If we were alone, we would have to answer back every four or five minutes, or if my stomach was full and all these questions were answered with disbelief, I would probably get into trouble and be arrested. As we walked around the fences of the gym's yard, every two or three minutes, a car with smoked glass would stop next to us and a young man in a black mask would come up to us and ask, "Who are you? And what are you doing? And where are you from?" We were lucky that Ismail was with us and answered for us. Having such acquaintances who would immediately say in response to the young man in the black mask: "Who is your commander? Tell him to call me. Everything is coordinated." It was truly a great blessing. The Martyr Naimi Lamerd sports hall is completely abandoned, its asphalt is covered in countless shrapnel wounds, and the roof on its western side has been hit by a missile. I walk around it once. When the walls run out, I reach a school that is wall to wall with a sports hall. I open my phone to take a picture of its grounds, and my eyes lock on the screen. On the rusty metal frame, there is a rectangular, oil-blue sign: "Preschool and Elementary School of the Civilizers." Below it is written in white Nastaliq script: "Under the supervision of Rahian Kowsar Schools." I can't breathe. I exhale the trapped air in my chest as much as I can through my nostrils. The same set of schools that I send my daughters to. I quickly take a picture or two and walk away from the school entrance. What if the evening shift schools hadn't been closed and the same thing happened here as in Minab? The thought of it makes me sick. "Should I jump in?" I ask Ismail. I would like to enter the gym's courtyard and film from there: "Go. They'll catch you. But you can't go inside the gym." I stand on the wall and take one leg over the fence. I quickly throw myself into the courtyard. The courtyard is sad. It seems like it's mourning what has happened to it. Some places are like that. Here too, it's probably been sad since the blood of innocent teenage girls soaked into its soil. In the dirt corner of the ground, the metal pieces of the rocket are stacked together. It seems like someone gathered them and put them in this corner. "What is it made of that's so heavy?" I've asked myself this question several times now: "Steel? Lead?" I review the story that Ms. Shahabi told me. Ms. Shahabi was a volleyball teacher at the girls' sports hall: "When I heard the first explosion, I gathered everyone in the east door of the hall. Elham Zaeri and Helma Ahmadizadeh were going to the other door of the hall to pick up their belongings, and at that moment the door on that side slammed shut, and these two girls were martyred." I wish I could see inside the hall so I could better visualize the atmosphere.

اگر خودمان تنها بودیم، باید هر چهار پنج دقیقه یک بار جواب پس می‌دادیم یا اگر صفرایم بالا میزد و از این همه سوال جواب کفرم در می‌آمد، احتمالا درگیر می‌شدم و بازداشت روی شاخم بود. دور و بر فنس‌های حیاط سالن ورزشی که می‌پلکیدیم، هر دو سه دقیقه یک بار، ماشینی شیشه دودی کنارمان می‌ایستاد و جوانی با ماسک مشکی می‌آمد سمتمان که شما کی‌اید؟ و چی‌اید؟ و از کجا آمده‌اید؟ بخت یارمان بود که اسماعیل همراهمان بود و جای ما جواب می‌داد. داشتن چنین آشناهایی که بلافاصله در جواب جوان ماسک مشکی بگوید: «فرمانده‌ت کیه؟ بهش بگو بهم زنگ بزنه. همه چی هماهنگ شده.» واقعا نعمت بزرگی بود. سالن ورزشی شهید نعیمی لامرد کاملا متروکه شده، روی آسفالتهایش بی‌نهایت زخم برخورد ترکش‌ها و روی سقف ضلع غربی‌اش جای اصابت موشک مانده. یک بار دور تا دورش را پیاده می‌روم. دیوارها که تمام می‌شود می‌رسم به مدرسه‌ای که دیوار به دیوار سالن ورزشی قرار دارد. گوشی را باز می‌کنم تا از محوطه‌اش عکس بگیرم که چشمم روی صفحه گوشی قفل می‌شود. روی قاب فلزی زنگ زده، تابلوی مستطیلی آبیِ نفتی رنگی نشسته: «پیش‌دبستان و دبستان تمدن‌سازان» پایینش هم با خط نستعلیق سفید رنگی نوشته شده: «زیر نظر مدارس راهیان کوثر.»نفسم بالا نمی‌آید. از پره‌های بینی هرچه می‌توانم هوای حبس شده توی سینه‌ام را بیرون می‌دهم. همان مجموعه مدارسی که دخترهایم را آنجا می‌فرستم. سریع یکی دو عکس می‌گیرم و از روبروی سردر مدرسه دور می‌شوم. اگر مدارس شیفت عصر تعطیل نشده بود و این‌جا همان اتفاقی می‌افتاد که در میناب، چه؟ فکر کردنش هم حالم را بد می‌کند.«بپرم داخل؟» این را از اسماعیل می‌پرسم. دوست دارم وارد حیاط سالن ورزشی شوم و از آنجا فیلم بگیرم: «برو. فوقش می‌گیرنت. ولی داخل سالن نمیشه بری.»روی دیوار می‌ایستم و یک لنگه پایم را از بالای فنس‌ها داخل می‌برم. سریع خودم را می‌اندازم داخل حیاط. حیاط غم دارد. انگار خودش از آنچه سرش آمده، عزادار است. بعضی مکان‌ها همین‌طورند. این‌جا هم احتمالا از وقتی خون دختران نوجوان بی‌گناه در خاکش فرو رفته، اندوهگین شده.گوشه خاکی زمین، تکه‌های فلزی موشک کنار هم قرار گرفته. انگار کسی آنها را جمع کرده و در این کنج گذاشته.«از چی ساخته شده این قدر سنگینه؟» این سوال را تا حالا چند بار از خودم پرسیدم: «فولاد؟ سرب؟»ماجرایی که خانم شهابی تعریف کرده را با خودم مرور می‌کنم. خانم شهابی معلم والیبال سالن ورزشی دخترها بوده: «وقتی صدای انفجار اول رو شنیدم، همه رو جمع کردم در شرقی سالن. الهام زائری و هلما احمدی‌زاده میرن سمت در دیگه سالن که وسایل‌شون رو بردارن، همون موقع در اون سمت رو میزنن و این دو تا دختر شهید میشن.»
کاش می‌توانستم داخل سالن را ببینم تا بتوانم فضا را بهتر تصویر کنم. همین قدرش را هم قاچاقی آمده‌ام.