت و این هفته‌های آخر هم بیشتر پیگیر جام جهانی بود، مردی که ۲۰ سال از عمرش را در روستای چانس در ۱۳۰ کیلومتری ایرانشهر معلمی کرد، اما حالا که زندگی‌اش به جنگ گره خورد هیچ کس سراغ خانواده‌اش را نگرفته. سهم او و خانواده‌اش در این چند روز فقط، یک دیدار بیست دقیقه‌ای از سمت رییس آموزش و پرورش منطقه بوده و بس. محمدولی با انفجار اول شوکه شده بود، با این حال بعد از انفجار دوم می‌خواست به بیرون از خانه بروند تا ببیند کجا هدف قرار گرفته است. همسرش، نسرین سرفرازی مخالفت کرد، اما در نهایت به حیاط رفت تا وضو بگیرد. «یکی، دو دقیقه بعد شنیدم که به سختی اسمم را صدا کرد و فقط گفت: «بیا». سر برگرداندم و دیدم بین ورودی حیاط و خانه افتاده است. رنگش پریده بود و سعی می‌کرد به سختی چشمانش را باز نگه دارد، اما نمی‌توانست. همان زمان با اورژانس تماس گرفتیم و به قدری حالش بد بود که منتظر نماندیم و خودمان او را بردیم. در بیمارستان حدود ۳۵ تا ۴۰ دقیقه به او شوک دادند، اما تمام کرد. همسرم بیمار قلبی بود، اما آن روزها حالش خوب بود و مشکلی نداشت؛ هر سال چکاپ انجام می‌داد و داروهایش را مصرف می‌کرد.» او هم مانند بقیه اهالی ایرانشهر اصلا فکرش را هم نمی‌کرد که امریکا این منطقه محروم را هم هدف حمله قرار دهد.«همه می‌گفتند ایرانشهر که چیزی ندارد بخواهند بزنند.» حالا او نگران است، چراکه همسر خود را در جنگ از دست داده و از آن طرف، معلوم نیست که همسرش حتی در ردیف شهدا قرار گیرد.«احتمالا می‌گویند چون ترکش نخورده و زیر آوار نمانده است، شهید محسوب نمی‌شود در حالی که همزمان با صدای انفجارها این اتفاق برایش افتاد.»