According to the Basij News Agency from Hamedan, with sad but proud hearts, we tell the story of a man who became a light for the homeland in the darkness of the night; Martyr Rashid Dinwari, a 31-year-old young man from Farhangian Town in Hamedan, who sacrificed his life in response to the call to serve and responded to the call of God Almighty.
He was neither a soldier nor a warlord; rather, he was a man of the people, a hard-working driver who used his crane not for profit but for service. That night, a call came from the police force; a car had been left next to the launcher and needed to be moved. Rashid immediately answered: "I'm coming." And he came; without any hesitation, without any fear, with a confident heart and pure intentions.
In the silence of the night, the Zionist drones spread their ominous shadow. But Rashid, in the midst of that darkness, was the light. He was targeted, but he did not fail, but rather he grew. His martyrdom was not the end, but the beginning of a path built with faith and sincerity.
He responded; both to the call of the people and to the call of God. And how beautiful is a lip that rises from the heart of the earth and reaches the sky. His body fell to the ground, but his soul took flight in the heavens. At that moment, the earth witnessed how a man, with all his being, fulfilled his promise to God.
His mother says: “My son was always ready. Wherever the call for help came, Rashid was the pioneer.” And his father, with tearful eyes, whispers: “He left, but his name remained in the hearts.” His colleagues still hear his voice in their ears; the voice that said: “I am.”
Rashid was a young man with great dreams; he wanted to use his crane to build a school in the villages. He wanted to build a bright future for children. Now, those dreams have sprouted in the hearts of those who knew him.
Rashid's martyrdom is not just an event, but a message; a message of faith, of sacrifice, of answering the call of truth. He is gone, but his path remains. His name was recorded in the heart of history; not with stones, but with blood.
Without a doubt, the land of Iran has nurtured in its heart young people who have answered the call of the Imam and the lofty ideals of the revolution with all their being. Rashid Dinori was one of thousands of young people who gave up their comfort not for name and bread, but for the pride of the homeland. He is a symbol of a generation that stands against storms, without any expectations, only so that the flag of Iran will always remain high.
This generation is the children of Ruhollah; young people who, in the heart of the night, with awake eyes and a confident heart, are ready to sacrifice their lives for the cause of truth at any moment. They are not afraid of death or hardship; because their faith is their guiding light. Rashid, by responding to the call of the security forces, showed that these young people are ready in any field of need; from the battlefield to serving in the midst of a crisis.
In the back alleys of this country, the footsteps of young people can still be heard, walking on the path of sacrifice with hearts full of love for the Imam and the homeland. In the university, in the workshop, in the field, or in their service uniform, they do not forget one thing: the pride of Iran. And this pride is more important to them than anything else; even their lives.
Rashid's martyrdom is a reminder of the fact that there are still those who go through everything, so that something greater remains. These are the heirs of the blood of martyrs; the continuers of the path that began with the name of Hussein and continued with Labaik or Khamenei. In the hearts of these young people, ideals are alive that no power can extinguish.
And how beautiful it is when a nation has such young people; young people who stand with faith in the face of attacks, fight with sincerity, and build with love. Rashid Dinwari was one of these stars; and stars never go out. They light the way, even if they themselves disappear into the heart of the night.
And we, with hearts full of respect, say: Rashid Dinwari, you are gone, but in our hearts you are eternal. Your loyalty is the light of our path.
End of message/

به گزارش خبرگزاری بسیج از همدان، با دل‌هایی اندوهگین اما سرافراز، روایت مردی را بازگو می‌کنیم که در تاریکی شب، نوری شد برای وطن؛ شهید رشید دینوری، جوان ۳۱ ساله‌ای از شهرک فرهنگیان همدان، که در لبیک به ندای خدمت، جان خود را نثار کرد و به دعوت خداوند متعال لبیک گفت.
او نه نظامی بود، نه جنگ‌طلب؛ بلکه مردی از جنس مردم، راننده‌ای پرتلاش که جرثقیلش را نه برای سود، بلکه برای خدمت به کار می‌گرفت. آن شب، فراخوانی از سوی بچه‌های نیروی انتظامی رسید؛ خودرویی در کنار لانچر جا مانده بود و نیاز به انتقال داشت. رشید، بی‌درنگ پاسخ داد: «من می‌آیم.» و آمد؛ بی‌هیچ تردید، بی‌هیچ ترس، با قلبی مطمئن و نیتی پاک.
در سکوت شب، پهپادهای صهیونیستی سایه شوم خود را گستردند. اما رشید، در میان آن تاریکی، روشنایی بود. هدف قرار گرفت، اما نه شکست خورد، بلکه پر کشید. شهادتش، نه پایان، بلکه آغاز راهی بود که با ایمان و اخلاص بنا شده بود.
او لبیک گفت؛ هم به ندای مردم، هم به ندای خدا. و چه زیباست لبیکی که از دل خاک برخیزد و به آسمان برسد. پیکرش بر زمین افتاد، اما روحش در آسمان‌ها به پرواز درآمد. در آن لحظه، زمین شاهد بود که چگونه یک انسان، با تمام وجود، به عهد خود با خدا وفا کرد.
مادرش می‌گوید: «فرزندم همیشه آماده بود. هر جا صدای کمک می‌آمد، رشید پیش‌قدم بود.» و پدرش، با چشمانی اشک‌بار، زمزمه می‌کند: «او رفت، اما نامش در دل‌ها ماندگار شد.» همکارانش هنوز صدای او را در گوش دارند؛ صدایی که می‌گفت: «من هستم.»
رشید، جوانی بود با آرزوهای بزرگ؛ می‌خواست جرثقیلش را برای ساخت مدرسه‌ای در روستاها به کار گیرد. می‌خواست آینده‌ای روشن برای کودکان بسازد. حالا، آن آرزوها در دل کسانی که او را شناختند، جوانه زده‌اند.
شهادت رشید، نه فقط یک واقعه، بلکه یک پیام است؛ پیامی از ایمان، از فداکاری، از لبیک گفتن به ندای حق. او رفت، اما راهش باقی‌ست. نامش، در دل تاریخ ثبت شد؛ نه با سنگ، بلکه با خون.
بی‌تردید، سرزمین ایران، در دل خود جوانانی را پرورانده که با تمام وجود، به ندای امام و آرمان‌های بلند انقلاب لبیک گفته‌اند. رشید دینوری یکی از هزاران جوانی بود که نه برای نام و نان، بلکه برای سربلندی وطن، از آسایش خود گذشت. او نماد نسلی است که در برابر طوفان‌ها ایستاده، بی‌هیچ چشم‌داشتی، تنها برای آنکه پرچم ایران همیشه برافراشته بماند.
این نسل، فرزندان روح‌الله‌اند؛ جوانانی که در دل شب، با چشمانی بیدار و قلبی مطمئن، آماده‌اند تا هر لحظه جان خود را در راه حقیقت فدا کنند. آنان نه از مرگ می‌هراسند، نه از سختی؛ چرا که ایمانشان، چراغ راهشان است. رشید، با لبیک به فراخوان نیروهای انتظامی، نشان داد که این جوانان، در هر عرصه‌ای که نیاز باشد، حاضرند؛ از میدان جنگ گرفته تا خدمت‌رسانی در دل بحران.
در کوچه‌پس‌کوچه‌های این کشور، هنوز صدای قدم‌های جوانانی شنیده می‌شود که با دل‌هایی پر از عشق به امام و وطن، در مسیر ایثار گام برمی‌دارند. آنان در دانشگاه، در کارگاه، در مزرعه، یا در لباس خدمت، یک چیز را فراموش نمی‌کنند: سربلندی ایران. و این سربلندی، برایشان از هر چیز دیگری مهم‌تر است؛ حتی از جانشان.
شهادت رشید، یادآور این حقیقت است که هنوز هستند کسانی که از همه چیز می‌گذرند، تا چیزی بزرگ‌تر بماند. اینان، وارثان خون شهیدان‌اند؛ ادامه‌دهندگان راهی که با نام حسین آغاز شد و با لبیک یا خامنه‌ای ادامه یافت. در دل این جوانان، آرمان‌هایی زنده است که هیچ قدرتی نمی‌تواند خاموششان کند.
و چه زیباست وقتی ملتی، جوانانی چنین دارد؛ جوانانی که در برابر هجمه‌ها، با ایمان می‌ایستند، با اخلاص می‌جنگند، و با عشق می‌سازند. رشید دینوری، یکی از این ستارگان بود؛ و ستاره‌ها، هرگز خاموش نمی‌شوند. آنان راه را روشن می‌کنند، حتی اگر خود در دل شب ناپدید شوند.
و ما، با قلب‌هایی پر از احترام، می‌گوییم: رشید دینوری، تو رفتی، اما در دل ما جاودانه‌ای. لبیکت، چراغ راه ماست.
انتهای پیام/