A father’s elegy in mourning his martyred son, Heydar Salehi Kohanshoyeh
Twenty days have passed. I still breathe—but I am not alive…
Twenty days since that morning when you, with your small bag and your sweet smile, set out for school.
That day, the school of Minab was filled with the scent of blood—the scent of innocence, the scent of a childhood torn apart under the fire of tyranny.
…Twenty days have passed since that morning when my little Heydar, with smiling eyes and his small backpack, left for school and said:
“Dad, I’ll be back soon…”
But that “I’ll be back soon” was never repeated.
And I was left behind—with a bleeding heart and eyes fixed on the closed door of our home.
Your school, Rahpouyan Shohada-ye Khalij-e Fars School, that day burned under the fire of the enemies of humanity.
And from beneath the rubble, I found only a few remnants of you:
A single small shoe,
a water container,
a burnt piece of your backpack,
a few torn pages of your books,
and a half-burned folder—
with the name of your school and your innocent photograph still remaining in its corner.
— The father of martyred Heydar Salehi

دل‌نوشته پدر در فراق فرزند شهیدش «حیدر صالحی کهنشوییه»

بیست روز است که نفس می کشم اما زنده نیستم،...
بیست روز از صبحی گذشته که توبا کیف کوچکت ،با لبخند شیرینت راهی مدرسه شدی
مدرسه ی میناب آن روز بوی خون گرفت ،بوی بی گناهی ،بوی کودکی پرپرشده زیر آتش ظلم
...بیست روز از صبحی می‌گذرد که پسرکم حیدر با چشمان خندان و کوله‌پشتی کوچکش راهی مدرسه شد و گفت:
«بابا من زود برمی‌گردم…»
اما آن زود برمی‌گردم هرگز تکرار نشدو من ماندم با دلی پرخون و چشمانی خیره به در بسته‌ی خانه‌مان
مدرسه‌ات، رهپویان شهدای خلیج فارس میناب، آن روز زیر آتش دشمنان انسانیت سوخت
و من از زیر آوار، تنها چند یادگاری از تو یافتم
یک لنگه کفش کوچک، کلمن آب ،بخشی سوخته از کوله‌پشتی‌ات، چند برگ پاره شده از کتاب‌هایت، و پوشه‌ی کار نیم‌سوخته‌ای که نام مدرسه و عکس معصومت بر گوشه‌ی آن مانده بود.
پدرِ شهید حیدر صالحی