A nobleman who spent six months chasing the recovery of his car.

Abbas Rashid, the son of martyr Major General Rashid, was also one of the martyrs of the imposed twelve-day war in the very early hours of the war and after their house was bombed. His martyrdom saddened many, not because he was a nobleman and the son of the country's second-in-command, but because Sheikh Abbas, in the seventies, had entered the hearts of many in the world of friendship. Parts of his life can be heard from his friends. Farhang Group; Fars News Agency: "Sheikh Abbas, the son of Major General Gholam Ali Rashid, was very humble and down-to-earth. Those who were in contact with him would never have thought that he was an Aghazadeh who was the son of, for example, the country's second-in-command. When we were at Rahian Noor Camp, one of the students insisted on asking about his family. Sheikh Abbas smiled and said, "I am Sheikh Abbas." These are the words of one of the friends of Major General Rashid's son. Amin Abbas Rashid was also one of the martyrs of the imposed war of twelve days in the very early hours of the war and after their house was bombed. His martyrdom saddened many, not because he was a nobleman and the son of the country's second-in-command, but because Sheikh Abbas, in the seventies, had entered the hearts of many in the world of friendship. Some parts of the life of martyr Amin Abbas Rashid can be heard from his friends. This nobleman chased it for six months to clear his car from the parking lot! Amin Abbas Rashid only used his father's position and position as the commander of the central headquarters of Khatam al-Anbiya only once. Where? To ascend to the throne of their father and son, and that too at the hands of the most evil villains of the time. This characteristic of the nobleman, or as he himself calls himself Sheikh Abbas, is clearly evident in his friend's conversations with three precise narrations on three different occasions: "Sheikh Abbas did not use his father's position at all, even to the usual extent. For example, we saw that his financial situation was the same as the normal financial situation of students. Sometimes he even struggled with difficult financial conditions. For example, once his car (L90) broke down and cost about forty million, he did not have this amount, and finally, after going through a long process, he was able to get a loan of forty million to repair their car. Or, for example, he had another accident and because it was a serious accident, the police had towed both parties to the parking lot. This process of releasing his car from the parking lot had bothered him a lot, and he had been running and following up for about six months to release his car, and had not had a vehicle for all of these six months. However, a call from not even his father himself, but someone much lower than his father, could have resolved this process of releasing the car in the blink of an eye. Another case in this context was that he recently wanted to go to Qom to continue their studies, but apparently he had acted a little late and the rooms for students in Qom were full. Sheikh Abbas, after much searching, finds a place far from the shrine, in a secluded and, as he says, terrifying place to live. After some time has passed since he settled in that undesirable place, one of the professors inquires about his well-being, and when he learns that Sheikh Abbas is there, he is surprised and says, "I can get you a room in such and such a place," and finally, Martyr Rashid goes there. However, if Martyr Rashid wanted to leave his name, family name, and father, he could easily find the best place in the rooms of Qom. "He was sociable and beloved by all his comrades." This is what Mohammad Amin, another friend of Sheikh Abbas, says, and after referring to memories of their frequent trips to Qom and Shah Abdul Azim and their constant plans to go to the mountains and swimming pools, emphasizes Sheikh Abbas's sociability. He says that Martyr Rashid was very fond of giving gifts to his comrades, from rings to various books. Amir Mohammad, another friend of the martyr, describes Sheikh Abbas's sociability and strong communication skills with these words: "Although Sheikh Abbas, according to his own words, was initially an introvert and even a recluse, after becoming a student, he considered extroversion and establishing strong communication with others a necessity to perform his duties in his field of work and activities in line with his concerns and values. To the extent that, according to his friends, Sheikh Abbas had become an extroverted personality with the ability to communicate strongly and interact with others. That is, he had created this characteristic in himself. For example, when we were going to the shrine of Shah Abdul Azim together, one of my other friend and I's pastimes was to count the number of people who contacted Sheikh Abbas on the way and started talking and communicating. We would count and laugh when it started, one, two, three, four, five and so on..." Hearing these words from Sheikh Abbas's friend, some words from Hajj Qassem Soleimani come to mind: "The right of jihad is to bring all that you have in your bag and ability, even if your ability is two percent or five percent, to the field. If you bring all five percent to the field, then God will include the ninety-five percent in you, and this will mean "Indeed, Allah will help you." When Aghazadeh put his turban under his head and slept in the train aisle, Amir Mohammad, who is himself a student at the University of Tehran, speaks of Sheikh Abbas's humble and unassuming behavior in interacting with others and in the Rahian-e-Noor camp last year with Tehran University students: "In the Rahian-e-Noor camp last year, Sheikh Abbas was with our university's student convoy. When he returned, there were a few tickets short. Inevitably, several people slept in the train aisle. When Sheikh Abbas realized the lack of space, he did not agree to go into the compartments, he put his turban under his head and lay down right there in the train aisle with the others." He cared about his audience and made them realize how important he was. Among the speeches of the martyr's friend, an important point draws attention. Amir Mohammad speaks with various expressions about the importance Sheikh Abbas gave to his audience and those who were in contact with him. He says that in addition to his extensive public relations, Sheikh Abbas also spent a lot of time maintaining relationships. From taking long periods of time to answer questions, to making plans to go out and eat together, and also frequently mentioning friends on important occasions. Amir Mohammad says: “The first chat that Sheikh Abbas and I had at the very beginning of our friendship was that Sheikh Abbas had taken a picture of the shrine of the Commander of the Faithful, sent it to me and wrote that I am praying for you from here. And when I asked you? He replied: The servant of God, Abbas. And then this routine became frequent, two-way and continuous.” We always added to our knowledge in our meetings and gatherings with him. Sheikh Abbas was an encyclopedia in his own right! Amir Mohammad says this and then continues: “He always had something new and useful to say. That is, in our meetings and discussions with him, something was always added to our knowledge, in various religious, social, cultural, political and current affairs aspects. His information was deep and precise, studied and expert, not superficial and derived from information that went viral in cyberspace. It was strange to us how Sheikh Abbas had so much time to acquire extensive and deep information in various fields. His information was always up-to-date. For example, at the book fair we were at, the information he gave me about people, books, and publishers was useful, valuable, and up-to-date. And this was despite the fact that I am a bookworm myself, but Sheikh Abbas's words were still new to me." Mohammad Amin, another friend of Sheikh Abbas, also showed us one of his chats with Sheikh Abbas in Dey month 1403, giving us an example in this regard: "I once sent a message to Sheikh Abbas, "Suppose you have a chance to explain a topic. In that case, what topic would you touch?" Sheikh Abbas replied: "I have to think. Various things come to my mind. But the field that I have some ability to do, and I think is very important and prioritizes, is explaining colonial plans for our region, that the enemy is real. He has not been found since the revolution, he has come here for many years to colonize and plunder. What is his plan today? Where are we and what should we do? What will happen if we do not understand and neglect it. And then there is globalization. That is also one of the issues that I have the motivation to explain in my mind. How the arrogant wants to swallow everyone through globalism. "The sustenance of martyrdom that came in due time" Martyr Rashid's friends say that for some time, Sheikh Abbas had been confined to visiting Shah Abdul Azim on Friday nights as much as possible. That Friday night, it was past midnight when his friends set out for Shah Abdul Azim, but Sheikh Abbas, unlike other times, only begged for prayers and did not accompany them. Then he went to the children of the delegation who were busy preparing the Eid al-Ghadir food in the delegation's kitchen. Minutes before the first strikes by the Zionist regime, he told his delegation friends, "I am very tired, I will go home, rest for a while, and return to you after the morning prayer." But his few minutes of presence in their house were enough for Amin Abbas Rashid to become a martyr, Amin Abbas Rashid, the son of martyr Major General Gholam Ali Rashid. That night, everything came together for an unforgettable ascension of a father and son. #MartyrRashid #MartyrRashid's Son #Martyr's Son #Martyr's Son #Martyr's Martyr's Son #Martyr's Son Who Was Martyred by Israel #Martyr Amin Abbas Rashid11:08 - 12 July 2025

آقا‌زاده‌ای که‌ شش ماه برای ترخیص ماشینش دویدامین عباس رشید،پسر شهید سرلشکر رشید هم یکی از شهدای جنگ تحمیلی دوازده روزه در همان ساعات اولیه جنگ و بعد از بمباران شدن خانه‌شان بود که شهادتش خیلی ها را داغدار کرد، نه از این جهت که آقازاده بود و فرزند نفر دوم نظامی مملکت، بلکه از این جهت که شیخ عباس دهه هفتادی، در دنیای رفاقت وارد قلب خیلی ها شده بود.‌برش‌هایی از زندگیش از زبان دوستانش شنیدنیست.گروه فرهنگ؛خبرگزاری فارس:«شیخ عباس یعنی پسر سرلشکر غلامعلی رشید خیلی متواضع و خاکی بود. کسانی که با او ارتباط داشتند هرگز فکر نمی‌کرند او آقازاده ای هست که فرزند مثلا نفر دوم نظامی مملکت است.اردوی راهیان نور که بودیم یکی از دانشجویان اصرار داشت که فامیلش را بپرسد. شیخ عباس لبخندی زد و گفت: همون شیخ عباسم.» اینها را یکی از دوستان پسر سرلشکر رشید می گوید. امین عباس رشید هم یکی از شهدای جنگ تحمیلی دوازده روزه در همان ساعات اولیه جنگ و بعد از بمباران شدن خانه‌شان بود که شهادتش خیلی ها را داغدار کرد، نه از این جهت که آقازاده بود و فرزند نفر دوم نظامی مملکت، بلکه از این جهت که شیخ عباس دهه هفتادی، در دنیای رفاقت وارد قلب خیلی ها شده بود.‌ برش‌هایی از زندگی شهید امین عباس رشید از زبان دوستانش شنیدنیست.این آقازاده برای ترخیص ماشینش از پارکینگ، شش ماه دوید!امین عباس رشید از جایگاه و موقعیت پدرش به عنوان فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیا، فقط یکبار بهره می‌برد.کجا؟ برای عروج پدر و پسریشان، آن هم به دست شقی‌ترین اشقیای زمانه.این ویژگی آقازاده یا به قول خودش همان شیخ عباس، در صحبت های دوستش با سه روایت دقیق در سه موقعیت متفاوت کاملا مشهود می شود:« شیخ عباس اصلا و حتی در حد معمول هم از موقعیت پدرشان استفاده نمی کردند. مثلا ما می دیدیم وضعیت مالیشان همان وضعیت مالی عادی طلاب بود.حتی بعضا با شرایط مالی سختی دست و پنجه نرم می کردند. مثلا یکبار که ماشینشان(L90) خراب شده بود و حدود چهل میلیون خرج داشت، این مبلغ را نداشت و بالاخره با طی کردن یک فرایند طولانی توانست چهل میلیون وام بگیرد تا ماشینش را تعمیر کند. یا مثلا یک بار دیگر تصادفی کرده بود و چون تصادف جرحی بود پلیس وسیله هر دو طرف را برده بود پارکینگ. این فرآیند آزاد کردن ماشینش از پارکینگ خیلی اذیتشان کرده بود وحدود شش ماه دوندگی و پیگیری کرده بود تا ماشینش را ترخیص کند و تمام این مدت شش ماهه را هم وسیله نقلیه نداشت. در صورتی که یک تماس از طرف نه حتی خود پدرش، بلکه خیلی خیلی پایین تر از پدرش هم می توانست این فرایند ترخیص ماشین را به چشم بر هم زدنی حل و فصل کند.مورد دیگری که در همین زمینه هست این بود که ایشان اخیرا می خواستند برای ادامه تحصیل به قم بروند، ظاهراً کمی دیر اقدام کرده بود و حجره های طلبه های قم پر شده بود. شیخ عباس با کلی پیگیری جایی دور از حرم و در یک جای خلوت و به قول خودش خوفناک برای اسکان پیدا می کند.و‌ مدتی که از اسکانش در آن جای نامطلوب می گذرد یکی از اساتید جویای حال ایشان می شود و وقتی می فهمد شیخ عباس آنجاست تعجب می کندو می گوید من می توانم در فلان جا حجره برایت بگیرم و بالاخره شهید رشید به آنجا می روند. در صورتی که باز هم اگر شهید رشید می خواست از جایگاه اسم و فامیلی و پدر مایه بگذارد بهترین جا را می توانست در حجره های قم به راحتی جور کند.»خوش مشرب بود و محبوب دل همه رفقا«محبوب دل همه رفقا بود.» این جمله را محمد امین یکی دیگر از دوستان شیخ عباس می‌گوید و بعد از اشاره به خاطراتی از سفرهای مکررشان به قم وشاه عبدالعظیم و برنامه های مستمر کوه و استخر رفتن،به خوش مشرب بودن شیخ عباس تاکید می کند.از اینکه شهید رشید به شدت اهل هدیه دادن به رفقایش بود می گوید،از انگشتر گرفته تا کتاب های مختلف. امیر‌محمد هم که از دیگر دوستان شهید است خوش مشربی و ارتباط گیری قوی شیخ عباس را با این کلمات توصیف می کند:« با اینکه شیخ عباس طبق صحبت های خودش ابتدا آدم درون گرا و حتی به قول خودش گوشه‌گیری بوده اما بعد از طلبه شدن، برون گرایی و برقراری ارتباط قوی با دیگران را لازمه انجام وظیفه در حیطه کار و فعالیتش در راستای دغدغه‌ها و ارزش‌هایش می دانسته.تا جایی که به اعتراف دوستانش شیخ‌عباس تبدیل شده بود به یک شخصیت برون گرا با توانایی ارتباط گیری قوی و تعامل بالا با دیگران. یعنی این خصوصیت را در خودش ایجاد کرده بود. مثلا زمانی که با هم می رفتیم حرم شاه عبدالعظیم یکی از تفریحات من و دوست دیگرم این بود که تعداد افرادی که در مسیر با شیخ عباس ارتباط می گرفتند و شروع می کردند به صحبت و ارتباط گیری را می شمردیم.می شمردیم و می‌خندیدیم که شروع شد، یک، دو، سه، چهار،پنج و همین طور ادامه داشت...»با شنیدن این حرف های دوست شیخ عباس، جملاتی از حاج قاسم سلیمانی در ذهن جان می گیرد:« حق جهاد این است که تو هر چه در چنته و توان داری، ولو توان تو دو درصد باشد، پنج درصد باشد، همه‌ی آن پنج درصد را به میدان بیاوری. اگر تو همه‌ی آن پنج درصد را به میدان آوردی، آن‌وقت خدا آن نود و پنج درصد را شامل تو می‌کند و این معنای "ان تنصروا الله ینصرکم" خواهد شد.»وقتی آقازاده عمامه‌اش را گذاشت زیر سرش و در راهرو قطار خوابیدامیر محمد که خودش دانشجوی دانشگاه تهران است از رفتار متواضعانه و به دور از تکلف شیخ عباس در تعامل با دیگران و در اردوی راهیان نور سال قبل دانشجویان دانشگاه تهران می گوید:« در اردوی راهیان نور پارسال شیخ عباس همراه کاروان دانشجویی دانشگاه مان بود. موقع برگشت چند بلیط کم آمد. به ناچار چند نفر در راهرو قطار خوابیدند.شیخ عباس وقتی متوجه کمبود جا شد، راضی نشد برود داخل کوپه ها، عمامه‌اش را گذاشت زیر سرش و همانجا در راهرو قطار کنار بقیه دراز کشید.»به مخاطبش اهمیت می داد و او را متوجه اهمیت داشتنش می‌کرددرمیان صحبت های دوست شهید، نکته مهمی جلب توجه می کند.امیر‌محمد با بیان های مختلف از اهمیت دادن شیخ عباس به مخاطبش و کسانی که با او ارتباط داشتند صحبت می‌کند. می‌گوید شیخ عباس علاوه بر روابط عمومی بسیار گسترده، برای پایداری ارتباط ها هم خیلی وقت می گذاشت. از وقت گذاشتن های طولانی برای پاسخ دادن به سوالات گرفته، تا برنامه ریختن برای بیرون رفتن و باهم چیزی خوردن ،و نیز مکرر یادکردن از دوستان در موقعیت های ارزشمند.امیر‌محمد می گوید:« اولین چتی که من و شیخ عباس در همان اوایل دوستیمان باهم داشتیم این بود که شیخ عباس یک عکس از حرم امیرالمومنین گرفته بود، برایم فرستاده بود و نوشته بود از اینجا دعاگویت هستم. و وقتی پرسیدم شما؟ جواب داد: بنده خدا، عباس. و بعد این روال پرتکرار و دوطرفه و ادامه‌دار شد.»همیشه در نشست و برخاست با او به دانسته هایمان اضافه می‌شدشیخ عباس برای خودش دایره المعارفی بود! این جمله را امیر‌محمد می گوید و بعد ادامه می دهد:« همیشه حرف نو و حرف مفید داشت برای گفتن.یعنی همیشه در نشست و برخاست با او چیزی به دانسته‌هایمان اضافه می شد، آن هم در جنبه های مختلف مذهبی، اجتماعی، فرهنگی،سیاسی و جریان شناسی .‌ اطلاعاتش هم عمیق و دقیق، با مطالعه و کارشناسی شده بود نه سطحی و برگرفته از اطلاعات وایرال شده در فضای مجازی. برای ما عجیب بود که چطور شیخ عباس آنقدر فرصت برای بدست آوردن اطلاعات گسترده و عمیق در زمینه های مختلف دارد. اطلاعاتش همیشه به روز بود. مثلا در نمایشگاه کتاب که ما باهم بودیم ایشان اطلاعاتی که در مورد افراد،کتاب ها و ناشرها به من می داد مفید، ارزشمند و به روز بود و این درحالی بود که من خودم آدم کتاب بازی هستم اما باز هم حرفهای شیخ عباس برایم تازگی داشت.»محمد امین، دوست دیگر شیخ عباس هم بانشان دادن یکی از چت‌هایش با شیخ عباس در دی ماه ۱۴۰۳ مصداقی در همین راستا برایمان می آورد:«یک بار به شیخ عباس پیام دادم فرض کن یک امکانی داری که موضوعی را تبیین کنی، در این صورت دست روی چه موضوعی میگذاری؟ شیخ عباس جواب فرستاد: باید فکر کنم. چیزهای مختلفی میاد تو ذهنم. ولی زمینه ای که هم کمی توانش رو داشته باشم، هم خیلی بنظرم مهمه و اولویت داره، تبیین طرح های استعماری برای منطقه ی ماست، اینکه دشمن واقعیت داره. از بعد از انقلاب هم پیداش نشده، خیلی ساله برای استعمار اومده اینجا دنبال غارت. امروز طرحش چیه؟ ما کجای کاریم و باید چیکار کنیم؟ اگه نفهمیم و غفلت کنیم چه میشه. و بعد هم گلوبالیسم یا همون جهانی سازی. اون هم جزء مسائلیه که تو ذهنم برای تبیینش انگیزه دارم. که مستکبر چطور از طریق گلوبالیسم همه رو میخواد ببلعه.»رزق شهادتی که به وقتش رسیددوستان شهید رشید می گویند مدتی بود که شیخ عباس مقید شده بود تا جای ممکن شب های جمعه به زیارت شاه عبدالعظیم برود.آن شب جمعه واقعه هم، شب از نیمه گذشته بود که دوستانش راهی شاه عبدالعظیم می‌شوند اما شیخ عباس برخلاف وقت‌های دیگر فقط التماس دعا می گوید و همراهشان نمی‌شود. بعد هم می‌رود پیش بچه های هیئت که در آشپزخانه هیئت مشغول تدارک مقدمات غذای نذری عید غدیر بودند، دقایقی قبل از اولین اصابت‌های رژیم صهیونیستی، به دوستان هیئتی اش می گوید من خیلی خسته‌ام، میروم خانه کمی استراحت می‌کنم و بعد از نمازصبح برمی‌گردم پیش شما. اما همین چند دقیقه حضور او در خانه‌شان کافی بود تا امین عباس رشید بشود شهید امین عباس رشید فرزند شهید سرلشکر غلامعلی رشید. آن شب همه چیز دست به دست هم داده بود برای یک عروج پدر و پسری فراموش نشدنی. #شهید‌رشید #پسرشهیدرشید #آقازاده‌شهید #شهدای‌جنگ‌تحمیلی‌دوازده‌روزه #آقا‌زاده‌ای‌که‌اسرائیل‌شهیدش‌کرد #شهید‌امین‌عباس‌رشید11:08 - 12 July 2025