Zohreh Shahriari, a second-grade teacher in Shajareh Tayyebeh Elementary School in Minab, was killed alongside her students. She was pregnant and just three months away from hearing the cry of her newborn.
According to a report by Hamshahri Online, Zohreh Shahriari was expecting to hold her son, whom she had already named “Mohammad Ali,” and dreamed of raising him with love and devotion. But the missiles ended that future. Not only was Mohammad Ali never born, but Zohreh herself was killed together with “her boys”—the students she loved as if they were her own children. What remains for her family now are memories, and a set of baby clothes that will never be used.
“We were five sisters and had no brother. Zohreh was pregnant. When she went for the ultrasound and found out the baby was a boy"
Zohreh was among the earliest teachers at the school, teaching since its founding—first in preschool, then in higher grades. Her sister recalls.
“She was in the yard, calling families to tell them the school had been dismissed. Suddenly, the first missile struck the building. Instead of running away, she ran toward the second-grade classroom. About nine students were still there, waiting for their parents. Zohreh went to be with them. She went—and never came back.
She was killed together with those beloved boys.”
Farzad Karamzadeh, the father of one of the students, was the last person to hear her voice:
“That day, an unknown number called me. A woman said, ‘I’m Shahriari, Saman’s teacher. Can you come pick him up? The school has been dismissed…’ Before she could finish her sentence, there was an explosion. She screamed—and then there was silence.”
He adds: “She was the embodiment of a devoted teacher. She left this world together with my son.”

زهره شهریاری، معلم مدرسه‌میناب، ۳‌ماه دیگر قرار بود صدای گریه نوزادش را بشنود. قرار بود «محمدعلی» را در آغوش بگیرد
زهرا شهریاری، خواهر شهید، با چشمانی اشک‌آلود از آخرین روزهای خوش خواهرش می‌گوید: «ما ۵ خواهر بودیم و برادر نداشتیم. زهره باردار بود. وقتی برای سونوگرافی رفت و فهمید بچه پسر است، انگار تمام غم دنیا از دلش بیرون رفت
زهره از قدیمی‌ترین معلم‌های مدرسه میناب و از بدو تأسیس، مربی پیش‌دبستانی بود. بعد هم پایه‌های بالاتر درس داد و علاقه زیادی به شاگردانش داشت.
این معلم در لحظه شهادت هم فداکاری مثال‌زدنی داشت. خواهر شهید دراین باره می‌گوید: «یکی از اولیایی که آن لحظه در مدرسه بود، برای من تعریف کرد؛ دیدم خانم شهریاری وسط حیاط بود و با خانواده‌ها تماس می‌گرفت که مدرسه تعطیل شده است. ناگهان موشک اول به ساختمان خورد. او به جای اینکه از ساختمان دور شود، دوید به سمت کلاس دوم. حدود ۹ دانش‌آموز در آن کلاس تنها مانده بودند و منتظر پدر و مادرشان بودند. زهره رفت که پیش آنها باشد. رفت و دیگر بازنگشت... با همان پسران دوست‌داشتنی‌اش آسمانی شد.»
فرزاد کرم‌زاده، پدر شهید سامان کرم‌زاده، آخرین نفری است که صدای این معلم شهید را شنیده است. خودش می‌گوید: «روز حادثه، یک شماره ناشناس با من تماس گرفت. خانمی از پشت تلفن گفت من شهریاری هستم، معلم سامان. می‌توانید بیایید دنبال سامان... مدرسه تعطیل شده. هنوز جمله‌اش تمام نشده بود که صدای انفجار آمد... جیغ کشید... و بعد هیچ صدایی نشنیدم. او نمونه یک معلم فداکار بود و با پسرم پرکشید.»