I've come this far illegally. I jump down from the fences. The Lamerd blood transfusion center with its wounded wall and the banner of martyr Seyyed Reza Mousavi comes into my mind: "Martyr Mousavi, the son of the guard, was here. His mother wanted to buy something for iftar. He was waiting here to go shopping with his mother, when it exploded behind him and he was martyred." I remember the sharpness and heaviness of the metal that I had been holding in my hand for a few minutes, and my mouth turns bitter. We walk to the Talkhandaq neighborhood. That's where the second explosion happened. The walls and doors of the houses here are also damaged. Seyyed Mehdi stands in front of one of the walls: “It looks like a drill has drilled holes in them.” I think about the names of the places that were hit by missiles. The first place: Shahrak Isar, the second: Talkhandaq, the third: Shahid Naimi Sports Hall. No matter how much I try to understand why these places were hit by missiles, I can’t. For the first and third neighborhoods, I can assume that the dog-like artificial intelligence that was recognizing the places somehow connected the names of Shahrak Isar and Shahid Naimi Sports Hall to one place and decided to shoot. Why the other Talkhandaq neighborhood? “In the courtyard of this house, Shahideh Dehdashti was reading the Quran with her little daughter, a splinter hit her and she was martyred. Her child was next to her and went to her father and told him, ‘Mom, you’re a martyr.’” I look into the courtyard through the door. Ismail shows us the corner of the courtyard: "He was sitting right here, reading the Quran." The month of Ramadan, sunset, iftar, the Quran; it is as if His Holiness has arranged the elements of the scene symbolically so that everything fits together.

از روی فنس‌ها پایین میپرم. پایگاه انتقال خون لامرد با دیوار مجروح و بنر شهید سیدرضا موسوی توی قاب چشمم می‌آید: «شهید موسوی پسر نگهبان اینجا بوده. مادرش می‌خواسته برای افطار خرید کنه. منتظر ایستاده بوده این‌جا تا همراه مادرش بره برای خرید که همین‌جا ترکش میخوره پشت سرش و شهید میشه.»تیزی و سنگینی فلزی که چند دقیقه توی دستم گرفته بودم، یادم می‌آید و دهانم تلخ می‌شود.پیاده تا محله تلخندق می‌رویم. جایی که انفجار دوم آن جا اتفاق افتاده. در و دیوار خانه‌های این‌جا هم جراحت دارد. سیدمهدی جلوی یکی از دیوارها می‌ایستد: «انگار مته سوراخشون کرده.»به اسم جاهایی که موشک خورده فکر می‌کنم. مکان اول: شهرک ایثار، دوم: تلخندق، سوم: سالن ورزشی شهید نعیمی. هرجور می‌خواهم درک کنم چرا اینجاها را موشک زده‌اند، نمی‌توانم. برای محله اول و سوم می‌توانم فرض کنم آن هوش مصنوعی سگ‌پدری که داشته مکان‌ها را تشخیص می‌داده، اسم شهرک ایثار و سالن ورزشی شهید نعیمی را یک طوری به یک جایی وصل کرده و تصمیم به شلیک گرفته. محله تلخندق دیگر چرا؟«توی حیاط این خونه، شهیده دهدشتی کنار دختر کوچیکش داشته قرآن میخونده، یه ترکش بهش می‌خوره و شهید میشه. بچه‌ش کنارش بوده و میره به باباش میگه مامان شهید شده.»از لای در حیاط خانه را نگاه می‌کنم. اسماعیل گوشه حیاط را نشان‌مان می‌دهد: «دقیقا همین‌جا نشسته بوده و قرآن می‌خونده.»ماه رمضان، غروب، افطار، قرآن؛ انگار حضرت باری‌تعالی اجزای صحنه را طوری نمادین چیده که همه چیزش با هم جور دربیاید.