A note from the father of the martyred student Adrina Pegah
I am Adrina’s father—the father of a girl whose voice is no longer heard in the corridors of her school. A girl who, every day, with a smile and a love for learning, would put her little bag on her shoulder and say:
“Dad, today we’re going to memorize a poem about our homeland.”
I ask the global community, the silent consciences of the world, to open their eyes:
to see that here, children are being killed by missiles—not by hatred, but in the shadow of innocence and injustice.

دلنوشته پدر دانش آموز شهیده آدرینا پگاه

من پدرِ آدرینام، دختری که حالا دیگر هیچ صدایی از او در راهروهای مدرسه‌اش شنیده نمی‌شود. دختری که هر روز با لبخند و شوقِ یادگیری، کیف کوچکش را به دوش می‌انداخت و می‌گفت: «بابا، امروز قراره شعر وطن رو حفظ کنیم.»
من از جامعهٔ جهانی، از وجدان‌های خاموش، می‌خواهم چشم‌هاشان را باز کنند: ببینند که اینجا کودکان با موشک کشته می‌شوند، نه با نفرت، بلکه در سایهٔ مظلومیت.