A girl with 6 copies of Shahnameh
Elham had gone to volleyball class. The same day that America hit Tehran and Minab, and no one thought they would hit Lamerd as well. On Saturday evening, when the sound of an explosion was heard, Elham's father, mother, and brother came into the yard, saw smoke, realized it was coming from the gym, and went to see what had happened to them. Along the way, Elham's father, in his twenty-eight-year tradition of chanting the rosary and leading the ta'ziyyah, was whispering under his breath: "The head is high on a spear in front of Zainab. May God forbid that it is not the head of Zeinab's brother." Then they reach the stadium and the blood-soaked body of the girl is taken to the hospital, and the doctor says, "Mr. Zaeri, don't struggle, it's over." When the story reached this point, I wished that Elham's father wasn't a rosary reader. He poured Ashura into his daughter's story, line by line, and burned his own liver and our livers. In fact, Elham's story had been tied to the tail and device of Hussein (AS), the epic, and the Shahnameh since she was two years old. From the time her mother would tie a green scarf and headband for her and send her to the ta'ziyyah with her father so that she could perform the role of Hazrat Ruqayyah (AS). Or when she would ask her father for the Shahnameh instead of a lacquer, a bag, and a doll, and she was a great Shahnameh reader. The older one, the more she can fit her foot into a shoe, as she wants to perform the role of Hazrat Sakineh (PBUH) under a veil and a veil in the middle of the 55-degree heat of Lamerd. During the entire hour that Elham's father talked about his daughter, the veil of the role of Hazrat Sakineh (PBUH), and the six copies of the Shahnameh that are now in the corner of her room, her mother cried, sighed, and cried again.

دختری با ۶ نسخه شاهنامه
الهام رفته بود کلاس والیبال. همان روزی که آمریکا تهران را زد و میناب را زد و کسی فکر نمی‌کرد لامرد را هم بزند. عصر شنبه صدای انفجار که بلند می‌شود بابا و مامان و داداش الهام می‌آیند توی حیاط، دود می‌بینند، می‌فهمند از سمت سالن ورزشی است و می‌روند ببینند چه خاکی بر سرشان شده. توی مسیر هم بابای الهام به رسم بیست‌وهشت‌سال روضه‌خوانی و تعزیه‌گردانی زیرلب زمزمه می‌کرده:_سری به نیزه بلند است در برابر زینب؛ خدا کند که نباشد سر برادر زینب.
بعد هم می‌رسند به قیامتِ ورزشگاه و پیکر غرق خون دختر را می‌برند بیمارستان و دکتر می‌گوید: «آقای زائری تقلا نکن تموم شده.» اینجای قصه که رسید آرزو کردم کاش بابای الهام روضه‌خوان نبود. خط‌به‌خط عاشورا را ریخت توی قصه دخترش، و جگر خودش را و جگر ما را سوزاند. اصلا قصه الهام از همان دو سالگی با دَم‌ودستگاه حسین (ع) و حماسه و شاهنامه گره خورده بود. از همان وقتی که مادرش روسری سبز و سربند برایش می‌بسته و با بابا می‌فرستاده تعزیه تا نقش حضرت رقیه (س) را اجرا کند. یا وقتی به جای لاک و کیف و عروسک از بابایش شاهنامه طلب می‌کرده و شاهنامه‌خوان قهاری بوده. بزرگتر هم که می‌شود پایش را می‌کند توی یک کفش که می‌خواهد نقش حضرت سکینه (س) را زیر چادر و روبنده وسط گرمای پنجاه‌وپنج درجهٔ لامرد اجرا کند.‌توی تمام یک ساعتی که بابای الهام از دخترش و از چادرِ نقشِ حضرت سکینه (س) و از شش نسخه شاهنامه‌ای که حالا گوشه اتاقش است گفت، مامانش اشک ریخت و آه کشید و دوباره اشک ریخت.