A note by Morteza Nejati for his martyred wife, Mahdieh Rasouli
Hello my dear Mahdieh, my humble teacher, my constant companion…
Taha, now ten, and little Nika, three years old, miss you more than ever.
…
That last day—Esfand 9—I will never forget it.
I had a strange feeling that day. I was supposed to pick you up at 9. You said you had taken leave from school to take care of a bank loan, to sign some documents.
When you got into the car, you were joyful and full of energy—as always, joking and laughing. We went together, you walked beside me; I didn’t know those would be your last steps on this earth, beside me, Morteza…
Ten minutes later, you called. You were still laughing as you spoke. Your voice is still in my ears.
That same day, Taha and Amirhosam—my sister’s child—were also at school.
It was as if you had a premonition. When you arrived at school, you sent the children to their grandfather’s house nearby…
And they had barely arrived when the explosion happened.
You sent the children away—but you stayed, Mahdieh…
You stayed, and you took flight.
Happy Teacher’s Day, my Mahdieh…
Teacher, martyr, my eternal love.

دل‌نوشته مرتضی نجاتی برای همسر شهیدش، «مهدیه رسولی»

سلام مهدیه‌جان، معلم بی‌ادعا و یار همیشه‌همراهم...
طاهای ۱۰ ساله و نیکای ۳ ساله بیشتر از همیشه دل‌تنگت هستند.
...روز آخر، ۹ اسفند، هیچ‌وقت از یادم نمیره...
آن روز حس عجیبی داشتم. قرار بود ساعت ۹ دنبالت بیام. گفتی برای وام بانک مرخصی گرفتی تا مدارکش رو امضا کنیم.
وقتی سوار ماشین شدی، شاد و پرانرژی بودی، مثل همیشه شوخی می‌کردی و می‌خندیدی. با هم رفتیم، کنارم قدم زدی؛ نمی‌دونستم این آخرین قدم‌هات روی زمین کنار منِ مرتضی خواهد بود...
ده دقیقه بعد زنگ زدی، باز هم با خنده حرف زدی. هنوز صدات توی گوشمه.
همون روز طاها و امیرحسام – بچه‌ی خواهرم – هم تو مدرسه بودن.
انگار یه الهام بهت شده بود، چون وقتی رسیدی مدرسه، بچه‌ها رو فرستادی خونه‌ی بابابزرگشون که نزدیک بود…
و هنوز نرسیده بودن که انفجار رخ داد.
بچه‌هارو فرستادی، اما خودت موندی، مهدیه… موندی و پر کشیدی.
روزت مبارک، مهدیه‌ی من... معلم، شهید، عشق ابدی من.