A note from a surviving teacher of the tragedy at Shajareh Tayyebeh School, written for her martyred colleagues
Atefeh Zakeri, sixth-grade girls’ teacher

It has been more than thirty days since I last heard your voices, since I last saw your faces.
I still cannot believe that this year we did not celebrate the New Year together.

Every time I check the school group, I hope—just maybe—there will be a message from one of you. But alas… the group, like the ruined school itself, is silent and still.

I don’t know which of you to write about, which longing to begin with…

Mrs. Taheri—the principal who always invited us to patience.
Elham Karimi—who was not just a vice principal, but a sister to all of us.
Mrs. Askari—whom the children embraced with such joy.
Dear Farideh—pure and simple, whose smile never left her face.
Fatemeh Shahdadi—the sports teacher who played and laughed alongside the children.
Dear Khadijeh—the Qur’an teacher, whose radiant face the children loved so dearly.
Dear Fereshteh Sangerzadeh—we were together only five months, yet your sincerity made everyone love you.
Dear Aniseh—so cheerful and creative, sharing your motherly love not only with your twins, but with all your students.
My dear Neda Solhi-Zadeh—so tender-hearted that even others’ sorrow would bring you to tears.
Dear Narges—full of enthusiasm for learning, always bringing new and inspiring teaching ideas.
Dear Mohaddeseh—so kind that nothing but kindness remains in my memory of you.
Fatemeh Fadavi—with your generous heart, always sharing your knowledge with others.
Dear Samira—a patient teacher, teaching the alphabet of life to the children.
Dear Marzieh—my first friend and companion at the school.
As Mrs. Taheri used to say, “the luxury of the school”—how I wish you were here again, to offer your beautiful ideas for every program.

How heavy and painful it is to bear the loss of you all.

Blessed be your martyrdom. May the highest place in heaven be yours.
Your memory is cherished, and your names will remain forever alive in our hearts.

دلنوشته معلم بازمانده از فاجعه مدرسه شجره طیبه میناب برای همکاران شهیدش
عاطفه ذاکری معلم پایه ششم دخترانه

بیشتر از سی روز است که صدایتان را نشنیده و صورتتان را ندیده ام
باور ندارم که عید امسال را کنار هم جشن نگرفتیم
هربار گروه مدرسه را چک می کنم که شاید پیامی از طرف شما در گروه باشد اما افسوس که گروه هم مانند مدرسه ی ویران شده ساکت و خاموش است
نمیدانم از دلتنگی برای کدامتان بنویسم
از خانم طاهری ،مدیری که همیشه ما را به صبور بودن دعوت می کردند یا از خانم الهام کریمی که معاون نه بلکه خواهری برای همه ما بودند ، از خانم عسکری که بچه ها با ذوق و شوق درآغوشش می گرفتند، فریده جان دختر بی آلایش و ساده ای که لبخند از صورتش جدا نمیشد،فاطمه شهدادی معلم ورزشی که همپایه بازی و شیطنت بچه ها بود، خدیجه جان معلم قرآنی که با صورت نورانی اش بچه ها عاشقانه دوستش داشتند، فرشته جان سنگرزاده 5 ماه بود در کنار هم بودیم اما آن قدر ساده و بی ریا بودی که همه دوستت داشتند، انیسه جان خوش خنده و خلاق که مهر مادری ات را علاوه بر دوقلوهایت بین دانش آموزان نیز تقسیم میکردی،
ندا صلحی زاده عزیزم آن قدر دل نازک بودی که با ناراحتی و غم دیگران اشکت سرازیر می شد،
نرگس جان، پر از ذوق و شوق یادگیری و ایده های جذاب تدریس بودی
محدثه جان آن قدر مهربان بودی که جز مهربانی چیزی از تو در خاطرم نیست
فاطمه فدوی با آن قلب مهربانت هر آن چه می دانستی را به دیگران یاد می دادی
سمیرا جان معلم صبوری که الفبای زندگی را به بچه ها می آموختی
مرضیه جان اولین دوست و رفیقم در مدرسه
به قول خانم طاهری《 لاکچری مدرسه》 کاش بودی تا دوباره برای هر برنامه ای ایده جذاب و زیبا ارائه بدهی.

و چه سخت و دردناک است غم از دست دادن شما عزیزان
شهادت مبارکتان و بهترین جای بهشت نصیبتان شود.
یادتان گرامی و نامتان تا همیشه در دل ها روشن.