Leila Bagheri-Journalist

Abbas Zarei, born in 1985, was martyred on the second day of the Israeli attack on Iran while the fresh bread his wife had bought for breakfast was still in the back seat of the Pride. On the second day of the attack, 8 compatriots were martyred in Asadabad, Hamedan, including 2 firefighters. Martyr Yaser Zivari, whose story of martyrdom is published on this page, and Martyr Abbas Zarei. Amir Ghesmati, a veteran firefighter from Asadabad, Hamedan, narrated to us the story of the first and second days of the attack on Asadabad, despite shrapnel in his body and pain from surgery. What you are reading is directly from his words.

We were not on shift the first day. The person in charge called at 7:30 in the morning and said that all forces were ready. My house is near the fire station, so I arrived quickly and saw that Abbas Zarei and Yaser Zivari had also arrived. At 10:30, they called that a truck carrying materials had caught fire on the Seifabad road. We arrived quickly. The Israeli drone was targeted and the fire was widespread. Abbas tactfully gave orders as to where to pour water and where to spray foam. The job was completed successfully, we returned to the hangar and stayed there until nightfall. We talked, reported and planned the events.
At 6:30 on the second day, we woke up to a terrible sound. Heavy smoke was rising from the direction of Bahman Darreh. I got to the fire station, put on my operational uniform and drove to the site of the explosion. Martyr Zarei of the second station, the Veterans Station, was stationed and had arrived earlier and was extinguishing the trailer. The drone was still circling above us.

Only because of people’s farming

The road on which the trailer was burning passes through gardens and people’s farming, and the fire was spreading to wheat fields. Abbas Zarei and two other people were putting out the fire in the wheat field with a shovel. The military forces said that we should stand in a scattered position. The drone was still circling overhead, but the children did not stop working. They said that all the property and the result of a year of people's hard work was lost. The first group finished the work and went to get water from the car. Abbas and Yasser could not have returned, but they did. Because the fire could reach the people's fields at any moment. All three of us stayed ready. An hour later, they brought in a second trailer. The wind was also blowing and it blew the fire into the people's fields. There were many cars there. We first moved them away and then started putting out the fire. When the second fire was over, we gathered our equipment and stood ready at a distance. Abbas, Yasser, and I quickly checked and prepared the equipment again. This must be done every time before spraying foam. We were talking at the same time. We saw the drone and jokingly said let's go and hit the car with rocks. I said, "Abbas, you're not on shift today, did you come here to be a martyr..." He said, "No, I won't be martyred. Hopefully, you will be." And we laughed.                       

Fire in the Threshing Floor
They brought us a small breakfast. Cake and juice. One of the military children came and asked for water. I said the car was full of water and clean. I filled it up for him and insisted on giving him my breakfast. We were busy doing this when the drones attacked again and hit the third trailer and an explosion occurred 50 meters below the markh. They hit three or four of the children from the other groups... Nizami, the crane driver who had come to move the cars, the one who asked us for water, and... 
A few seconds later, a missile hit three of us. I was unconscious for 10 minutes. After I regained consciousness, I tried to get up to see how the others were. A terrible thing had happened; we were inside the wheat fields, Yasser and Abbas were down, and the fire was reaching them. I was dizzy, I couldn't get up, my legs were covered in blood, but I didn't feel any pain, my ears were ringing, and I couldn't hear anything. I crawled to the road. When I reached the asphalt, I pointed to the rescue forces. Drones were flying and no one knew exactly what was happening. They saw us and came to help and took us to the hospital. Abbas was martyred there. Two or three days later, I was in the hospital when the news of Yasser's martyrdom came.

لیلا باقری-روزنامه‌نگار

عباس زارعی، متولد 1364، روز دوم حمله اسرائیل به ایران، در حالی شهید شد که هنوز نان تازه‌ای که برای صبحانه همسرش خریده بود، در صندلی عقب پراید بود. روز دوم این حمله 8 هموطن در اسدآباد همدان به شهادت رسیدند، از جمله 2‌آتش‌نشان. شهید یاسر زیوری که در همین صفحه قصه شهادتش منتشر شده است و شهید عباس زارعی. امیر قسمتی، آتش‌نشان باسابقه اسدآباد همدان، با وجود ترکش‌هایی در بدن و درد ناشی از عمل جراحی، ماجرای روز اول و دوم حمله به اسدآباد را برای ما روایت کرد. آنچه می‌خوانید، بی‌واسطه از زبان اوست. 


روز اول شیفت نبودیم. مسئول وقت ساعت 7:30 صبح تماس گرفت و گفت همه نیروها آماده‌باش هستند. خانه من نزدیک آتش‌نشانی است، برای همین سریع رسیدم و دیدم عباس زارعی و یاسر زیوری هم آمده‌اند. ساعت 10:30 تماس گرفتند که یک ماشین حمل مواد در جاده سیف‌آباد آتش گرفته است. به سرعت رسیدیم. هدف پهپاد اسرائیلی قرار گرفته ‌ و حریق گسترده بود. عباس با درایت فرماندهی کرد از کجا آب بریزیم و از کجا فوم بپاشیم. کار با موفقیت تمام شد، به آشیانه برگشتیم و تا شب آنجا بودیم. حرف می‌زدیم، ‌ و وقایع را گزارش و برنامه‌ریزی می‌کردیم.
ساعت 6:30 روز دوم با صدای مهیبی بیدار شدیم. دود سنگینی از سمت بهمن‌دره به هوا بلند بود. خودم را به آتش‌نشانی رساندم، لباس عملیات تن کردم و با ماشین رفتیم سمت محل انفجار. شهید زارعی ایستگاه دوم، ایستگاه جانبازان، مستقر بود و زودتر رسیده بود و درحال اطفای تریلی بودند. پهپاد همچنان بالای سرمان می‌چرخید. 

تنها به خاطر کشت و کار مردم‌
جاده‌ای که تریلی در آن می‌سوخت از میان باغ‌ها و کشت و کار مردم می‌گذرد و آتش در حال سرایت به مزارع گندم بود. عباس زارعی همراه دو نفر دیگر با بیل آتش گندمزار را خاموش می‌کردند. نیروهای نظامی می‌گفتند باید پراکنده بایستید. پهپاد همچنان بالای سرمان می‌گشت اما بچه‌ها دست از کار نمی‌کشیدند. می‌گفتند تمام دارایی و حاصل زحمت یک سال مردم است. گروه اول کار را تمام کرد و برای آبگیری ماشین رفت. عباس و یاسر می‌توانستند برنگردند اما برگشتند. چون هر لحظه امکان داشت آتش به مزارع مردم برسد. هر‌سه آماده در محل ماندیم. 
یک ساعت بعد تریلی دوم را زدند. باد هم می‌آمد و آتش را در زمین مردم انداخت. ماشین‌های زیادی آنجا بود. اول آنها را دور کردیم و بعد شروع کردیم به خاموش کردن. اطفای دوم‌ که تمام شد، وسایل‌مان را جمع کردیم و در فاصله‌ای دورتر آماده‌باش ایستادیم. من و عباس و یاسر‌ دوباره به سرعت وسایل را چک و آماده کردیم. قبل از فوم‌پاشی هربار باید این کار انجام شود. همزمان حرف می‌زدیم. پهپاد را ‌‌دیدیم و به مسخره‌گفتیم روی ماشین برویم با سنگ بزنیمش. گفتم: «عباس امروز شیفتت نیست، آمدی می‌خوای شهید بشی‌ها...» گفت: «نه شهادت نصیب من نمی‌شه. ایشالا نصیب شما  بشه» و خندیدیم.                       

آتش در خرمن‌
برایمان صبحانه مختصری آوردند. کیک و آبمیوه. یکی از بچه‌های نظامی آمد و آب خواست. گفتم ماشین پر از آب است و تمیز. برایش آب پر کردم و صبحانه‌ام را به اصرار به او دادم. مشغول همین کارها بودیم که پهپادها دوبار‌ه حمله کردند و  تریلی سوم را زدند و انفجاری به فاصله 50 متر پایین‌تر از مارخ داد. سه چهار تا از بچه‌ها را از گروه‌های دیگر زدند... نظامی، راننده جرثقیلی که برای جابجایی ماشین‌ها آمده بود، او که از ما آب خواست و... 
چند ثانیه بعد موشکی هم بین ما 3 نفر خورد. برای 10 دقیقه بیهوش شدم. بعد که به هوش آمدم، سعی کردم بلند شوم ببینم بقیه در چه حالی هستند. محشری به پا شده بود؛ داخل گندم‌ها بودیم، یاسر و عباس افتاده بودند و آتش در حال رسیدن به آنها بود. سرم گیج می‌رفت، نمی‌توانستم بلند شوم، پاهایم غرق خون بود اما درد حس نمی‌کردم، گوش‌هایم زنگ می‌زد و چیزی نمی‌شنیدم. سینه‌خیز تا روی جاده رفتم. روی آسفالت که رسیدم به نیروهای امدادگر اشاره کردم. پهپاد می‌زد و کسی دقیق نمی‌دانست چه اتفاقی در حال رخ دادن است. ما را دیدند و آمدند کمک و رساندند به بیمارستان. عباس همان‌جا شهید شد. دو سه روز بعد در بیمارستان بستری بودم که خبر شهادت یاسر هم آمد.