In addition to the more than one hundred children who were martyred and torn to pieces in Minab School, the small and frail bodies of many school children were also severely injured.

Mahgol and Mohammad Javad Mollaei, a 7-year-old and 12-year-old brother and sister from Minab, were there on both days of the school bombing, and the marks of physical injuries are still visible on Mohammad Javad’s face.
Mohammad Javad recounts his and his friends’ struggles on the day of the bombing of Minab School: He says that in those breathtaking and terrifying moments, they used their small hands to push away the pieces of debris and shrapnel that were thrown towards them as a result of the blast wave in order to avoid getting hurt and save themselves.

Mehgol is in the first grade and Mohammad Javad is in the fifth grade of primary school and was saved from that terrible place by their mother just seconds after the first explosion, which hit the building next to the school. Mohammad Javad says: “That day my head and face were injured, but now my wounds have healed and I am better.”

Mehgol, Mohammad Javad’s younger sister, speaks very briefly and quickly breaks down in tears as she recounts the bitter memory of that terrible day. She says: “I am in the first grade and I studied at Minab School.”
Her voice comes from the phone and she says with bitterness and tears: “That day was very bad and I was very scared; It was very scary; I want the war to end as soon as possible.”

We were working in the schoolyard when it was bombed
Mohammad Javad continues: “The schoolyard had just been built, and my classmates and I were in the yard on the day of the incident. The school principal, Ms. Gholipour (who is in good spirits), told us to bring the stones and dirt left in the yard with a wheelbarrow, and we were doing so when suddenly a loud and frightening noise came from the building next to the school.”
He says: “We all turned towards the sound and saw that a lot of black smoke and fire had risen from the building near the school. At that time, we were not careful not to move and not go to the classroom; we all ran to the classroom.”
“There was a corridor with three classrooms in it, and our classroom was two to three meters away from that corridor; our class was for the fifth, sixth, and third graders.”
“My friends and I were in front of the hallway when the second missile hit the administration office and the debris fell on us. We were pushing the debris away and running so that it wouldn’t hurt us. We ran towards the walls near the toilets; our teacher was there too. A few seconds later, the third missile hit the school. There were some chairs a few meters ahead of the toilets. Mr. Sanbalai, who was standing near us, told us to go under the chairs and take shelter; the unfortunate gentleman had his son martyred.
Several pieces of shrapnel hit me and my friends. Now I have several scars on my face. When the sound of the missiles stopped, we were still there under the chairs. It’s just that because the wave had taken over me, I couldn’t hear or see properly; everywhere was full of dust and smoke. I saw dead children being taken out of the school and taken out; there were a lot of bloody children there.
While we were talking to our teacher about what to do and what not to do, I saw some children leaving the main door of the school and I saw my mother and my sister - who had picked her up from the upper floor before me - enter the school with a few other schoolmates.
I ran to the car and got in and saw my sister and the children in the car screaming. My mother had not seen me and had gotten out before I got in and when she saw smoke rising from our classroom, she ran after me into the school hallway.
My mother says that there were a lot of bricks, dirt and classroom doors in the hallway and that she had fallen several times and her leg was injured there and now her leg is in a splint.

When the first missile hit the building next to the school and the second hit our school, we were all running in fear and I saw pieces of iron and debris flying on the ground. I saw the heads of some children being thrown on the ground. Then when my mother arrived, I saw them taking the dead children out of the school; there were a lot of bloody children there.
There were 19 of us in a class, and with our teacher, we would be 20. Our class had only one martyr, and that was Saleh Abbasi. Thank God, our teacher, Mrs. Haj Hosseini, also survived. The school principal, Mrs. Gholipour, had told us not to leave the classroom, but that day our teacher took us out of the classroom and said, "Come on, let's get some fresh air."
Aunt Saleh, the girls' teacher, was on the second floor and said, "I'm going there to go to the yard with my aunt. They say it looks like she's under the rubble. I didn't know either. A few days later, one of my friends called and said, "Do you know that Saleh is dead and a martyr?" And I was very sad and felt bad for Saleh for a few days. I was in this school from the second grade until now, when I'm in the fifth grade, and I was very sad and sad for the children I knew and was friends with."

I called my mother several times, but she didn't hear me. I got out of the car and went to my mother and said to her: Let's go. After a few minutes, we went from school to the city to get to the hospital. My mother's leg was also injured and she couldn't drive well. First, she stopped the car near a parking lot to wash my head and face, which were covered in dirt and blood. When she saw that my face was injured and had a big gash, she took me to the hospital.
There, they removed small fragments and broken glass from my ear and said that it needed stitches, but that wasn't possible right now. They said: You are among the minor patients and those who have lost limbs are more necessary. They discharged us.
When we were in the hospital, many parents would come and ask us for their children. They would say: Have you seen so-and-so? And those moments were really difficult.
They wrote our names among the injured and said: Go and come back tomorrow. We waited for my father to come and pick us up and returned to our city, Kerman. Later, when we went to another hospital, they said that the wound could no longer be stitched because it could get worse. Well, now that it’s been two months, my wound is much better.”

People in the photo from the right: Martyr Hananeh Mehdikhah, Martyr Atena Chamlinejad, Benita Moradi, Martyr Fatemeh Yazdanpanah, Martyr Mahna Zarei, Martyr Esra Farahizadeh, Zeinab Fooladi, Mehgol Mollaei, Fatemeh Mohammadi, Ahlam Salehi, Manya Chamli, Martyr Raha Zarei, Mahak Salar Mirabadi, Fatemeh Heydari, Martyr Hananeh Ahmadi, Martyr Salma Zakeri

علاوه بر بیش از یکصد کودکی که در مدرسه میناب به شهادت رسیدند و تکه‌تکه شدند، تن کوچک و نحیف بسیاری از کودکان مدرسه نیز به‌شدت مجروح شد.
مهگل و محمدجواد ملایی، خواهر و برادر ۷ و ۱۲ ساله مینابی هستند که هر دو روز بمباران مدرسه آنجا بوده‌اند و آثار جراحات جسمی هنوز بر صورت محمدجواد دیده می‌شود.
محمدجواد تقلای خودش و دوستانش را در روز بمباران مدرسه میناب این‌گونه روایت می‌کند؛ او می‌گوید در آن لحظات نفس‌گیر و وحشتناک، با دست‌های کوچکشان تکه‌های آوار و ترکش‌هایی را که در نتیجه موج انفجار به سمتشان پرت شده بود کنار می‌زدند تا صدمه نبینند و خود را نجات بدهند.
مهگل کلاس اول و محمدجواد کلاس پنجم دبستان هستند و تنها چند ثانیه بعد از انفجار اول، که ساختمان مجاور مدرسه مورد اصابت قرار گرفته بود، توسط مادرشان از آن مهلکه نجات پیدا کردند. محمدجواد می‌گوید: «آن روز سر و صورتم زخمی شده بود اما الان زخم‌هایم بهبود پیدا کرده و بهترم.»

مهگل، خواهر کوچک محمدجواد، خیلی کوتاه صحبت می‌کند و از بازگویی خاطره تلخ آن روز وحشتناک سریع گریه‌اش می‌گیرد. او می‌گوید: «من کلاس اولی هستم و در مدرسه میناب درس می‌خواندم.»
صدای گریه‌اش از پشت تلفن می‌آید و با بغض و گریه می‌گوید: «آن روز خیلی بدی بود و خیلی ترسیدم؛ خیلی وحشتناک بود؛ دوست دارم جنگ هر چه زودتر تمام شود.»

در حیاط مدرسه کار می‌کردیم که بمباران شد
محمدجواد ادامه می‌دهد: «حیاط مدرسه تازه ساخته شده بود و من و دیگر همکلاسی‌هایم روز حادثه در حیاط بودیم. مدیر مدرسه، خانم قلی‌پور (روحش شاد)، به ما گفت سنگ و خاک‌های اضافه مانده در حیاط را با فرغون بیاورید و داشتیم همین کار را می‌کردیم که یک‌دفعه صدای زیاد و ترسناکی از ساختمان کناری مدرسه آمد.»
او می‌گوید: «همه ما به سمت صدا چرخیدیم و دیدیم که دود سیاه زیادی همراه با آتش از ساختمانی که نزدیک مدرسه بود بلند شده بود. ما آن موقع حواسمان نبود که نباید تکان بخوریم و به سمت کلاس نرویم؛ همگی به طرف کلاس دویدیم.»
«یک راهرو بود که سه کلاس درس در آن قرار داشت و کلاس ما دو تا سه متر از آن راهرو فاصله داشت؛ کلاس ما پنجمی‌ها، ششمی‌ها و کلاس بچه‌های سوم آنجا بود.»
«من و دوستانم جلوی راهرو بودیم که موشک دوم توی دفتر مدیریت خورد و خورده آوارها روی ما ریخت. ما آوار را کنار می‌زدیم و می‌دویدیم که به ما صدمه نزند. به طرف دیوارهای سمت دستشویی‌ها دویدیم؛ معلممان هم بود. چند ثانیه بعد موشک سوم به مدرسه خورد. چند متر جلوتر از دستشویی‌ها چند صندلی بود. آقای سن‌بالایی که نزدیکی ما ایستاده بود به ما گفت بروید زیر صندلی‌ها و پناه بگیرید؛ بدبخت آن آقا پسرش شهید شده بود.
چند ترکش به من و دوستانم برخورد کرد. الان چند جای صورت من زخمی است. وقتی صدای موشک‌ها قطع شد، هنوز همان‌جا زیر صندلی بودیم. فقط چون موج من را گرفته بود نه می‌شنیدم و نه درست می‌توانستم ببینم؛ همه‌جا پر خاک و دود بود. دیدم که از مدرسه بچه‌های مرده را درمی‌آوردند و بیرون می‌بردند؛ کلی بچه خونی آنجا بود.
در همین حال که با معلم‌مان حرف می‌زدیم که چکار کنیم و چکار نکنیم، دیدم که بعضی از بچه‌ها داشتند از در بزرگ مدرسه خارج می‌شدند و من دیدم که مامانم با خواهرم ـ که قبل از من او را از طبقه بالا برداشته بود ـ با چند نفر دیگر از هم‌مدرسه‌ای‌هایمان وارد مدرسه شدند.
من به طرف ماشین دویدم و سوار شدم و دیدم که خواهرم و بچه‌هایی که در ماشین بودند جیغ می‌زدند. مادرم من را ندیده بود و قبل از سوار شدن من پیاده شده بود و وقتی دیده بود که از کلاس ما دود بلند شده به دنبال من به راهروی مدرسه دوید.
مادرم می‌گوید در راهرو کلی آجر، خاک و درِ کلاس‌ها افتاده بود و چند بار زمین خورده بود که پایش همان‌جا صدمه دیده بود و الان هم پایش در آتل است.
وقتی موشک اول به ساختمان کناری مدرسه و دومی به داخل مدرسه ما خورد، همه از ترس می‌دویدیم و دیدم که تکه‌های آهن و آوار روی زمین پرتاب می‌شد. سر و کله بعضی از بچه‌ها را دیدم که روی زمین پرت می‌شدند. بعدش که مادرم رسید، دیدم از مدرسه بچه‌های مرده را درمی‌آوردند و بیرون می‌بردند؛ کلی بچه خونی آنجا بود.
ما ۱۹ نفر در یک کلاس بودیم و با معلممان ۲۰ نفر می‌شدیم. کلاسمان فقط یک شهید داشت و آن‌ هم صالح عباسی بود. خدا را شکر معلم ما، خانم حاج حسینی، هم زنده ماند. مدیر مدرسه، خانم قلی‌پور، به ما گفته بود که از کلاس بیرون نرویم، ولی آن روز معلممان ما را از کلاس بیرون آورد و گفت بیایید که هوایی به سرتان بخورد.»
خاله صالح، معلم دخترها در طبقه دوم بود و گفت: من به آنجا می‌روم تا با خاله‌ام به حیاط بیایم. می‌گویند انگار زیر آوار مانده است. من خودم هم نمی‌دانستم. چند روز بعد یکی از دوستانم زنگ زد و گفت: خبر داری صالح مرده و شهید شده؟ و خب خیلی ناراحت شدم و تا چند روز برای صالح حالم بد بود. من از کلاس دوم تا الان که کلاس پنجم هستم در این مدرسه بودم و برای بچه‌هایی که می‌شناختم و با آن‌ها دوست بودم خیلی ناراحت شدم و غصه خوردم.»

چند بار مادرم را صدا زدم اما نشنید. از ماشین پیاده شدم و خودم را به مادرم رساندم و به او گفتم: بیا برویم. بعد از چند دقیقه از مدرسه به سمت شهر رفتیم تا به بیمارستان برسیم. پای مادرم هم صدمه دیده بود و نمی‌توانست خوب رانندگی کند. اول نزدیک یک پارک ماشین را نگه داشت تا سر و صورت من که پر از خاک و خون بود را بشوید. وقتی دید صورتم زخمی شده و یک چاک بزرگ خورده، مرا به بیمارستان برد.
آنجا از گوشم ترکش‌های ریز و شیشه‌خورده را درآوردند و گفتند که باید بخیه بخورد، اما فعلاً نمی‌شود. گفتند: شما جزو بیماران جزئی هستید و آن‌هایی که دست و پا از دست داده‌اند واجب‌ترند. ما را مرخص کردند.

آن موقع که بیمارستان بودیم، خیلی از پدر و مادرها می‌آمدند و از ما سراغ بچه‌هایشان را می‌گرفتند. می‌گفتند: فلانی را دیده‌ای؟‌ و آن لحظات واقعا خیلی سخت بود.
اسم ما را جزو مجروحان نوشتند و گفتند: بروید و فردا بیایید. منتظر پدرم شدیم تا به دنبالمان بیاید و به شهر خودمان، کرمان، برگشتیم. بعداً وقتی به یک بیمارستان دیگر رفتیم، گفتند که حالا دیگر نمی‌شود زخم را بخیه کرد چون ممکن است وضعیتش بدتر شود. خب الان که دو ماه گذشته، زخمم خیلی بهتر شده است.»

نفرات عکس از سمت راست: شهید حنانه مهدی‌خواه، شهید آتنا چملی‌نژاد، بنیتا مرادی‌،شهید فاطمه یزدان‌پناه، شهید مهنا زارعی‌،شهید اسرا فرحی زاده، زینب فولادی‌،مهگل ملایی‌، فاطمه محمدی‌، احلام صالحی‌،مانیا چملی، شهید رها زارعی،ماهک سالار میرآبادی‌، فاطمه حیدری‌، شهید حنانه احمدی،شهید سلما ذاکری