Memoir/The Last Night/A Narrative of the Martyrdom of the Bahmanabadi Family in the Bombing of Chamran Town The Last Night depicts a narrative of the martyrdom of the Bahmanabadi family in the bombing of Chamran Town. In the history of heroic Iran, the name of the Bahmanabadi family was recorded as a symbol of oppression, sacrifice, and loyalty together. Zahra, the girl who chose to stay with her parents on the last night so as not to leave her family alone on the path of martyrdom, and like each and every one of the 72 companions of Imam Hussein (peace be upon him), will shine like a bright star on the constellations of the sky of bravery and martyrdom. According to Navid Shahed of Greater Tehran, the air in Chamran Town on the night of Eid al-Ghadir had a sweet and votive aroma. The family of martyr Bahmanabadi, like every year, had a small celebration at home. The parents, with their three children, Zahra, Hanieh, and Mohammad Ali, were sitting around a simple but loving table. The children’s laughter mingled with the moonlight, and no one suspected that this would be their last night together.

The children’s grandfather, a well-established and caring man, was a guest at their home that night. He was especially fond of his nine-year-old granddaughter, Zahra, a girl with eyes full of love and a demeanor beyond her years.
Zahra’s Unspoken Words
Hajj Agha Izadi, the family’s trusted cleric, recounted: “We wanted to take Zahra with us to spend the night at our house. She always loved playing with her uncle, but that night her heart seemed to be somewhere else.” When they looked for her, they found her behind the TV table. She was sitting quietly, away from the commotion. They asked, “Zahra, why are you hiding here?” She said in a serious and calm tone: “I don’t want to leave my parents alone tonight.” Hajj Agha was surprised. He said, “But you always wanted to come to us and play with uncle!” Zahra smiled, but her gaze was heavy, as if she had a secret in her heart that her tongue could not bear to tell, and Zahra stayed. And that night, the sky over the town of Chamran was destroyed.
The missiles came and turned Ghadir’s joy into mourning
In the brutal attack of the child-killing Zionists, missiles landed on a house that moments before had been filled with Ghadir’s joy. When the firefighters and rescuers arrived, the house was no longer a home. The only sign of life was the half-hearted smiles of the burnt family photos on the wall. The grandfather said with another broken heart: "We found Zahra among the rubble, as if she was still asleep, she had gone to eternal sleep. Haniya was next to Muhammad Ali, the infant child, in her mother's arms with her small lips still searching for breast milk, just like Ali Asghar of Imam Hussein (AS) searched for a sip of water in Karbala..."
Zahra's Heavenly Call
 This family went together; silently, oppressed, amidst the indifference of a world that has turned a blind eye to the crimes of the Zionists for years. No one knows what call made Zahra stay that night. But those who have a heart with divine light understand well that some calls come from the heavens and their connection is tied to the divine. In the history of heroic Iran, the name of the Bahmanabadi family was recorded as a symbol of oppression, sacrifice and loyalty together, and Zahra, the girl who chose to stay with her parents on the last night, so as not to leave her family alone on the path of martyrdom. And like each and every one of the 72 companions of Imam Hussein (peace be upon him), they will shine like a bright star on the constellations of the sky of bravery and martyrdom.
May their memory be honored

Narrator: Hazrat Hojjat-ul-Islam Wal-Muslimin Haj Agha Izadi, father and grandfather of martyr Izadi and Zahra, Hanieh and Mohammad Ali Bahmanabadi

خاطره نگاری/ شبِ آخر/ روایتی از شهادت خانواده بهمن‌آبادی در بمباران شهرک چمران شبِ آخر روایتی از شهادت خانواده بهمن‌آبادی در بمباران شهرک چمران را به تصویر می‌کشد، در سینه تاریخ ایران قهرمان، نام خانواده بهمن‌آبادی، به عنوان نمادی از مظلومیت، ایثار و وفاداری در کنار هم ثبت شد و زهرا، دختری که شب آخر، انتخاب کرد کنار پدر و مادرش بماند تا خانواده‌اش را در مسیر شهادت تنها نگذارد و مانند تک تک ۷۲ تن از یاران امام حسین علیه السلام بر کواکب آسمان رشادت و شهادت همچون ستاره‌ای رخشان خواهد درخشید. به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، هوای شهرک چمران در شب عید غدیر، عطر شیرینی و نذری داشت. خانواده شهید بهمن‌آبادی، مثل هر سال، جشن کوچکی در خانه گرفته بودند. پدر و مادر، با سه فرزندشان، زهرا، هانیه و محمدعلی، دور سفره‌ای ساده اما پرمحبت نشسته بودند. صدای خنده بچه‌ها با نور مهتاب درهم می‌آمیخت و هیچ‌کس گمان نمی‌برد که این شب، آخرین شب با هم بودنشان خواهد بود.


 پدربزرگ بچه‌ها، مردی جاافتاده و دل‌سوز، آن شب مهمان خانه‌شان بود. به‌ویژه علاقه زیادی به نوه نه‌ساله‌اش، زهرا، داشت، دختری با چشم‌هایی پر از مهر و رفتاری فراتر از سنش.
حرف های ناگفته زهرا
 حاج آقا ایزدی، روحانی معتمد خانواده، نقل می‌کرد: «می‌خواستیم زهرا را با خودمان ببریم تا شب را در خانه ما بماند. همیشه عاشق بازی با دایی‌اش بود، اما آن شب انگار دلش جای دیگری بود.» وقتی دنبالش گشتند، او را پشت میز تلویزیون پیدا کردند. آرام و بی‌صدا، به دور از هیاهو، نشسته بود. پرسیدند: «زهرا جان، چرا اینجا قایم شدی؟» با لحنی جدی و آرام گفت: «نمی‌خواهم امشب پدر و مادرم را تنها بگذارم.» حاج آقا تعجب کرد. گفت: «ولی تو همیشه دوست داشتی بیایی پیش ما و با دایی بازی کنی!» زهرا لبخندی زد، اما نگاهش سنگین بود، گویی رازی در دل داشت که زبانش تاب بازگفتنش را نداشت و زهرا ماند. و آن شب، آسمان بر سر شهرک چمران آوار شد.
موشک ها آمدند و شادی غدیر را به عزا تبدیل کردند
در حمله ددمنشانه صهیونیست‌های کودک‌کش، موشک‌ها بر خانه‌ای فرود آمد که لحظاتی پیش، از شادی غدیر لبریز بود. وقتی آتش‌نشان‌ها و امدادگران رسیدند، خانه دیگر خانه نبود. تنها نشانه‌ ی زندگی، لبخند نیمه‌جان عکس‌های خانوادگی روی دیوار سوخته بود. پدربزرگ با بغضی شکسته دیگری گفت: «زهرا را میان آوار یافتیم، در حالتی که انگار هنوز در خواب بود،او به خواب ابدی رفته بود.هانیه کنار محمدعلی، طفل شیرخوار، در آغوش مادرش با لب‌های کوچکش همچنان به دنبال شیر مادر بود، درست مانند علی‌اصغر امام حسین(ع) بدنبال جرعه ایی آب در کربلا...»
ندای آسمانی زهرا
 این خانواده، با هم رفتند؛ بی‌صدا، مظلوم، در میان بی‌تفاوتی جهانی که سال‌هاست چشم خود را بر جنایت‌های صهیونیست‌ها بسته اند. کسی نمی‌داند چه ندایی زهرا را بر آن داشت که آن شب بماند. اما آنان که دل با نور الهی دارند، خوب می‌فهمند که بعضی نداها، از آسمان ها می‌آیند و ارتباطشان با معبود گره خورده است. در سینه تاریخ ایران قهرمان، نام خانواده بهمن‌آبادی، به عنوان نمادی از مظلومیت، ایثار و وفاداری در کنار هم ثبت شد، و زهرا، دختری که شب آخر، انتخاب کرد کنار پدر و مادرش بماند، تا خانواده‌اش را در مسیر شهادت تنها نگذارد. و مانند تک تک ۷۲ تن از یاران امام حسین علیه السلام بر کواکب آسمان رشادت و شهادت همچون ستاره ائی رخشان خواهد درخشید.
یادشان گرامی باد

 راوی: حضرت حجه الاسلام والمسلمین حاج آقا ایزدی پدر و پدربزرگ شهیده ایزدی و زهرا،هانیه و محمدعلی بهمن‌آبادی