A worker who stood from the construction front to the martyr's square paused for a moment as if recalling the memories of that day and then said: When we heard the news of the unjust martyrdom of the children of Minab, Farzad became very sad and wanted to attend the farewell ceremony for them, so that morning we set off towards Minab and after attending the ceremony in the afternoon we returned, not knowing that perhaps that trip would be Farzad's last earthly companionship with the caravan of martyrs. According to a report by Fars News Agency from Shiraz, one day Trump spoke with a deceptive gesture of helping the people of Iran, but the real evidence of the crime was revealed not in his faded slogans, but in the bloody bodies of ordinary people and simple workers who had only left home to earn halal bread and build a life. One of them was Farzad Esfandiari Bayat; a hardworking worker, a devoted father and a kind husband who bore the burden of life not as a commander, but as an ordinary and honorable man. He was one of those people whose names may be short in statistics, but whose traces remain long and lasting in the hearts of his family and people. This report is the story of the life of a martyred worker; a story from the hearts of ordinary people, as described by his devoted wife. A story that does not tell of distant heroes, but of a man who was like thousands of others; with the difference that his life reached a point where his name was forever immortalized in the memory of a family and a city. Shoulders that fell under the burden of responsibility prematurely Farzad was from the village of Bajgah; where life taught him hardship from the very beginning, said the wife of the martyr, Fereshteh Keshavarz, and continued: He was a man who got used to hardship from a young age and soon realized that life was not going to be easy for him. He grew up in the hands of his grandparents, and later, when they both reached old age, it was the teenage Farzad who took on the role of their nurse and caregiver. During those years, his father had a heart condition and his mother was not strong enough to run the household, but my wife never shied away from responsibility; she both studied and worked as a laborer to help support the family. Her shoulders were weak, but her willpower was greater than her age. She continued with a short pause: She went everywhere to find work until she finally got a job at the Firuzabad Cement Company. From her perspective, it wasn't just a job; it was a front. She would say that everyone is on a front defending their homeland, and I am on the front of work and construction. This sentence is a summary of the personality of this martyr, a man who considered work to be worship and serving his family and country an unfulfilling duty. The farmer called his wife a patient and generous person and discussed her moral qualities, continuing: Farzad was very kind, good-natured, and generous during his lifetime. Even though he himself did not have a good financial situation, he always helped children who were without guardians. He helped and tried his best to ensure that his wife, father, mother and brother lacked nothing. From the farewell to the little martyrs of Minab to the martyrdom convoy, Farzad's wife pointed out a special incident with a sad but patient look and said: Farzad was not the only man in our house, he had a special devotion to the martyrs and this attachment was also seen in his behavior and choices, his presence at the funeral of the student martyrs of Minab was a sign of this devotion. He paused for a moment as if recalling the memories of that day and then continued: When we heard the news of the unjust martyrdom of the children of Minab, Farzad became very sad and wanted to attend the farewell ceremony with them, so that morning we set off for Minab and after attending the ceremony in the afternoon, we returned, without knowing that perhaps that trip would be Farzad's last earthly companionship with the caravan of martyrs. God knows what he whispered to those oppressed children at that ceremony, next to the small coffins and the broken hearts of the people of Minab; Whatever she wanted, whatever she said, whatever prayer she made from her innocent heart, it was answered by the purity of the blood of those martyrs. Perhaps it was there that her heart became closer to heaven, perhaps it was there that she made a pact with the martyrs that eventually led her from the front to the caravan of martyrdom. It was as if the innocence of those pure bloods held her hand and led her to good in the end. The day of the martyrdom When the narration reached the day of the incident, the patient lady's anger did not let up and tears flowed, but she continued with dignity and sadness and described the day of the incident: On the day of the incident, 7 Farvardin 1405, news arrived that the Firuzabad cement factory had been targeted by an attack. But I had just spoken to her and did not believe that this news meant Farzad's martyrdom, so I headed towards the factory, but they did not allow me to enter. When I saw Farzad's friends crying, I immediately realized that my wife would not return. That moment was a moment when news was not in the form of words; It was the collapse of a life, the dream of a devoted father that had come true, Farzad's wife continued: When the discussion was about a land war, Farzad said that if there was ever a land war, hand-to-hand, I would be among the first on the battlefield and defend my homeland, but he did not know that he would be martyred on the construction front and in the path of earning a lawful livelihood. I will raise my son to continue the path of his martyred father. The loss of Farzad is a heavy and life-threatening grief for his wife and young son, as well as for his family; but in the midst of this grief, he is enduring these bitter days with strength and hatred for the criminal America and Israel, and with hope for the victory of his country. The wife of this martyred worker said: I will raise my child, four-year-old Karen, Farzad's only relic, to become a soldier of the homeland and one day avenge his father's blood, in a way that makes him proud of his father and proud, responsible, and loving the homeland. This statement is a continuation of the same path that Farzad took in his life; an unpretentious but meaningful path. More than just a message, this statement is a continuation of the same spirit that flowed in Farzad's life: zeal, faith, responsibility, and love for the land he gave his life for. According to Fars, the martyr Farzad Esfandiari Bayat was one of those men whose lives passed silently but with impact; a man who stood with honesty at work, at home, in the family, with his family, and among the people. He reached the field of martyrdom from the front of work and construction; Not with slogans, but with life and on the path to earning a lawful livelihood, and perhaps this is what will make his name immortal, a man who sacrificed himself so that others would have nothing to lack, and ultimately, he himself became a sign of sacrifice, faith, and a good end. #Martyrdom #Farzad_Esfandiari #Ramadan_War #Firoz_Abad_Cement_Factory06:22 - 11 April 2026

کارگری که از جبههٔ سازندگی تا میدان شهادت ایستادهمسر شهید کمی مکث کرد انگار که خاطرات آن روز را به یاد آورد و سپس گفت: وقتی خبر شهادت مظلومانه کودکان میناب را شنیدیم، فرزاد خیلی غمگین شد و می‌خواست در مراسم وداع با آنها شرکت کند، بنابراین صبح آن روز به سمت میناب راه افتادیم و پس از شرکت در مراسم بعدازظهر بازگشتیم، بی‌آن‌که بدانیم شاید آن سفر، آخرین همراهی زمینی فرزاد با قافلهٔ شهدا است.به گزارش خبرگزاری فارس از شیراز، روزی ترامپ با ژست فریبکارانه از کمک به مردم ایران سخن می‌گفت، اما سند واقعی جنایت، نه در شعارهای رنگ‌باختهٔ او، که در پیکرهای خونین مردم عادی و کارگران ساده‌ای آشکار شد که تنها برای نانِ حلال و ساختن زندگی از خانه بیرون رفته بودند. یکی از آنها فرزاد اسفندیاری بیات بود؛ کارگری زحمتکش، پدری فداکار و همسری مهربان که نه در قامت یک فرمانده، که به‌عنوان یک مرد معمولی و شریف، بار زندگی را بر دوش می‌کشید. او از جنس همان آدم‌هایی بود که نامشان شاید در آمارها کوتاه باشد، اما ردّشان در دل خانواده و مردم، بلند و ماندگار می‌ماند.این گزارش، روایت زندگی یک شهید کارگر است؛ روایتی از دل مردم عادی، آن‌گونه که همسر فداکارش تعریف می‌کند. روایتی که نه از قهرمانان دوردست، که از مردی می‌گوید که شبیه هزاران فرد دیگر بود؛ با این تفاوت که زندگی‌اش به نقطه‌ای رسید که نامش برای همیشه در حافظه یک خانواده و یک شهر ماندگار شد.شانه‌هایی که زودتر از موعد زیر بار مسئولیت رفتفرزاد اهل روستای باجگاه بود؛ جایی که زندگی از همان ابتدا، سختی را به او آموخت، این جمله را همسر شهید، فرشته کشاورز، بیان کرد و ادامه داد: او مردی بود که از نوجوانی با سختی خو گرفت و خیلی زود فهمید زندگی برای او قرار نیست آسان بگذرد. در دستان پدربزرگ و مادربزرگ رشد کرد و بعدها، وقتی آن دو به سن پیری رسیدند، این فرزاد نوجوان بود که نقش پرستار و مراقبشان را به عهده گرفت. در همان سال‌ها، پدرش به بیماری قلبی مبتلا بود و مادر نیز توان زیادی برای ادارهٔ خانه نداشت، اما همسرم هیچ‌وقت زیر بار مسئولیت خم نشد؛ هم درس خواند و هم کارگری کرد تا باری از دوش خانواده بردارد. شانه‌هایش نحیف بود، اما اراده‌اش بزرگ‌تر از سن و سالش.او با مکثی کوتاه ادامه داد: او برای پیدا کردن کار به هر جایی سر زد تا سرانجام در شرکت سیمان فیروزآباد مشغول شد. از نگاه خودش، این فقط یک شغل نبود؛ یک جبهه بود. می‌گفت هر کس در جبهه‌ای مشغول دفاع از وطن است و من هم در جبههٔ کار و سازندگی‌ هستم. همین جمله، خلاصهٔ شخصیت این شهید است، مردی که کار را عبادت می‌دانست و خدمت به خانواده و کشور را وظیفه‌ای تمام‌نشدنی.کشاورز، همسرش را فردی صبور و بخشنده خطاب کرد و به خصوصیات اخلاقی‌اش پرداخت و ادامه داد: فرزاد در دوران زندگی‌اش بسیار مردم دار، خوش اخلاق و دست و دلباز بود و همیشه با وجود اینکه خودش وضعیت مالی مطلوبی نداشت به کودکانی که بی سرپرست بودند؛ کمک می‌کرد و تمام تلاشش این بود که همسر، پدر، مادر و برادرش چیزی کم نداشته باشند.از وداع با شهیدان کوچک میناب تا کاروان شهادتهمسر فرزاد با نگاهی غمگین اما صبور به اتفاقی خاص اشاره کرد و گفت: فرزاد تنها مرد خانه ما نبود، او ارادت خاصی به شهدا داشت و این دلبستگی، در رفتار و انتخاب‌هایش نیز دیده می‌شد، حضور او در مراسم تشییع شهدای دانش‌آموز میناب، نشانه‌ای از همین ارادت بود.او کمی مکث کرد انگار خاطرات آن روز را به یاد آورده و سپس ادامه داد: وقتی خبر شهادت مظلومانه کودکان میناب را شنیدیم فرزاد خیلی غمگین شد و میخواست در مراسم وداع با آنها شرکت کند، بنابراین صبح آن روز به سمت میناب راه افتادیم و پس از شرکت در مراسم بعدازظهر بازگشتیم، بی‌آن‌که بدانیم شاید آن سفر، آخرین همراهی زمینی فرزاد با قافلهٔ شهدا است. خدا می‌داند در آن مراسم، کنار تابوت‌های کوچک و دل‌های شکستهٔ مردم میناب، او با آن کودکان مظلوم چه نجوا کرد؛ چه خواست؛ چه گفت و چه دعایی از دل معصومش برخاست که به پاکی خون همان شهیدان مستجاب شد. شاید همان‌جا بود که دلش به آسمان نزدیک‌تر شد، شاید همان‌جا با شهدا پیمانی بست که عاقبت، او را نیز از جبههٔ کار به کاروان شهادت رساند. گویی معصومیت آن خون‌های پاک، دست او را گرفت و به عاقبت‌به‌خیری رساند.روز شهادت روایت به روز حادثه که رسید بغض بانوی صبور امان نداد و اشک ها سرازیر شدند اما او با متانت و اندوه ادامه داد و روز حادثه را تشریح کرد: روز حادثه، ۷ فروردین ۱۴۰۵، خبر رسید که کارخانهٔ سیمان فیروزآباد هدف حمله قرار گرفته است. اما من تازه با او صحبت کرده بودم و باور نمی‌کردم این خبر به معنی شهادت فرزاد باشد، بنابراین به سمت کارخانه حرکت کردم، اما اجازه ورود ندادند، وقتی دوستان فرزاد را دیدم که گریه می‌کردند، همان لحظه فهمیدم که همسرم دیگر بازنمی‌گردد.آن لحظه، لحظه‌ای بود که خبر، از جنس واژه نبود؛ از جنس فروپاشی یک زندگی بود، از جنس آرزوی پدری فداکار که به حقیقت پیوسته بود، همسر فرزاد ادامه داد: زمانی که بحث بر سر جنگ زمینی بود، فرزاد می‌گفت که اگر روزی جنگی زمینی و تن به تن باشد من جزء اولین نفرات در میدان جنگ حاضر خواهم شد و از خاک وطنم دفاع می‌کنم، اما خبر نداشت در جبهه سازندگی و در راه کسب روزی حلال به فیض شهادت نائل می‌شود.فرزندم را ادامه دهنده راه پدر شهیدش تربیت می‌کنم فقدان فرزاد برای همسر و پسر خردسالش و نیز برای خانوادهٔ او، غمی سنگین و جان‌فرساست؛ اما در میان همین اندوه، او با صلابت و با تنفر از آمریکا و اسرائیل جنایتکار و با امید به پیروزی کشورش، این روزهای تلخ را پشت سر می‌گذارد. همسر این کارگر شهید گفت: فرزندم را، کارن چهارساله، تنها یادگار فرزاد را چنان تربیت خواهم کرد که سرباز وطن شود و روزی انتقام خون پدرش را بگیرد، به نحوی که که به پدرش افتخار کند و سربلند، مسئولیت‌پذیر و دوست‌دار وطن باشد. این حرف، ادامه همان مسیری است که فرزاد در زندگی‌اش رفت؛ مسیری بی‌ادعا، اما پرمعنا، این حرف، بیش از آن‌که فقط یک پیام باشد، ادامهٔ همان روحیه‌ای است که در زندگی فرزاد جریان داشت، غیرت، ایمان، مسئولیت و عشق به خاکی که برایش جان داد.به گزارش فارس، شهید فرزاد اسفندیاری بیات از آن مردهایی بود که زندگی‌شان بی‌صدا اما اثرگذار گذشت؛ مردی که در کار، در خانه، در هیئت اهل بیت، در کنار خانواده و در میان مردم، با صداقت ایستاد. او از جبههٔ کار و سازندگی به میدان شهادت رسید؛ نه با شعار، بلکه با زندگی و در راه کسب روزی حلال و شاید همین است که نامش را ماندگار می‌کند، مردی که از خود گذشت تا دیگران کم نداشته باشند و در نهایت، خود شد نشانه‌ای از فداکاری، ایمان و عاقبت‌به‌خیری.#شهادت#فرزاد_اسفندیاری#جنگ_رمضان #کارخانه_سیمان_فیروز_آباد06:22 - 11 April 2026