On the pretext of the 40th anniversary of the martyrdom of Damavand's daughter; Sarvin Hamidian had named her Sarvin; meaning "like a cypress." Sarvin was beautiful and kind; like all the girls in this land. She was no more than nine years old and had just finished third grade. They had named her Sarvin; meaning like a cypress. On her mother's side, she was Damavand's child. Like all her peers, she was living her life; cheerful and childish, unconcerned about the cowardly world of adults. She still had things to do with this life.

According to Navid Shahed, a report from the cities of Tehran province, the martyrdom of a number of Iran's future builders in the terrorist attacks of the Zionist regime once again showed that this regime does not adhere to any international rules and laws and, contrary to what it has falsely declared, not only did it directly attack civilians, but this infanticidal regime also brought what it had done in Gaza and Palestine to the children of this land.
The Zionist regime attacked Iran at dawn on June 13, 1404, and 935 citizens of our country were martyred in these terrorist attacks. Contrary to all the claims of this regime and the media affiliated with them, the martyrs of these attacks were not only from one class, but in addition to the dear military commanders and great nuclear scientists, there were also ordinary people, athletes, and students.
Among the martyrs of this brutal attack, the name of a 9-year-old girl from Damavand named "Sarvin Hamidian" stood out. She was beautiful and kind; like all the girls of this land. She was no more than nine years old and had just finished third grade. They had named her Sarvin; meaning like a cypress. On her mother's side, she was a child of Damavand. Like all her peers, she was living her life; cheerful and childish, unconcerned about the cowardly world of adults. She still had things to do with this life.
Until June 15 came; On the second day of Israel’s war, the most cowardly in the world, against Iran, at 3:30 p.m., a terrifying sound was heard from east Tehran. The target was a house in the Tehran-No neighborhood. A few moments later, two houses on the other side collapsed; the house where Sarvin lived on the fifth floor and at that moment, she was perhaps in the middle of a child’s game or next to her mother; whatever it was, the shrapnel from that explosion stung the middle of their entire lives. It took several days from that moment and that explosion to find her. The end of her story and her mother Hadith was similar to the end of her uncle Saeed’s story; the same one who had lost his life forty years earlier in the clutches of another enemy.
It is a bitter and strange story, the story of a rocket and a child. What is all that girlish elegance to war? What is all that passion for life to death? What is all that beauty to dust?
Now Sarvin has become a guest of Damavand forever, in the warm, safe, and peaceful embrace of her kind mother. Now, whenever he wants, his mother tells him stories; without worries or fear.
The story of cowardice will finally end, and what must remain forever in the history of this land is the name and story of Servin and the Servins.
Servin, a third-grade student at Shahid Shahid Beheshti Elementary School in District 13 of Tehran, was martyred along with his mother during the Zionist regime's attacks on a residential house on June 15.
End of message/

به بهانه چهلمین روز شهادت دختر دماوند؛ سَروین حمیدیان اسمش را گذاشته بودند سَروین؛ یعنی «شبیه سرو» سروین زیبا بود و مهربان؛ مثل همهٔ دختر‌های این سرزمین. نُه سال بیشتر نداشت تازه کلاس سومش تمام شده بود. اسمش را گذاشته بودند سَروین؛ یعنی شبیه سرو. از طرف مادر، فرزند دماوند بود. مثل همهٔ هم‌سن‌وسال‌هایش، داشت زندگی‌اش را می‌کرد؛ سرخوش و کودکانه، بی‌خیال دنیای نامرد آدم‌بزرگ‌ها. هنوز کار‌ها داشت با این زندگی.

به گزارش نوید شاهد شهرستان‌های استان تهران، شهادت شماری از آینده‌سازان ایران در حملات تروریستی رژیم صهیونی بار دیگر نشان داد که این رژیم به هیچ قاعده و قانون بین المللی پایبند نیست و برخلاف آنچه که به دروغ اعلام کرده است، نه تنها غیرنظامیان را مورد حمله مستقیم قرار داده بلکه این رژیم کودک‌کش آنچه در غزه و فلسطین انجام داده بود بر سر کودکان این مرز و بوم هم آورد.
رژیم صهیونیستی در سحرگاه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ به ایران حمله کرد و در این حملات تروریستی ۹۳۵ تن از شهروندان کشورمان به شهادت رسیدند. برخلاف تمام ادعا‌های این رژیم و رسانه‌های وابسته به آنها، شهیدان این حملات تنها از یک قشر نبودند بلکه علاوه بر فرماندهان عزیز نظامی و دانشمندان بزرگ هسته‌ای، مردمان عادی، ورزشکاران و دانش‌آموزان نیز بودند.
در میان شهدای این حمله وحشیانه نام دختر ۹ ساله دماوندی به نام «سروین حمیدیان» به چشم می‌خورد. زیبا بود و مهربان؛ مثل همهٔ دختر‌های این سرزمین. نُه سال بیشتر نداشت تازه کلاس سومش تمام شده بود. اسمش را گذاشته بودند سَروین؛ یعنی شبیه سرو. از طرف مادر، فرزند دماوند بود. مثل همهٔ هم‌سن‌وسال‌هایش، داشت زندگی‌اش را می‌کرد؛ سرخوش و کودکانه، بی‌خیال دنیای نامرد آدم‌بزرگ‌ها. هنوز کار‌ها داشت با این زندگی.
تا اینکه روز ۲۵ خرداد آمد؛ روز دوم جنگ اسرائیل، نامردترینِ دنیا، علیه ایران ساعت سه‌ونیم عصر بود صدای هولناکی از شرق تهران شنیده شد. هدف، یکی از خانه‌های محلهٔ تهران‌نو بود. چند لحظه بعد دو خانه آن طرف‌تر هم فروریخت؛ خانه‌ای که سروین ساکن طبقهٔ پنجمش بود و آن لحظه شاید وسط یک بازی کودکانه بود یا کناردست مادر؛ هرچه بود، ترکش‌های آن انفجار، خورد وسط همهٔ زندگی‌شان. از آن لحظه و آن انفجار، چند روزی زمان برد تا پیدایش کنند. آخر قصهٔ او و مادرش حدیث، شبیه آخر قصهٔ دایی‌اش سعید شد؛ همانی که چهل سال قبل‌تر توی گیرودار دشمنی دیگر جانش را گرفته بود.
قصه تلخ و غریبی است، قصهٔ موشک و کودک. آن همه ظرافت دخترانه را چه به جنگ؟ آن همه شور زندگی را چه به مرگ؟ آن همه زیبایی را چه به خاک؟
حالا سروین برای همیشه مهمان دماوند شده، آن هم توی آغوش گرم و امن و آرام مادر مهربانش. حالا دیگر هر وقت بخواهد مادر برایش قصه می‌گوید؛ بی‌دغدغه و بی‌هراس.
قصهٔ نامردی‌ها هم بالاخره تمام می‌شود و چیزی که در همیشهٔ تاریخ این سرزمین باید بماند و می‌مانَد، نام و قصهٔ سروین و سروین‌هاست.
سروین دانش آموز پایه سوم دبستان شاهد شهید بهشتی منطقه ۱۳ شهر تهران به همراه مادرش در جریان حملات رژیم صهیونیستی ۲۵ خردادماه در منزل مسکونی به شهادت رسید.
انتهای پیام/