A father’s painful account of the day of the crime in Minab (Zeynab and Zahra Bahrami)


When our daughter Zeynab came into the schoolyard, the second explosion occurred. The debris fell on her head, and her skull was injured. When I saw her body, there was bleeding from her skull.
In those very first hours, when the bodies were brought in, I identified my daughter Zeynab among the first twenty children whose remains were in body bags. But I found my other daughter, Zahra, the next day, at around 7:30 in the morning.
I went toward the ambulance that was bringing the bodies. But there were no intact bodies anymore—only body parts. Suddenly, someone called out, “Zahra Bahrami.” I was caught between shock and hope that she might still be alive. I ran toward the ambulance with all my strength—but then I saw her lifeless body, lying there beside her schoolbag and belongings.
That day, Zahra had a math class. Her counting blocks were placed alongside her other school items in the bag next to her body.

روایت دردناک پدر دو دانش آموز شهید مینابی از روز جنایت (زینب و زهرا بهرامی)

وقتی دخترمان زینب به حیاط آمده، با وقوع انفجار دوم، آوار روی سرش آمده و جمجمه‌اش آسیب‌دیده بود. وقتی هم پیکرش را دیدم جمجمه خونریزی داشت.
در همان ساعات اولیه که پیکرها را آوردند پیکر دخترم زینب را بین ۲۰ پیکر اولی که از بچه‌ها در کاور بود شناسایی کردم اما پیکر دخترم زهرا را روز بعدش حدود ساعت ۷:۳۰ صبح پیدا کردم.
به سمت آمبولانسی که پیکرها را می‌آوردند رفتم البته دیگر پیکری نبود و فقط اندام بود؛ یکدفعه صدا زدند "زهرا بهرامی" ؛ بین بهت و امید به سلامت زهرا بودم؛ با همه توانم به سمت آمبولانس دویدم؛ اما دیدم که پیکر بی‌جان زهرا به همراه کیف و وسایل مدرسه‌اش کنار هم بودند؛ آن روز زهرا ریاضی داشت و چینه‌هایش را هم کنار دیگر وسایلش در کاور کنار پیکرش آورده بودند.