Saleh Bayrami

About Saleh Bayrami, a graphic designer who was martyred by a missile from the Zionist regime

Number of views: 76    
Date of entry: 1404/06/13    

Saleh Bayrami was born in September 1983 to an Azeri family living in Tehran. Like many of his contemporaries, his childhood and adolescence were tied to the events of the 1960s and 1970s.

In 2006, he entered Marlik University in Nowshahr in his favorite field, graphics.

He entered this field at the age of 23 and was usually older than his fellow students. This characteristic, in addition to his calm personality, made Saleh a respected elder for his friends. Pouya Malek, his closest friend during his student days, says about those days: “Saleh always had a managerial role in friendly relations and was an elder for us who tried to settle conflicts.”

After graduating and returning to Tehran, Saleh started working in press institutions. Maryam Shabani, assistant editor and journalist of Andisheh Pouya magazine, mentions Saleh Bayrami as someone who played a role in the initial founding of the magazine and was with them in the layout and graphic work department from the early days.

Saleh was not only active in Andisheh Pouya. He had expanded his graphic work to other magazines and had also found a new interest in it; advertising video production. This interest gradually led him to start an advertising agency called "Fam Studio" with one of his close friends, Mehdi Azadeh, in 2014. This agency continued its activities until 2018, when Saleh decided to emigrate to Cyprus to continue his studies. However, his emigration was not long and he returned to Iran to use his expertise.

He had become one of the important people in the layout, graphic work and advertising field and made teasers for various institutions, especially important sports clubs in Tehran. In addition to that, educational institutions were inviting him to teach, and his professional life was on the rise. Mehdi Azadeh, however, was by his side during all those nights and days when Saleh was struggling to make a living, saying: “We have so many memories together. The nights when we talked, laughed, and worked together. Memories that are like the memories of the lives of all ordinary people, but I laugh and feel sad when I remember them.”

On June 15, Saleh Bayrami had a meeting with his employer in an office in Niavaran, Tehran, to carry out an advertising project. Two days had passed since the start of the Israeli attacks and the declaration of war between Iran and the Zionist regime. The city was not in a normal state, but people continued their daily lives. Most of the work meetings were held with the hope that the situation would improve. Everyone had plans for the next day and was trying to make a living. Saleh had also gone to a meeting to advance in his profession and was returning from there. He was driving a car near Quds Square in Tajrish magazine when he stopped for a red light when a missile exploded in the area.

At that moment, no one except Saleh's close friends knew about his business meeting. A few hours after the explosion, his friends saw that there was no news of Saleh and kept calling his mobile phone. After hours, someone on the other end of the line said to come to Tajrish Martyrs' Hospital for identification. The body of martyr Saleh Bayrami was in the hospital morgue and was identified by his family.

The Zionist regime had also said in its attacks on Gaza and Lebanon that it had nothing to do with ordinary people. But this is a big lie to deceive the world. Now we are feeling it with all our hearts. Someone like Saleh Bayrami, with a biography similar to all of us, was martyred by a missile when he left home for his daily work. A daily work that was done to make the world more beautiful.

صالح بایرامی











درباره صالح بایرامی گرافیستی که بر اثر اصابت موشک رژیم صهونیستی به شهادت رسید


















تعداد بازدید : 76    
تاریخ درج : 1404/06/13    















صالح بایرامی در شهریورماه 1362 در یک خانواده آذری ساکن تهران به دنیا آمد. روزهای کودکی و نوجوانی او مانند بسیاری از هم نسلانش با اتفاقات دهه های 60 و 70 گره خورد.

در سال 1385 در رشته مورد علاقه اش یعنی گرافیک وارد دانشگاه مارلیک نوشهر شد.

او در سن 23 سالگی وارد این رشته شده بود و به طور معمول از سایر هم ورودی هایش بزرگ تر بود. این ویژگی به اضافه شخصیت آرام او، صالح را تبدیل به یک بزرگ تر قابل احترام برای دوستانش کرده بود. پویا ملک، نزدیک ترین دوست او در دوران دانشجویی درباره آن روزها می گوید: «صالح همیشه نقش مدیریتی در روابط دوستانه داشت و یک بزرگ تر بود برای ما که سعی می کرد درگیری ها را سامان دهد.»

صالح با فارغ التحصیلی و بازگشت به تهران در موسسات مطبوعاتی مشغول به کار شد. مریم شبانی، دستیار سردبیر و روزنامه نگار مجله «اندیشه پویا» از صالح بایرامی به عنوان کسی یاد می کند که در پایه گذاری اولیه این مجله نقش داشته و از روزهای ابتدایی در بخش صفحه آرایی و کارهای گرافیکی در کنار آنها بوده.

صالح تنها در «اندیشه پویا» فعال نبود. کارهای گرافیکی خود را گسترش داده بود به مجلات دیگر و در کنار آن علاقه ای جدید یافته بود؛ ویدئوسازی تبلیغاتی. همین علاقه او را کم کم به این سو برد که با یکی از دوستان صمیمی اش، مهدی آزاده در سال 1393 دفتر تبلیغاتی راه اندازی کنند به نام «فام استودیو». این دفتر تا سال 1397 به فعالیت خود ادامه داد تا زمانی که صالح تصمیم گرفت برای ادامه تحصیل به کشور قبرس مهاجرت کند. اما مهاجرتش چندان طولانی نبود و برای استفاده از تخصص اش به ایران بازگشت.

او به یکی از افراد مهم در صفحه آرایی، کارهای گرافیکی و حوزه تبلیغات تبدیل شده بود و برای موسسات مختلف مخصوصاً باشگاه های ورزشی مهم تهران تیزر می ساخت. در کنار آن موسسات آموزشی هم از او برای تدریس دعوت می کردند و زندگی حرفه ای اش روندی رو به صعود داشت. مهدی آزاده اما در همه آن شب ها و روزهایی که صالح برای زندگی تلاش می کرد، کنارش بوده و می گوید: «آنقدر خاطرات دونفره داریم. شب هایی که با هم حرف می زدیم، می خندیدیم و کار می کردیم. خاطراتی که مثل خاطرات زندگی همه آدم های معمولی است اما با یادآوری شان می خندم و بغض می کنم.»

25 خردادماه، صالح بایرامی در نیاوران تهران در یک دفتر، برای اجرای یک کار تبلیغاتی جلسه ای با کارفرما داشت. دو روز از شروع حملات اسرائیل و اعلام جنگ میان ایران و رژیم صهیونیستی گذشته بود. شهر وضعیت عادی نداشت، اما مردم به زندگی روزمره خود ادامه می دادند. بیشتر جلسات کاری با امید به بهبودی اوضاع برقرار بود. همه برای فردای خود برنامه ها داشتند و در حال تلاش برای زندگی. صالح هم برای پیشرفت در حوزه حرفه اش به جلسه رفته بود و داشت از آنجا برمی گشت. او پشت فرمان اتومبیل در نزدیکی میدان قدس در مجله تجریش، زمانی که برای چراغ قرمز توقف کرده بود، موشکی در آن منطقه باعث انفجار می شود.

در آن لحظات جز دوستان نزدیک صالح، کسی از جلسه کاری اش اطلاعی نداشت. چند ساعت که از انفجار می گذرد، دوستانش می بینند خبری از صالح نشده و مدام با موبایل او تماس می گیرند. بعد از ساعت ها کسی از پشت خط می گوید، به بیمارستان شهدای تجریش برای شناسایی بیاید. پیکر شهید صالح بایرامی در سردخانه بیمارستان بود و توسط خانواده اش شناسایی می شود.

رژیم صهیونیستی در حملات به غزه و لبنان هم گفته بود که با مردم عادی کاری ندارد. اما این یک دروغ بزرگ است برای فریب دنیا. حالا دیگر با تمام وجود آن را لمس می کنیم. کسی مانند صالح بایرامی با زندگی نامه ای شبیه به همه ما، وقتی برای کار روزانه از خانه خارج شده بود، در اثر اصابت موشک شهید شد. کار روزانه ای که برای زیباتر شدن جهان انجام می شد.