🔹 The woman’s eyelids are swollen from intense crying. She is distraught and keeps talking to herself. She waves her hands in mourning and says:

“We were in Pol-e Dokhtar when Hasti was born. Hasti was only 26 years old. Her birthday was six days away. I raised my two daughters for 16 years through hardship and orphanhood. She was such a caring and cheerful girl. From the time she understood life, she would say, ‘Mom, I want to go to work and help you.’ She and her sister were my whole joy. She had become my support.”

The woman beats her chest. Tears stream down her face as she continues:

“She worked at a stationery company. She would leave in the morning and come back exhausted in the evening. Then she would start helping me with the housework. It was on the 25th of Khordad when they said Sohrevardi Street had been hit. I don’t even understand how I got there from our home in Tehran’s Tolid Daru neighborhood. My daughter was not military, and that shop was not storing IRGC equipment. She was just a hardworking girl trying to make a living. Now instead of seeing her smiles, I have to come to the martyrs’ cemetery in Yaftabad and stare at this white gravestone.”

The mother touches the engraved name of her daughter, Hasti Valizadeh, on the gravestone—as if she is caressing the girl’s face.

🔹 پلک‌های زن از شدت گریه متورم شده، بی‌تاب است و مدام با خودش حرف می‌زند. دست‌هایش را به نشانه عزا تکان می‌دهد و می‌گوید: « پلدختر بودیم که هستی به دنیا آمد. هستی فقط ۲۶سالش بود. شش روز دیگر تولدش بود. دو دخترم را ۱۶ سال با زحمت و یتیمی بزرگ کردم. خیلی دختر دلسوز و شادی بود. از وقتی خودش را شناخت می‌گفت مامان می‌خواهم بروم سر کار و کمکت باشم. دلخوشی من و خواهرش بود. شده بود عصای دستم.» زن بر سینه می‌کوبد. اشک می‌ریزد و می‌گوید: «توی یک شرکت لوازم تحریری مشغول به کار بود. صبح می‌رفت، عصر خسته برمی‌گشت. بعد هم شروع می‌کرد به کمک کردن به من در کارهای خانه. ۲۵خرداد بود که گفتند خیابان سهروردی را زدند. نفهمیدم خودم را از منزلمان در محله تولیددارو تهران چطور به آنجا رساندم. دخترم نه نظامی بود نه توی آن مغازه تجهیزات سپاه نگهداری می‌شد. یک دختر زحمتکش که برای زندگی کردن تلاش می‌کرد. حالا به جای دیدن خنده‌هایش باید بیایم گلزار شهدای یافت‌آباد و به این سنگ سفید زل بزنم.»مادر اسم حکاکی شده دخترش هستی ولیزاده را روی سنگ مزار لمس می‌کند، انگار که صورت دخترک را نوازش می‌کند.