After the martyrdom of Sardar Rashid, the responsibility of commanding the team protecting Sardar Ali Shadmani was to be handed over to Mohammad Qanbari. But the very morning he was preparing to begin his new role, news arrived that Sardar Shadmani had also joined the ranks of the martyrs. Before that, he had been the head of the team protecting Martyr Admiral Ali Shamkhani for about a month.

On the day of the incident on March 29, news of an attack on areas around Pastor Street and the area around the Leader’s House was published in the media. Like many people, Mojgan Mohammadi was following the news, but when she heard the name of one of the targeted areas, her heart sank. It was the same area where her husband was on a mission.

From that moment on, attempts were made to contact her, but no news was received. Days passed one after another. People around her tried to give hope and suggested various possibilities, but the lack of news continued. This wait lasted nearly twenty days; Days that passed between hope and anxiety for the family.

During this time, the two sons of the family were still hopeful. Amirhossein and Ilia repeatedly told their mother that their father would return. Sometimes, when they heard the doorbell or the doorbell ringing, they would go to the door. "Mojgan Mohammadi" had tried to carefully prepare them for the possibility of their father's martyrdom, but it was very difficult for them to accept such a reality.

Identifying the body from the rubble
Finally, after about twenty days, the body of Mohammad Ghanbari was found from under the rubble. The intensity of the explosion had made it difficult to identify his face. However, the rings he was wearing were the first sign that identified him. A little later, his national ID card was also found a distance from the scene of the incident; the blast wave had thrown it a few steps away.

پس از شهادت سردار رشید، قرار بود مسئولیت فرماندهی تیم حفاظت از سردار علی شادمانی به محمد قنبری سپرده شود. اما همان صبحی که آماده می‌شد کار خود را در این مسئولیت تازه آغاز کند، خبر رسید که سردار شادمانی نیز به جمع شهدا پیوسته است. او پیش از آن نیز حدود یک ماه مسئولیت سرتیمی حفاظت از دریاسالار شهید علی شمخانی را بر عهده داشت.

روز حادثه نهم اسفندماه، خبر حمله به مناطقی در حوالی خیابان پاستور و محدوده بیت رهبری در رسانه‌ها منتشر شد. مژگان محمدی نیز مانند بسیاری از مردم خبر‌ها را دنبال می‌کرد، اما وقتی نام یکی از نقاط هدف قرارگرفته را شنید، دلش فرو ریخت. همان محدوده‌ای بود که همسرش برای مأموریت در آن حضور داشت.

از همان لحظه تلاش‌ها برای تماس با او آغاز شد، اما خبری نرسید. روز‌ها یکی پس از دیگری گذشتند. اطرافیان تلاش می‌کردند امید بدهند و احتمال‌های مختلف را مطرح می‌کردند، اما بی‌خبری ادامه داشت. این انتظار نزدیک به بیست روز طول کشید؛ روز‌هایی که برای خانواده میان امید و اضطراب گذشت.

در این مدت دو پسر خانواده همچنان امیدوار بودند. امیرحسین و ایلیا بار‌ها به مادرشان می‌گفتند پدرشان برمی‌گردد. گاهی با شنیدن صدای در یا زنگ خانه به سمت در می‌رفتند. «مژگان محمدی» سعی کرده بود با احتیاط آن‌ها را برای احتمال شهادت پدر آماده کند، اما پذیرش چنین واقعیتی برایشان بسیار سخت بود.

شناسایی پیکر از میان آوار
سرانجام پس از حدود بیست روز، پیکر محمد قنبری از زیر آوار پیدا شد. شدت انفجار باعث شده بود چهره او شناسایی‌اش آسان نباشد. با این حال انگشتر‌هایی که در دست داشت اولین نشانه‌ای بود که هویت او را مشخص کرد. کمی بعد کارت ملی‌اش نیز در فاصله‌ای از محل حادثه پیدا شد؛ موج انفجار آن را چند قدم دورتر پرتاب کرده بود.