The Pain of Children's Martyrdom, a Test for Patient Mothers

Fatemeh Shekari, the mother of Nazari martyrs, speaks in her firm and soothing voice about the pain of separation: I have four children, and we six in the family had a deep bond with each other and loved each other immensely, to the extent that we were all present in Tehran for my husband's heart surgery.

She continues: You may not believe it, but my two daughters and two sons had a very deep sister-brother relationship. This sincere love kept them together at the moment of martyrdom. Zahra, born in 1984, and Mohammad Mehdi, born in 1991, were my two eldest children who were martyred in the Zionist regime's aggression. Despite the seven-year age difference, they always respected each other. Mohammad Mehdi never got into the car before his sisters and always waited for them to get in first.

Hijab, the main reason for the delay of martyr Zahra Nazari

The mother of the Nazari martyrs, explaining the reason for their presence in Tehran and the events leading to their martyrdom, says: The duration of my husband's treatment in Tehran was uncertain, so we did not get a return ticket. For the greater comfort of the family, we rented an apartment on the second floor of a four-story building in Chitgar, Tehran. On Monday morning, June 16, I went to the doctor with Hossein, Zeinab, and Mohammad Mehdi to treat my hand pain. That same day, my son Mohammad Mehdi was able to get a return ticket for a week later, July 2. At 3:30 PM, we returned home and told the children to pack their belongings; we will be staying with relatives for this week. Not even a few minutes after this, the explosions started. My wife, brother, and son Hossein quickly left the house and told the rest of our children: Come! But they said: You go, we will come too.

درد شهادت فرزندان، آزمونی برای مادران صبور

فاطمه شکاری، مادر شهیدان نظری با صدای محکم و آرامش‌بخش خود از درد جدایی می‌گوید: من چهار فرزند دارم و ما شش نفر در خانواده، پیوندی عمیق با یکدیگر داشتیم و همدیگر را بی‌نهایت دوست ‌داشتیم، به اندازه‌ای که همه ما در تهران برای جراحی قلب همسرم حضور داشتیم.

وی ادامه می‌دهد: شاید باور نکنید، اما دو دختر و دو پسرم رابطه خواهر و برادری بسیار عمیقی داشتند. همین محبت خالصانه، آن‌ها را در لحظه شهادت هم در کنار هم نگاه داشت. زهرا، متولد ۱۳۶۳ و محمدمهدی، متولد ۱۳۷۰ دو فرزند بزرگم بودند که در تجاوز رژیم صهیونسیتی به شهادت رسیدند. علی‌رغم هفت سال تفاوت سنی، همیشه به یکدیگر احترام می‌گذاشتند. محمدمهدی هرگز قبل از خواهرانش سوار ماشین نمی‌شد و همیشه منتظر می‌ماند تا آن‌ها ابتدا سوار شوند.

حجاب، دلیل اصلی درنگ شهیده زهرا نظری

مادر شهیدان نظری در توضیح دلیل حضورشان در تهران و حوادث منجر به شهادت آن‌ها می‌گوید: مدت زمان معالجه همسرم در تهران نامشخص بود، به همین خاطر بلیط برگشت نگرفتیم. برای راحتی بیشتر خانواده، آپارتمانی را در طبقه دوم یک ساختمان چهار طبقه در چیتگر تهران اجاره کردیم. صبح روز دوشنبه ۲۶ خرداد، به همراه حسین، زینب و محمدمهدی برای درمان درد دست‌هایم به پزشک مراجعه کردیم. همان روز، پسرم محمدمهدی توانست بلیط برگشت برای یک هفته بعد، یعنی دوم تیرماه تهیه کند. ساعت ۱۵:۳۰ به منزل برگشتیم و به بچه‌ها گفتم وسایل‌تان را جمع کنید؛ این یک هفته را منزل اقوام خواهیم بود. دقایقی از این حرف نگذشته بود که انفجارها شروع شد. من، همسرم، برادرم و پسرم حسین به سرعت از منزل خارج شدیم و به بقیه فرزندانمان گفتم: بیایید! اما آن‌ها گفتند: شما بروید، ما هم می‌آییم.